Nieuwste onderwerp

Zagreb

Jongen ontmoet meisje. Ze zien elkaar voor het eerst op het gymnasium in Zagreb, niet het mooiste schouwtoneel, maar wel het eerlijkste. Veertien zijn ze. Jong genoeg dat de lijn tussen haat en liefde nog flinterdun is. Meisjes zijn irritant, zegt hij, en jongens vindt zij nog vies. Zij verschuilt zich achter een donker gordijn van sluik haar, hij achter een zwart-omrande bril. Hij wordt verliefd op haar in de winter, terwijl de stad hen inwikkelt als een warme deken en de sneeuwvlokken zich nestelen in haar haren. Het kost ze nog een paar jaar om het aan elkaar toe te geven, maar zij wist toen al dat hij de hare was.

Samen dwalen ze door de straten van Zagreb. Op elke straathoek staan kraampjes die gepofte kastanjes in puntzakken verkopen. De tram zoeft rinkelend over de Ilica, de hoofdstraat die als een ander door de stad loopt, en zij wandelen hand in hand langs de verlichte etalages van dure schoenenwinkels. Als het koud is, gaan ze in een café zitten waar de meubels van donker hout zijn en de lampen warm licht uitstralen. Ze leggen hun geld bij elkaar om voor hun allebei één drankje te kunnen bestellen. Als hun glazen straks leeg zijn, worden ze weggestuurd. Ze drinken langzaam.

In de lente gaan ze naar de botanische tuinen. Geen enkele student heeft daar ooit aandacht gehad voor de planten met hun Latijnse naambordjes. Er staan enorme bomen, met hun stevige wortels diep in de grond gestoken, die ouder zijn dan zij zich kunnen voorstellen. In de schaduw van die bomen zitten ze en dromen over het leven dat ze zullen leiden. Midden in de tuin hoor je niet meer dat je in de stad bent. Met hun ogen dicht brengt hun fantasie ze de wereld over: New York, Londen, Moskou, het Paradijs. Ze kunnen overal nog heen.

Jongen en meisje worden man en vrouw. Tijd voor gesloten ogen is er niet meer. Er moeten diploma’s gehaald worden, banen gevonden, plannen uitgestippeld. Ondertussen begint de grond onder hun voeten te scheuren. Een spel van landjepik is uitgebroken, maar de spelregels zijn snel vergeten, en in plaats van krijt op de vloer, gebruiken ze Kalasjnikovs. Man en vrouw willen niet meedoen. Iedere avond kijken ze gespannen naar het journaal, hopend dat het kinderachtige gedoe voorbij zal zijn. Niemand stopt het spel. Ze willen dat de man ook meedoet. Vechten voor volk en vaderland.

Man en vrouw vluchten. Ze gaan de ondergaande zon achterna tot ze bijna in de Noordzee vallen. Daar komen ze in een land dat dichtgaat om zes uur en waar de mensen blaffen als honden, onbekende geluiden ophoestend van achter uit hun keel. Ze hebben niks, alleen een rugzak vol boeken en elkaar.

De wereld is hard en zwaar. Maar ze stoppen hun handen in hun jaszakken alsof ze er tegen gewapend zijn. Diploma’s zijn gehaald, banen worden gevonden, plannen blijken meestal nutteloos, want nooit gaat er iets volgens plan. Geleidelijk wordt hun pantser sterker en leren ze dat blaffende honden niet bijten, tenminste, niet altijd. Ver weg van Zagreb planten ze zichzelf in de grond en houden stevig vast. Hun wortels zijn nog dun en breekbaar, maar ze zijn er.

Man ontmoet meisje. Hij houdt haar in zijn armen in een ziekenhuis in Rotterdam. Het zal nog een paar jaar kosten voor ze op haar moeder gaat lijken, maar hij weet nu al dat ze de zijne is.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) De meester en Margarita - Boelgakov

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood