Nieuwste onderwerp

Hotelontbijt (4)

Het was in een hotel in Zürich dat Harm doorhad dat er iets veranderd was. Terwijl hij al stond in te checken, zag hij Yvonne op de parkeerplaats uit een taxi stappen en door de glazen draaideuren naar binnen lopen. Hij lachte breed naar haar en stak zijn hand op. Maar in plaats van haar gebruikelijke, enthousiaste begroeting, keek ze eerder verward, alsof ze hem niet helemaal herkende.

‘Hé, Harm,’ zei ze, een beetje voorzichtig.

‘Yvonne, wat goed je weer te zien.’

Ze spraken af om half acht, zoals gewoonlijk, maar Harm bleef het idee hebben dat er iets was wat Yvonnes aandacht afleidde. Het was lang geleden dat ze elkaar tegen gekomen waren. Meer dan een half jaar zelfs, nu hij erover nadacht. Misschien was ze daardoor een beetje onwennig. Wie weet had ze wel een slechte werkdag gehad, hij wist uit ervaring dat dat je stemming behoorlijk kon verpesten. Hij nam zichzelf voor er niet te veel achter te zoeken.

Maar de volgende ochtend, in de ontbijtzaal, deed Yvonne nog raarder. Naast haar bakje yoghurt nam ze geen fruitsalade, maar een croissantje met jam.

‘Dat heb ik je nog nooit zien eten,’ zei Harm.

‘Hm?’ Ze wierp een blik op haar bord. ‘Oh, dit eet ik regelmatig hoor. Lekker juist.’

Het maakte Harm niet uit wát ze at, maar het feit dat haar routine ineens veranderd was zonder dat hij het wist, maakte hem ongemakkelijk. Hij liep snel naar de koffiemachine, maakte een dubbele espresso, en pakte nog een klein kopje om er één voor Yvonne te zetten.

‘Ik ga voor een cappuccino vandaag.’

Het scheelde niet veel of Harm had het kopje laten vallen.

‘Een cappuccino? Maar jij drinkt nooit een cappuccino! Waarom doe je ineens zo vreemd?’

Yvonne haalde haar schouders op en ontweek zijn blik. ‘Dingen veranderen soms gewoon, Harm,’ zei ze, en liep met haar ontbijt naar een tafeltje bij het raam.

Ze aten in stilte, maar het was niet de comfortabele stilte die hij gewend was. Het was zo’n stilte waarin je expres je neus ophaalde, alleen maar om tenminste een geluidje te maken. Pas toen ze allebei uitgegeten waren, schraapte Yvonne haar keel.

‘Ik moet je iets vertellen.’

Dus toch.

Sinds een paar maanden had Yvonne een relatie. Het werd al snel serieus, zei ze, heel serieus. Ze wilden binnenkort gaan samenwonen.

‘Oké, dan doe je dat toch? Wat heeft dat met mij te maken?’

Yvonne speelde met haar servet. ‘We zullen elkaar niet meer zo veel zien, Harm. Ik ga stoppen met internationale reizen.’

‘Waarom dat nou weer? Dat is toch nergens voor nodig?’

Yvonne zuchtte. ‘Ik ben het beu. Het is klaar, dat leven uit een koffer, elke nacht in een ander hotel… Ik heb er gewoon geen zin meer in.’ Ze keek hem aan en glimlachte verontschuldigend. ‘Ik wil gewoon weer thuiskomen.’

 

Ze namen afscheid voor de deuren van de lift. Harm wilde haar de hand schudden, maar Yvonne omhelsde hem.

‘Bedankt voor je gezelschap de afgelopen jaren, Harm. Het heeft veel voor me betekend.’

Daarna liep ze haar hotelkamer in en trok de deur achter zich dicht.

Harm bleef een tijdje in de gang staan. Hij probeerde zich Yvonne en haar vriend voor te stellen. Omdat hij niet wist hoe haar vriend eruit zag, beeldde Harm zich voor het gemak een exacte kopie van zichzelf in. Zittend aan een keukentafel, nee, zo’n ‘ontbijthoek’, een keukeneiland met hoge krukken waar je blijkbaar alleen mag ontbijten. Zij is druk bezig op haar tablet, misschien zit ze het nieuws te lezen, en hij zet een kop koffie voor haar neer. Een cappuccino. Uit een machine waar echte bonen in gaan, zodat de geluiden van malende koffie en stomende melk synoniem zullen worden aan het ochtendritueel. Ze bedankt hem. Ze zegt: ‘Dankjewel, lieverd’, of misschien glimlacht ze alleen maar en laat ze haar vingertoppen zijn handpalm raken terwijl ze het kopje aanpakt. En dan, aangekleed, klaar voor een rustige dag op kantoor, zoent ze hem gedag en zegt: ‘Tot vanavond.’ Niet ‘tot donderdag’ of ‘tot over een week’. Tot vanavond.

Zo stelde Harm het zich voor. Even keek hij neer op Yvonne. Hij vond het onvoorstelbaar dat ze haar leven, haar carrière, haar onafhankelijkheid op wilde geven voor zo’n burgerlijk bestaan. Heel even vond hij haar idioot.

Toen keerde hij terug in zijn hotelkamer, waar het bed nog onopgemaakt was en de spiegel in de badkamer beslagen, en met heel zijn hart verlangde hij naar Jeanne.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) De meester en Margarita - Boelgakov; The Word for World Is Forest - Ursula Le Guinn

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood