Nieuwste onderwerp

Hondenparkje (2)

De hele week was het niet opgehouden met regenen, dus toen er op zondagochtend eindelijk een bibberend zonnetje aan de lucht stond, werd het druk in het hondenpark. Youssef en Marijke waren er samen heen gejogd terwijl Cleo mee draafde aan haar lijn, Gerda en Sylvia waren er zoals gewoonlijk ook, en zelfs Bob was op komen dagen. Bob was stratenmaker en hoewel iedereen hem graag mocht, kwam hij sinds zijn scheiding een paar jaar terug niet veel het huis meer uit. Tot zijn dochtertje een half jaar geleden een puppy kreeg van zijn ex-vrouw. Sindsdien was hij in het weekend, als zijn dochter en de pup bij hem waren, ook wel eens in het hondenpark te vinden.

De buurtbewoners begroetten elkaar vrolijk, bespraken hoe zoet de honden aan het spelen waren en verbaasden zich over hoe snel de pitbull van Bobs dochtertje gegroeid was. Ze kletsten over het weer en puppycursussen en de prijs van brokken. Gerda was net een betoog aan het houden over hoe ze tegenwoordig al het voedsel zelf maakte, toen het hek van het hondenparkje open ging.

Iedereen keek om. De oude man kwam aan gesjokt, trok het poortje achter zich dicht en rammelde er nog een paar keer aan, om zeker te weten dat het goed in het slot was gevallen. Een paar honden, waaronder Cleo en Wammes, de Sint Bernard van Gerda, kwamen op hem af met kwispelende staarten. De man toonde hen zijn handen met de palmen naar boven en ze begonnen enthousiast te likken.

‘Foei, Cleo! Niet doen, meisje!’ riepen Youssef en Marijke.

‘Wie weet wat er allemaal op zijn handen zit,’ fluisterde Sylvia.

De man keek richting de groep maar maakte met niemand oogcontact. Hij staarde net langs ze heen en knikte als begroeting. Toen nam hij plaats op het bankje. De honden gingen door met spelen.

‘Wat een mafketel,’ zei Bob.

‘Ik vind het maar een engerd,’ zei Marijke en Sylvia klopte haar op haar bovenarm. ‘Iemand zou er eens een keer iets van moeten zeggen,’ voegde ze toe.

Gerda rolde met haar ogen. ‘Jullie kunnen wel overdrijven allemaal. Zag je hoe Wammes net z’n hand likte? Dat doet hij echt niet bij iedereen, hoor. Als Wammes hem vertrouwt, vertrouw ik hem ook.’

‘Ik vertrouw niemand die ik niet ken,’ zei Bob, en stootte Youssef aan. ‘Misschien is het tijd dat we een praatje gingen maken met onze buur, denk je ook niet?’

Youssef knikte en de twee liepen op de oude man af. Ze gingen wijdbeens voor hem staan, ongeveer een meter van elkaar af, een stel agenten dat een verdachte ging verhoren. De man zat op het bankje met hangende schouders en tilde alleen zijn hoofd een stukje op om ze aan te kijken.

‘Goeiedag,’ zei Bob. ‘Ik ben Bob, dit is Yous. Met wie hebben we het genoegen?’

De man zei niks.

‘Wat zei je? Ik verstond het niet.’

Hij twijfelde even. ‘Bernard,’ mompelde hij toen.

‘Bernard! Hallo Bernard!’ Youssef klopte hem net iets te hard op zijn schouder. ‘Zeg, Bennie, heb jij zelf ook een hond, of niet?’

Bernard schudde zijn hoofd.

‘Hm. Dan hebben we wel een klein probleempje, ben ik bang. Ik weet niet of je het doorhad, Bennie, maar dit is een hondenpark. Voor mensen met honden.’

‘Ja, en er zijn mensen in de buurt die het een beetje vreemd vinden dat jij hier altijd zit te staren naar ónze honden.’ Bob kruiste zijn armen over elkaar. ‘Dat begrijp je vast wel.’

‘Er zijn een hele hoop parkjes voor mensen zonder honden, Bennie. Daar kun jij je prima vermaken. Niet hier. Dit is voor ons.’

Zelfs de honden waren opgehouden met spelen en keken naar de drie mannen, hun tongen hangend uit hun open bekken. Bernards blik schoot een paar keer van Youssef naar Bob en terug. Zijn ogen waren klein, donkerbruin, een beetje troebel. Toen stond hij op, moeizaam, met één hand in zijn onderrug geduwd, en schuifelde het hondenpark uit.

‘Hé, Bennie,’ riep Youssef hem na. ‘Even goede vrienden, toch?’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) De meester en Margarita - Boelgakov

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood