Nieuwste onderwerp

Brazilië (3)

Oom Roberto kijkt even naar zijn motor. Hij doopt een spons in het sop en begint dan met grote halen het metaal te poetsen. Ik kijk toe vanuit een zonnige hoek van de binnenplaats in het huis van Tante Célia. Dan stopt mijn oom met soppen, gooit de spons in de emmer en draait zich om naar mij. ‘Jongen’, zegt hij, ‘Wat je ook later wilt worden, zorg ervoor dat je een vrij man blijft’.

Hij blijft even staan en trekt dezelfde vastberaden blik als wanneer hij praat over zijn levenswerk: milieuvriendelijke bakstenen. Roberto maakte ooit een apparaat waarmee je met wat spierkracht klei tot grote legoblokjes perst. Nadat deze blokken gedroogd zijn in de zon, kun je er huizen mee bouwen.

‘Geen oven, geen vrachtwagens met stenen, alleen deze kleine machine en het zand onder je voeten’ was zijn vaste verkooppraatje. Daarmee verdiende hij goed geld, omdat je met zijn machine gemakkelijk een stenen huis kon bouwen in de wildernis. In Brazilië bleek die wildernis een nogal grote markt te zijn.

Ik zie hem staan naast zijn motor en voel dat het niet zo handig is om te vragen naar wat er met het geld uit die gouden tijd is gebeurd. Ik vraag dus maar hoe het nu met zijn biobakstenen gaat. Roberto lacht ongemakkelijk, ‘Ik reis nog steeds het land door om workshops te geven voor het gebruik van de machine. Ja, het gaat hartstikke goed eigenlijk. Het is prachtig werk. Ik vind het heerlijk om met mijn motor langs alle bouwplaatsen te reizen’. Daarna gaat hij weer verder met het poetsen van zijn motor.

‘Moet je even horen’, zegt hij. Ik loop naar hem toe. ‘Het is moeilijk om vrij te blijven’, gaat hij verder, ‘De maatschappij duwt je naar een baan, bruiloft, kinderen, kleinkinderen en daarna ga je dood. Daar moet je dus niet intrappen’. Ik kijk hem vragend aan. ‘Iedereen moet maar meer doen, meer kopen, en uiteindelijk zijn we allemaal nog ongelukkig ook! Daar doe ik niet meer aan mee’. Ik wacht even, en vraag dan wat zijn geheim voor een gelukkig leven is. ‘Ik heb maar weinig nodig’, antwoord Roberto. ‘Ik heb geen vrouw,  ik ben mijn eigen baas en mijn motor rijdt 1 op 30′. Ik kijk hem verbaasd aan. Zijn vastberaden blik is terug: ‘Dat is voor een motor inderdaad best zuinig’.

In een adem gaat hij door over dat je moet je rechten moet kennen. ‘Ik liet mijn laptop repareren, maar ik kreeg de kapotte van iemand anders terug’. Dan gniffelt hij even, ‘Toen heb ik een rechtszaak aangespannen, en kreeg ik twee laptops en een flatscreen als schadevergoeding’. Hij ratelt verder en via corrupte klantenservicemedewerkers, aliens en economische complotten komt hij op president Trump.

Plots begint Roberto te fluisteren. ‘Ik heb een contact in het Witte Huis, via hem weet ik dat de president het beste met ons voor heeft’. Ik haal mijn schouders op. ‘Deze man weet alles en post geheime codes online op Reddit’, verzekert hij. ‘En?’, zeg ik. Hij slaat lachend op mijn schouder. ‘Nou, als je die codes juist leest, zijn ze een voorspelling over wat er gaat gebeuren. Mijn contact post altijd 6 uur van tevoren wat Trump gaat doen!’. Roberto stopt met poetsen en kijkt naar zijn blinkende motor. ‘Ik ga even naar binnen. Eens kijken of Célia al de koffie heeft gezet’, zegt hij.

Mijn oom loopt het huis in. Hier op de binnenplaats denk ik aan wat tante Célia eerder die dag vertelde. Bij het zoeken naar een nieuwe woning hadden zij en haar man speciaal gezocht naar een extra kamer voor oom Roberto. ‘Nu heeft hij een vaste plek voor zijn bed en boeken’, zei ze met een glimlach.

 


Ik ben op reis door Brazilië om de broers en zussen van mijn moeder te bezoeken en hun kant van een aantal familielegendes te horen. Om alle namen te oefenen, heb ik een schema gemaakt. Bovenaan staan mijn opa en oma. Daaronder Helena, mijn moeder, en twaalf anderen.

brazil_03

 

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Op dit moment De avond is ongemak van Marieke Lucas Rijneveld

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Fresku, Seu Jorge

Wat kijk ik?

The Young Pope, Aquarius, Shownieuws

Quote

"Ik weet ook niet hoe de mens precies werkt, maar ik denk dat we er meer mee kunnen." - Etgar Keret