Nieuwste onderwerp

Brazilië (4)

Tante Rosineide laat foto’s zien met groene bergen, alpenhuisjes en palmbomen. ‘Binnenkort is het weer Bauernfest daar!’, zegt ze. We zijn met mijn ouders, broertje en wat ooms en tantes samen in ons hotel in São Paulo. Na wat gepriegel met kabels bekijken we foto’ op de televisie. Rosineide verzekert ons dat we echt iets missen als we de volgende keer niet langskomen.

Een paar jaar geleden verhuisde mijn tante vrij plotseling met haar kinderen naar Petrópolis. Ooit gingen veel Duitse migranten naar deze stad in de bergen bij Rio de Janeiro. Ook had de keizer van Brazilië er zijn zomerpaleis (Mijn moeder knipoogt en belooft mij later meer hierover te vertellen). Tegenwoordig is het een populair vakantieoord en werkt Rosineide in een hotel daar.

Op het scherm schieten meer foto’s langs. ‘Dat is dus de keizerlijke spa, en hier zie je je nichtje Bebel in de bergen. Oh, haha, kijk, dat is toen we lederhosen gingen passen voor het feest.’ gaat ze verder. Als ze door alle foto’s heen is, verzucht mijn tante dat ze zo blij is dat ze weg is gegaan uit Matinadas, een dorp in de buurt van waar mijn oma woont in het noordoosten.

Het gezelschap  klinkt instemmend. Mijn broer en ik kijken vragend naar elkaar. Tante Rosineide ziet onze blik, ‘Jullie weten toch wel wat er gebeurd is?’. Ik kijk haar nog steeds aan met een lege blik. ‘Nou’, ze twijfelt, ‘ik moest op de vlucht voor mijn kiezers’.

Ze schenkt nog wat wijn bij en gaat verder. ‘Misschien hebben jullie wel gehoord dat ik wethouder was in mijn dorp.’ Mijn broertje en ik knikken. ‘Tja’, zegt Neide, ‘Dat leek een goed plan.  Je tante Sueli kwam ermee, met de allerbeste bedoelingen hoor. Het zijn toch wat extra inkomsten. Ook ging het haar goed af als wethouder in een dorp verderop. Ze zochten bovendien nog kandidaten voor de partijafdeling in mijn dorp’. Mijn moeder breekt in: ‘De campagne ging ook goed. Ik weet nog dat je foto’s stuurde van je campagne auto, en dat je een volkszanger in had gehuurd voor een verkiezingslied.’ Rosineide lacht even, ‘Het ging allemaal iets te goed’.

‘Tijdens de verkiezingscampagne kan opeens van alles’, zegt mijn moeder, ‘Kapotte wegen worden even geasfalteerd in opdracht van de zittende burgemeester. De andere partijen beloven je een baan, een nieuwe weg, of een fris verfje voor je huis. Je dromen worden waarheid, zolang je maar op ze stemt’. Rosineide zet haar glas neer en zucht, ‘Alleen werkt het na de verkiezingen precies andersom: toen moesten alle kiezers mij hebben!

‘Maar wat gebeurde er dan precies?’, vraag ik. Rosineide zucht weer, ‘De nieuwe burgemeester ging al snel naar zijn vakantiehuis aan de kust. Ik moest al het werk doen en namens de gemeente tekenen voor God weet ik wat.’ — ‘Maar dat was niet het enige’, voegt mijn moeder toe.

‘Ja, al die kiezers kwamen ook langs mijn huis!’, gaat Rosineide verder. ‘De een zei dat de burgemeester hem een koe had beloofd, iemand anders kwam een nieuwe auto opeisen, nog iemand anders wilde geld lenen voor eten’. Ze kijkt even wanhopig, maar blijft doorgaan met vertellen: ‘Er waren allemaal dingen beloofd, maar de gemeente had daar helemaal geen geld voor. Op een gegeven moment ben ik mijn eigen spullen maar weg gaan geven. Dan was ik tenminste van het gezeur af’.

‘Wat ben je in die tijd allemaal kwijt geraakt?’, vraag ik. ‘Wat niet?’ antwoordt mijn tante. ‘Van mijn spaargeld heb ik een koe gekocht. Toen iemand anders kwam voor een paard, heb ik die weggekregen met onze wijnglazen. De buren kregen de televisie en een arme man kreeg de inhoud van onze koelkast. Het huis werd steeds leger en ik wist dat ik het niet lang meer zou volhouden op deze manier’.

‘Dus toen ben je gevlucht?’ zeg ik verbaasd. ‘Zo ongeveer’, zegt Rosineide, ‘ik kende de eigenaar van het hotel in Petrópolis en wist dat hij mensen zocht. Het was het perfecte plan: Een nieuw leven voor ons gezin in een stad tweeduizend kilometer verderop. Toch twijfelde ik nog’. — ‘Wat deed je dan toch vertrekken?’ vraag ik nieuwsgierig.’ — Rosineide zucht weer diep, ‘Nadat ik mijn bed weg moest geven aan een boze kiezer, besloot ik dat het mooi was geweest’.

Mijn tante pakt haar telefoon er weer bij en laat een nieuwe foto op het scherm zien. ‘Zie je, dat is ons huis nu. Mijn meiden zijn zo gelukkig daar met hun vrienden en het restaurant waar ze werken’, ze glimlacht even, ‘Ja, jullie moeten ons maar snel eens bezoeken’.

 


Ik ben op reis door Brazilië om de broers en zussen van mijn moeder te bezoeken en hun kant van een aantal familielegendes te horen. Om alle namen te oefenen, heb ik een schema gemaakt. Bovenaan staan mijn opa en oma. Daaronder mijn moeder Helena en twaalf anderen.brazil_04

 

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Op dit moment De avond is ongemak van Marieke Lucas Rijneveld

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Fresku, Seu Jorge

Wat kijk ik?

The Young Pope, Aquarius, Shownieuws

Quote

"Ik weet ook niet hoe de mens precies werkt, maar ik denk dat we er meer mee kunnen." - Etgar Keret