Nieuwste onderwerp

Raam

Er zijn weinig dingen die Anne meer stress bezorgen dan ramen die op twee manieren open kunnen. Aangebrande rijst of een trein met vertraging is natuurlijk ook niet prettig, maar die dingen kunnen niet tippen aan de eerste keer dat ze bij Niels in de woonkamer zat en hij zijn raam sloot zoals je dat met een deur doet, het handvat een kwartslag draaide en het raam zo hard open liet vallen dat het nog enkele tellen natrilde. Anne groef haar nagels in de bank, alsof op die manier de onderzijde van het raam zich beter vast kon houden aan het kozijn.

Ze ligt nu op diezelfde bank, haar lichaam slap over de kussens gedrapeerd, toegedekt met een dekentje. Hoewel Niels zelf weg moest, mocht ze van hem in het appartement op de vijftiende verdieping blijven. Toen ze zich op de bank installeerde, zette hij een dampende mok voor haar op tafel neer.

‘Pas op, in de rand zit een klein barstje, maar het is de grootste die ik heb en je kunt er nog prima uit drinken. In de auto zal ik je werk afbellen. En nu lekker uitzieken jij.’

Zijn zoen voelde nat op Annes voorhoofd. Je had me ook gewoon op de mond kunnen zoenen, dacht ze, na afgelopen nacht heb je mijn griepvirus toch al te pakken. Waarom deed je dat niet? ‘Je bent om half zes thuis, toch?’ vroeg ze hardop, terwijl Niels de gang in liep.

‘Nee, je wéét dat ik na werk nog even wat ga drinken met Chris. Ik heb hem al drie jaar niet gezien dus ik kan echt niet afzeggen, maar ik zal proberen het bij één biertje te houden.’ Ze hoorde de voordeur opengaan. ‘Vergeet niet nog wat frisse lucht te krijgen, dat helpt,’ riep Niels voor de deur dichtklapte.

De thee heeft ze koud laten worden. Niels deed vanochtend teveel tegelijk en maakte daardoor de thee veel te sterk, dat kon ze zien zonder hem te proeven. Hij zal ook wel nerveus zijn voor het weerzien met zijn ex, maar dat zal hij nooit zeggen. Met het dekentje om zich heen geslagen waggelt ze op Niels sloffen, die een paar maten te groot voor haar zijn, naar de keuken, waar ze de inhoud van de mok in de gootsteen kiepert en de waterkoker aanzet.

Misschien is het inderdaad goed om wat zuurstof binnen te laten in het huis. Het glas van het keukenraam is koel onder Annes handpalm. Kon ze maar zo de zuurstof van buiten in haar bloedbaan opnemen. Ze grijpt het handvat en draait er langzaam aan tot het na negentig graden in de goede positie klikt. Met een klein duwtje zwaait het raam open. De kou tintelt op haar wangen. Ze sluit het raam, draait het handvat nu helemaal naar boven en laat het raam langzaam openzakken, als een loopbrug die een statige gast verwelkomt. Er mag echter niemand naar binnen, want het raam kan op deze manier maar tien centimeter open.

Waar was ze nou zo bang voor? Hier is niks aan. Anne doet het raam weer dicht. Draai, klik, zwaai, open. Ze grinnikt. Raam dicht, handvat draaien, de loopbrug weer laten zakken, iets sneller deze keer, tot de opening al dertig centimeter wijd is. Dan ziet ze dat het raam nog maar aan één scharnier hangt. Heeft ze een klik gehoord? Het raam kan op twee manieren open, maar niet tegelijk. Ze probeert het raam dicht te trekken, maar het is te zwaar. De haartjes op haar onderarm zijn geschrokken van de buitenlucht en staan recht overeind.

Ze moet iemand bellen. Niels. Ze loopt naar de bank om haar mobiel te pakken, hoort na twee stappen het geluid van knappend metaal en draait zich om. Het raamloze kozijn gaapt haar aan.

Met een klik slaat te waterkoker af. Het water borrelt luidruchtig na en het stoom ontsnapt naar buiten, waar het zich vermengt met frisse lucht.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

J.D. Salinger, Richard Siken, Maartje Smits, Virginia Woolf

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Lorde, Oh Wonder, Stromae, Years & Years

Quote

'I dream in my dream all the dreams of the other dreamers, And I become the other dreamers." - Walt Whitman