Nieuwste onderwerp

Wachtwoord

Andy kijkt me kritisch aan. Hoewel ik mijn laptop twee maanden geleden heb opgehaald na een reparatie is het belangrijkste defect nog steeds niet verholpen. Minimaal één keer per twintig seconden bevriest mijn scherm totaal onverklaarbaar voor een flink aantal seconden. Dus ik ben terug bij de Genius Bar in de Apple Store, met Genius van dienst Andy.

‘Het is gewoon nog steeds niet opgelost Andy,’ zeg ik. Ik besluit de aloude Amerikaanse salestechniek van het iemand vanaf-de-ontmoeting-direct-bij-de-voornaam aanspreken te gebruiken. Wellicht denkt hij dan dat hij me iets verschuldigd is.

Andy doet hard zijn best om het niet te laten zien, maar toch voel ik hoe hij me aankijkt alsof ik zijn digibete moeder ben. Hij houdt het scherm van zijn Ipad nadrukkelijk buiten mijn gezichtsveld. Ik stel me zo voor dat hij Ik doe alsof ik aan het typen ben maar mevrouw kletst gewoon uit haar nek en weigert te geloven dat het in haar eigen hoofd zit typt, gevolgd door een eindeloze reeks blablabla.

Ik kan het Andy niet volledig kwalijk nemen. Als mijn moeder bij hoog en bij laag beweert dat het niet haar schuld is dat ze zonder enige aanleiding van allerlei schimmige webwinkels in China mail krijgt, doe ik ook altijd alsof ze een heel zwaar leven heeft, maar denk er vervolgens het mijne van en leg haar een dag later uit dat je niet bij iedere popup op “accepteren” moet drukken.

‘Wilt u even uw wachtwoord invullen?’ vraagt Andy.
‘Pardon?’
Hij steekt zijn IPad naar me uit. ‘U moet hier uw wachtwoord invullen, dan kunnen we kijken of het met een programma in uw account te maken heeft.’
‘Ah,’ zeg ik, want wat zeg je anders op zo’n moment tegen de genie tegenover je? Ook al realiseer je je dat je op het punt staat om hem de sleutel tot je volledige leven te geven. Maar ik besluit dat hij met zo’n goed stel hersenen wel in staat moet zijn om respectvol met die sleutel om te gaan. Anders was hij vast al lang van de verdieping afgeduwd.

Ik pak de IPad aan. Het is niet zo’n versleuteld invulvakje. Hij gaat iedere letter kunnen zien. Nou maakt mij dat in principe bijzonder weinig uit, ware het niet dat mijn lief laatst mijn laptop opnieuw geïnstalleerd heeft en toen zelf een nieuw wachtwoord uitgekozen heeft. Dat ik daarna niet meer heb veranderd. Want ik vond het wel grappig.  Als een koosnaampje dat onder elkaar heel aandoenlijk is, maar zodra iemand anders het je per ongeluk een keert hoort zeggen durf je het nooit meer te gebruiken.

‘Is dat nodig Andy?’ vraag ik. Hij hoort de smekende ondertoon in mijn stem niet en knikt ongeïnteresseerd. Blijkbaar is hij emotioneel niet zo geniaal.

Ik begin te typen. Traag. Hopend op een kernramp die me hiervan redt. Of een aanslag. Of toch op z’n minst een verdwaalde, bronstige alpaca die opeens de benedenverdieping op stormt. Maar helaas. Blijkbaar vinden de Apple goden dat ik een volwassen vrouw met een eigen bankrekening ben, en dit gewoon zelf zal moeten oplossen. Heb ik weer.

‘Kan ik ergens op bevestigen of zo klikken?’ vraag ik hoopvol.
Andy schudt zijn hoofd en pakt de IPad van me over. Heel even overweeg ik om een relaas te beginnen over privacy en het willen spreken van de manager en of zijn moeder wel weet wat hij hier allemaal uitvreet. Maar dan laat ik los.

Hij kijkt me wantrouwend aan. Dan gaat zijn blik naar het scherm. Ik zie zijn lippen de woorden vormen. DEBESTETIETEN#1

Ik wil onder de bar gaan liggen om te sterven in stilte. Ik wil Andy stiekem met een kruk knock-out slaan en de IPad doen versplinteren onder de hak van mijn schoen. Ik wil een tiental bevers uit mijn handtas loslaten. Ik wou dat ik een vriend had die imker was en die nu even op oproepbasis een flinke zwerm bijen tussen alle geniën kon loslaten. Ik wou dat ik een bevalling kon faken, maar daar ben ik helaas niet dik genoeg voor. Ik wou dat er een auto met dronken britse vrijgezellen door de winkelruit naar binnen zou rijden. Ik wou dat er een luikje was naar de andere kant van de wereld. Al was het maar zo groot als een dakraampje en zat het achter Andy in de muur, ik zou er nu doorheen kruipen.

Maar het enige dat er gebeurt is dat Andy doet alsof hij niet kijkt of het wachtwoord gelijk heeft. En ik die doe alsof ik dat niet door heb.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, Jan Wolkers, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een paraplu in mijn fietskrat. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, Harvie Krumpet, Catch me if you can, Chicken run, The never-ending story

Wat schreef ik?

Weekend Warriors (korte film, 2015). Watergames (korte film, 2015), Onderbeds (korte film, 2016). Takhil (korte film, 2016), Ministerie van Relatielegetimatie (Korte film, 2016), Anita's roedel (korte documentaire, 2018)

Quote

“Ik blijf mijn hele leven bij jou wonen.” Hij glimlachte. “Dat denk je nu.” “Dat blijf ik altijd denken.” “Ooit wil je hier weg. Dan wordt dit eiland te klein voor jou.” “Niet, het blijft hier altijd even groot.” “Maar jij niet.” “Dan begin ik een eigen eiland. Daar.” Ik wees met mijn want richting de plek waar het ijs overging in slobberende golven. “Als ik elke dag op dezelfde plek een kei gooi, dan komt daar vanzelf een eiland.” (Uit Birk, door Jaap Robben)