Nieuwste onderwerp

Metro

Technomuziek dreunt door Simons oren. Vreemde lichamen drukken tegen hem aan alsof ze door hem heen willen. Hij voelt de zweetplekken vormen onder zijn oksels.

De metrowagon is oncomfortabel druk als een net iets te goedbezochte club. Simon zet het nummer dat hij luistert nog wat harder om zich met een muur van repetitieve ritmes af te sluiten van de andere reizigers, die net als hij na een lange vrijdag op kantoor niets liever willen dan genieten van hun welverdiende weekend. Misschien gaat hij vanavond wel naar dat technofeest in De Schepping. Hij kan wel wat ontspanning gebruiken.

Opeens verliest Simon zijn evenwicht en hij kan zich nog net vastgrijpen aan de paal midden in het gangpad. Komt dat echt door die drie bier die hij net, toegegeven, iets te snel achterover heeft gegooid bij de borrel? Nee, de metro remt gewoon voor de volgende stop. Met zijn oortjes in had hij de halte niet horen omroepen. Ondanks het gebrek aan bewegingsruimte wringen mensen zich langs hem heen, alsof ze zich met een rondje bier in hun handen een weg terug banen naar hun vrienden op de dansvloer.

Even is er ruimte in de wagon om zijn oksels te laten ademen, maar al gauw stromen er nieuwe forenzen binnen die tegen Simons uitgestoken ellebogen aanstoten. Iemand tikt tegen de rug van zijn hand. Als Simon omkijkt, zit de hand van te tikker vlak onder die van hem om de paal geklemd.

De metro komt weer in beweging. Simon heeft het te laat door om zich schrap te zetten en voelt dat hij door zijn traagheid tegen de persoon achter hem aan wordt gedrukt. Hij kijkt over zijn schouder en ziet de rug van de man die zich ook aan de paal vasthoudt. Als de metro op snelheid is en Simon weer rechtop kan gaan staan, blijft hij achterover leunen.

Zou de man doorhebben dat hij onnodig kont-op-kontcontact maakt, of heeft hij niets door, te diep verzonken in de afleidingen van zijn smartphone? Hij moet wel iets merken, dat kan niet anders. Anders had hij toch wel een stap naar voren gedaan? Simon had maar een glimp van hem opgevangen, maar hij zag er vrij hetero uit op het eerste gezicht. Maar ja, wie niet? En toch, hij straalde nog iets anders uit. Simon weet niet waarom, maar zijn shirt is behoorlijk biseksueel. Toch hoeft zijn gevoel voor stijl niets te betekenen.

Waren ze nou maar echt in De Schepping. Dan zouden ze tegen elkaar aan schuren, de spanning opbouwend, aftastend wat de ander wou. Ze zouden dansen rond de paal, eraan zwaaiend en eromheen draaiend tot het spelletje uit was.

Voor Simon verder kan fantaseren, voelt hij de man kort tegen hem aan duwen en daarna weglopen naar de schuifdeuren. Hij gaat achter hem staan, terwijl achter hemzelf andere mensen zich verzamelen om uit te stappen bij de eindhalte. Simon kan nu ongegeneerd staren. God, wat wil hij hem graag aanspreken, maar hij is bang dat hij per ongeluk zou schreeuwen, zoals wanneer je de zaal van de club verlaat en bij de garderobe nog steeds veel te luid praat.

Dus tikt hij hem maar op zijn schouder. Even komt er geen reactie en Simon wil het bijna nog eens proberen, tot de man hem over zijn schouder een norse blik toewerpt. De wagon komt tot stilstand. De man drukt met zijn wijsvinger op de knop met zijn handpalm naar boven gedraaid. Voor de deuren helemaal open zijn, glipt de metroman naar buiten en verdwijnt uit het zicht.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

J.D. Salinger, Richard Siken, Maartje Smits, Virginia Woolf

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Lorde, Oh Wonder, Stromae, Years & Years

Quote

'I dream in my dream all the dreams of the other dreamers, And I become the other dreamers." - Walt Whitman