Nieuwste onderwerp

Hotelontbijt (3)

Yvonne bleek geen croissantjes te eten, maar yoghurt met havervlokken en een salade van verschillende fruitsoorten die glibberig tegen elkaar aanlagen in een glazen bakje. Ze glimlachte bijna voortdurend terwijl Harm tegenover haar zat.

‘Ik vind dit heel gezellig,’ zei ze. ‘Echt heel gezellig.’

Harm wist zich niet goed een houding te geven. Hij schoof wat roerei op een geroosterde boterham en beet in een worstje. Zijn koffie had hij in één teug opgedronken.

‘Dus,’ begon hij voorzichtig, nadat ze een paar minuten in stilte hadden gegeten, ‘kom je vaker in Brussel?’

Yvonne hield haar hoofd een beetje scheef. ‘We hoeven het niet over koetjes en kalfjes te hebben, Harm,’ zei ze vriendelijk. ‘Het is geen date, ik vind het gewoon fijn om gezelschap te hebben. Doe wat je normaal gesproken ook zou doen aan het ontbijt. Doe alsof je thuis bent.’

‘Oh. Nou, oké. Meestal lees ik de krant.’

‘Super. Ga vooral rustig lezen, dan neem ik vast mijn aantekeningen voor vanmiddag door.’ Ze haalde de rode Moleskine uit haar handtas en klapte het open naast haar schaaltje fruit. ‘Laat het vooral weten als er iets interessants gebeurd is in de wereld,’ zei ze met een knipoog.

De eerste vijf minuten dat Harm zijn opengeslagen krant voor zich had, durfde hij er amper iets in te lezen. Het voelde ronduit onbeschoft om niet tegen haar te praten. Maar Yvonne krabbelde onverstoorbaar in haar notitieboek, alleen soms opkijkend om een hap van haar ontbijt te nemen en hem bemoedigend toe te knikken. Toen Harm eenmaal begon te lezen, voelde hij al snel de rust die hem vertrouwd was tijdens hotelontbijtjes. Alleen was de rust nu comfortabeler, alsof er een kat op zijn schoot in slaap gevallen die hij het grootste deel van de tijd vergat, maar hem er toch van verzekerde dat hij niet alleen was. Na ruim drie kwartier hadden ze allebei hun borden leeg, voldoende koffie gedronken en schoven ze bijna tegelijkertijd hun stoelen naar achter om ieder terug naar hun eigen kamer te gaan.

‘Ik vond dit heel fijn,’ zei Harm, en hij meende het.

‘Ik ook,’ zei Yvonne. Ze legde haar hand kort op zijn schouder. ‘Je bent fijn gezelschap, Harm.’

 

Vanaf dat moment ontbeten ze altijd samen als ze toevallig in hetzelfde hotel sliepen. Vaak gingen er tussen die ontmoetingen weken voorbij, maar wanneer ze elkaar zagen in de lobby of bij de lift, groetten ze elkaar en glimlachten ze alsof ze een geheim hadden. De volgende dag wist Harm dan dat ze op hem zou wachten bij het ontbijtbuffet, of wachtte hij met twee dubbele espresso’s tot ze bij hem aan tafel zou aanschuiven. Soms maakten ze een praatje, hoe het ging op werk en waar ze de laatste tijd waren geweest, maar al gauw begonnen ze ieder aan hun eigen werk, alleen af en toe onderbroken door Harm die een grappig nieuwsbericht deelde. Daarna wensten ze elkaar succes, namen afscheid met een opgestoken hand, en spraken elkaar niet meer tot hun wegen opnieuw kruisten.

De ontmoetingen met Yvonne waren zo onregelmatig dat Harm er niet per se naar uitkeek. Het was eerder een onverwacht cadeau, een pakketje waarvan je vergeten was dat je het had online had besteld, een zak pepernoten die je ergens in april achterin het keukenkastje vindt. Als hij alleen was, miste hij haar niet, maar het was fijner als ze samen waren.

Ruim anderhalf jaar zette deze situatie zich zo voort. Ze leerden elkaar beter kennen, maar hun gespreksonderwerpen bleven altijd luchtig en aan de oppervlakte. Buiten de ontbijtzalen in hotels om, hadden ze geen contact. Toch voelde het altijd vertrouwd als ze elkaar weer zagen. Harm wenste vaak dat zijn relatie met Jeanne zo ongecompliceerd had kunnen zijn, maar hij wist dat dit onzin was. Twee vrouwen konden niet meer van elkaar verschillen dan Jeanne en Yvonne.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Zwarte schuur - Oek de Jong

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood