Nieuwste onderwerp

Hondenparkje (3)

Bernard kwam niet meer naar het hondenparkje. Eigenlijk zagen de buurtbewoners hem daarna nooit meer, ook niet in de supermarkt of bij de slager. Sylvia was ervan overtuigd dat hij verhuisd was.

‘Jullie hebben hem weggejaagd,’ zei ze tegen Bob en Youssef. Haar ogen stonden wijd open, maar het was niet duidelijk of ze onder de indruk was, of een beetje geschrokken.

‘Blij dat hij de boodschap heeft begrepen.’

‘Onze honden laat hij tenminste met rust!’

Maar toen er een paar weken voorbij waren gegaan waarin Bernard niet meer was gezien, begonnen de gesprekken in het hondenparkje stil te vallen. Tenslotte kon je het niet eindeloos over zindelijkheidstraining hebben.

‘Dat zou Bernard een mooie hond gevonden hebben,’ zei Gerda op een dag, toen een nieuwe buur met een dalmatiër langskwam. Iedereen mompelde beamend.

Na een paar maanden begon zelfs Youssef over hem.

‘Ik zei laatst tegen mijn Marijke dat we Bennie al zo lang niet meer hebben gezien.’

Gerda kuchte. ‘Goh. Hoe zou dat komen?’

‘Toch jammer. Het was een vreemde gast, zeker. Maar we konden wel om hem lachen.’

Zonder Bernard was er inderdaad minder te lachen. Minder roddels, minder mysterie, minder wij-gevoel. Gaandeweg begonnen de buurtbewoners hun bezoek aan het hondenparkje over te slaan en in plaats daarvan een langere wandeling te maken. Soms groetten ze elkaar in het voorbijgaan, maar verder dan een kort praatje kwam het niet.

Tot Youssef en Marijke op een dag Sylvia tegenkwamen, die wild zwaaiend met haar arm op hen afkwam.

‘Jongens, jullie raden nóóit wat ik nu weer gehoord!’

Bernard bleek een zieke vrouw thuis te hebben. Hij functioneerde al jaren als haar mantelzorger, maar nu was haar situatie zo ernstig achteruit gegaan, dat er iemand van thuiszorg te hulp moest springen. Een dame die toevallig Sylvia’s beste vriendin was geweest op de middelbare school. Ze vertelde haar alle details: Hoe Bernard met zijn vrouw om ging, hoe de vrouw eraan toe was en, vooral, over hun huis.

‘Wat denk je? Honden – óveral. Schilderijen, foto’s, borduurwerkjes. Schijnbaar hadden ze een kennel, ergens op het platteland, voor ze met pensioen gingen en hierheen verhuisden.’

Vanaf dat moment kwamen de buurtbewoners massaal op het hondenparkje af als Sylvia er ook was. Dan deelde ze in uitgebreid alles wat haar vriendin had verteld. Iedereen had medelijden met Bernard. Toen zijn vrouw overleden was, stuurden ze hem een kaart, waar al hun namen in stonden. Sylvia in krullend cursief, Youssef & Marijke in Marijkes handschrift, Bob in blokletters in de hoek, en Gerda, klein, onderaan.

Op de kaart stond een afbeelding van een puppy met een bloem in zijn bek.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michel Faber

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood