Nieuwste onderwerp

Hotelontbijt (2)

Zij herkende hem ook, dat zag Harm meteen. Toen ze hem opmerkte, lachte ze een beetje verbaasd, en streek aan één kant van haar hoofd haar haren glad.

‘Hé,’ zei Harm, ‘kijk nou, wat toevallig.’

‘Nou,’ zei zij, ‘dit heb ik echt nog nooit meegemaakt!’

Hun kamers bleken op dezelfde verdieping van het hotel te zitten, slechts een paar deuren van elkaar af. Ze namen samen de lift naar boven.

‘Ik ben Harm, trouwens.’ Hij schudde haar hand. De huid van haar palm was zacht en glad, maar haar grip was stevig.

‘Yvonne,’ zei zij. ‘Ben je hier voor werk, Harm?’

Terwijl ze naar hun kamers liepen, legde hij haar uit wat zijn functie was binnen UltraLed. Yvonne bleek ook veel te moeten reizen voor haar werk. Ze was ‘motivational speaker’ en gaf regelmatig lezingen in binnen- en buitenland. Ook zij bracht meer nachten door in hotels dan in haar eigen huis.

‘Ik vind mijn baan geweldig, hoor, begrijp me niet verkeerd,’ zei ze. ‘Maar het kan eenzaam zijn soms.’

Harm knikte. ‘Zeg dat wel.’

Even hoorde je alleen het geschuifel van hun voeten over het hoteltapijt, dit keer donkergroen met oranje driehoekjes van verschillende groottes. Toen schraapte Yvonne haar keel. Ze bloosde een beetje, alsof ze vond dat ze te veel had gedeeld.

‘Ik ga me maar eens opfrissen, het is een lange dag geweest. Fijne avond nog.’

‘Ja natuurlijk,’ zei Harm. ‘Jij ook.’

Hij stak kort zijn hand op en liep toen de gang verder af naar zijn eigen kamerdeur. Net toen hij de sleutelkaart in de gleuf wilde steken, hoorde hij: ‘Hé, Harm?’

Yvonne stond nog voor haar deur, één hand op de klink. Van een afstandje zag hij weer hoe lang ze was. Met de hakken die ze aanhad raakte haar hoofd bijna het plafond.

‘Ja?’

‘Wil je… Lijkt het je leuk om morgen samen te ontbijten?’

‘Oh.’ Het was niet een vraag die je zou verwachten in een hotel. ‘Wil je samen naar bed?’ misschien wel, en ‘Een half uurtje voor honderd euro, wat zeg je d’r van?’ ook nog, maar samen ontbijten? Was dat niet iets wat alleen stelletjes en families met elkaar deden?

‘Laat maar,’ zei Yvonne. ‘Het was een raar idee, stom van me.’

‘Ik zou heel graag met je ontbijten.’ Hij had het gezegd voordat hij het wist. Yvonne glunderde.

‘Echt waar?’

‘Natuurlijk. Half acht bij de lift?’

 

Die avond kon Harm maar niet in slaap komen. Hij kon zich de laatste keer dat hij zo zenuwachtig was voor de volgende dag niet herinneren. Hoe zeer hij zichzelf ook voorhield dat het nergens op sloeg – het was tenslotte niet eens een date, puur platonisch – kon hij de spanning in zijn lichaam niet negeren. De laatste keer dat hij had ontbeten met een vrouw was met gemak tien jaar geleden. Sinds Jeanne bij hem was gegaan, had hij ’s ochtends hooguit het gezelschap van een krant gehad.

Jeanne. Denken aan haar naam was nog altijd genoeg om hem het gevoel te geven dat iemand hem een harde stomp gaf in zijn borstkas. Hij kon haar nog zien op die stralend zonnige ochtend, staand voor het combibusje van haar broer waar ze hun halve inboedel in had geladen, met een verlepte kamerplant in haar handen en tranen in haar ogen. ‘Ik kan het niet Harm, ik kan het gewoon niet meer.’ Hoe vaak had hij haar dat niet horen zeggen? Hij wist precies wat ze wilde. Kinderen, twee, misschien wel drie, en dan een bruiloft als de jongste oud genoeg was om ringdrager te zijn, maar bovenal, dat Harm een positie op het hoofdkantoor in Amsterdam zou aannemen en elke avond voor het eten thuis zou zijn.

Het was geen wonder waarom dat was misgelopen. En hoewel hij wist dat het zo beter was, miste hij Jeanne nog steeds. Simpele dingen, zoals haar geneurie als ze haar tanden poetste of de manier waarop ze haar croissantje in de jam dipte in plaats van hem te besmeren.

Maar het vooruitzicht om niet in zijn eentje te hoeven ontbijten, wist dat gemis een beetje te sussen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) De meester en Margarita - Boelgakov; The Word for World Is Forest - Ursula Le Guinn

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood