Nieuwste onderwerp

Boekje

Het is tien uur ’s avonds geweest en dat is te zien. Alle passagiers in de intercity naar Den Bosch zitten onderuitgezakt, proberen een dutje te doen of scrollen op de automatische piloot door Facebook. Achterin de wagon snurkt iemand zachtjes. Normaal gesproken kijk ik graag uit het raam, maar nu zie ik alleen in het donkere glas alleen mijn eigen, zombie-achtige gezicht.

Een vrouw duwt de klapdeur van de wagon open. Haar armen hangen vol winkeltasjes en ze stommelt zuchtend door het gangpad. Ik schat haar ergens rond de veertig, een typisch ‘moeke’, haar dat krult maar waar niet echt iets mee gedaan is en een gezellig, rozig gezicht. Ze draagt een wijde jas, niet heel mooi, wel praktisch en warm. De vrouw ploft neer op de stoel tegenover mij en glimlacht. Ik lach terug, ze ziet er lief uit, echt als iemand die vreemden begroet in de trein. Haar huis zal wel altijd ruiken naar verse koffie als je binnenkomt, alles in lichte aardetinten, misschien ergens een ‘Live Laugh Love’-bordje. Ik zie haar zitten op een bank vol kussens, op de koffietafel een glas zoete witte wijn en wat borrelnootjes die ze deelt met haar partner. Volledig tevreden kijken ze Holland’s Got Talent of The Voice. Het is een fijn beeld. Ik krijg er zin van om thuis te zijn.

Als de trein in beweging komt, doet de vrouw haar sjaal en jas uit. Ze legt ze in een hoopje op de stoel naast haar, over de verzameling papieren tassen heen. Dan pakt ze haar handtas en vist er een boek uit. Uit gewoonte bekijk ik de kaft. Dat iemand in het openbaar vervoer de smartphone laat liggen voor een boek zie je niet zo vaak meer.

Het is een kleine paperback. De kaft is flink gekreukt, vooral in de rug zitten witte strepen waar het boek stevig open is gevouwen. Wat me vooral verrast, is de omslag. Het is een ouderwets ogende illustratie, alsof het uit de jaren tachtig of negentig komt. Afgebeeld zijn een man en een vrouw. Zijn armen zijn gespierder dan die van menig bodybuilder en aan zijn kaaklijn zou je je vinger kunnen snijden. Hij heeft de dame vast om haar slanke taille, zij leunt met halfdichte ogen tegen zijn borst. Ze staan op een rots boven een helderblauwe zee en haar blonde haren wapperen dramatisch in de wind. De titel staat in rode letters bovenaan: ‘Romance in Rhodos’.

De vrouw lijkt niet te merken dat ik aan het gluren ben. Ze slaat het boek open bij een pagina met een ezelsoor erin en begint te lezen. Ondersteboven probeer ik wat woorden te herkennen. Ik zie ‘tepels’, iets wat lijkt op ‘zijn groeiende mannelijkheid’. Er is geen ontkennen aan: De lieve vrouw zit en plein public een vies boekje te lezen, een pornoromannetje. Ze maakt er ook bepaald geen geheim van. Ze leest rustig door, maar ik zie een glinstering in haar ogen, wangen die een tikje roder zijn dan net. Ik kijk naar de andere passagiers om te zien of zij het ook doorhebben, maar zij zijn alleen bezig met zichzelf. Alleen ik heb haar betrapt. Om de één of andere manier voelt het boekje ongemakkelijker dan het idee dat ze thuis schunnige websites opzoekt. Er is geen internetgeschiedenis die je kunt verwijderen. Elke kreuk in de kaft is als een turfstreepje, een indicatie wat haar favoriete stukjes zijn en hoe vaak ze die herlezen heeft.

De standaard Samsung-ringtone klinkt uit haar jaszak. De vrouw legt het boek neer op het tafeltje bij het raam en terwijl ik mijn ogen met onmenselijke kracht de andere kant op probeer te draaien, neemt ze op.

‘Met mij,’ zegt ze. Dan, strenger: ‘Eef, slaap jij nog niet?’

Er klinkt een jonge stem aan de andere kant van de lijn, maar ik kan het niet precies verstaan.

‘Maar papa kan je toch ook gewoon instoppen?’

Misschien zijn het de overdreven grote borsten van de dame op de kaft die mijn aandacht afleiden.

‘Nou, lieverd, mama is zó thuis en dan komt ze je nog even lekker toedekken. Ga je dan wel braaf slapen nu? Oké, goed zo meisje. Geef maar een dikke kus aan papa, doeidoei!’

Ze hangt op en glimlacht weer naar me, slaat kort haar ogen ten hemel.

‘Die kids toch altijd.’

‘Ach ja,’ grinnik ik ongemakkelijk, alsof ik er alles van af weet.

De vrouw pakt haar boekje weer op, nestelt zich in haar stoel en gaat verder waar ze gebleven is. Om haar mond zit een kleine glimlach. Ik kijk naar de andere passagiers die voor zich uit staren alsof ze allemaal levensmoe zijn, gezichten die blauw kleuren van het licht van hun mobieltjes. De moeder tegenover me ziet er het gelukkigst uit van iedereen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Best American Short Stories 2018; Edward Carey; Mary Shelley

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood