Nieuwste onderwerp

Test (1)

Je beantwoordt de vragen. Dat hoort erbij.

‘Je bent hier zo te zien één keer eerder geweest, een jaar geleden. Toen was de uitslag negatief. Klopt dat?’

‘Ja.’

‘Met hoeveel mensen heb je in het afgelopen halfjaar seksueel contact gehad?’

‘Tien.’

‘Was dat met mannen, vrouwen of beide?’

‘Mannen.’

‘Penetrerend of ontvangend.’

‘Beide.’

‘Heb je het altijd veilig gedaan?’

‘Eén keertje niet.’

De arts kijkt even op van haar scherm. Aan haar blik zie je dat ze een zuinig gezicht wil trekken, met haar tong wil klakken of lichtjes hoofdschuddend ‘jongen toch’ wil mompelen. Gelukkig voor jou zou dat onprofessioneel zijn, dus ze houdt zich met enige moeite in. Je glimlacht verontschuldigend terug, maar niet te breed. Dit is niet om te lachen.

De assistent komt naar je toe. Hij houdt de lange wattenstaaf op je gericht alsof hij je er ieder moment mee neer zou kunnen steken. ‘Mond open en omhoog kijken.’ Je bent een gijzelaar en moet wel gehoorzamen. Terwijl hij met het stokje in je huig prikt, zegt de arts dat je de overige drie testen bij het lab kunt afnemen. Je wordt over een week gebeld met de uitslag. Of ze je voicemail mogen inspreken als je niet opneemt? Je maakt een instemmend geluid en kokhalst.

Je mag niet terug de gang op, maar wordt door een andere deur geloodst. ‘Goedemorgen,’ zegt een vrouw achter een bureautje. Je herkent haar van de vorige keer. Je vraagt je opnieuw af of haar stem zo klinkt door tientallen jaren roken of decennia lang mensen uitfoeteren. Je moet in ieder geval moeite doen om haar te begrijpen. Gelukkig stelt ze altijd dezelfde vraag en kun je het riedeltje — voor de zekerheid, één keer onveilig, spijt van, zal het nooit meer doen — in rap tempo afdraaien.

Ze legt haar handen plat op het bureaublad en kijkt je een paar tellen aan. Ze zeg iets. Je verstaat het slecht, maar je denkt te horen dat ze je sterkte wenst. Je glimlacht breed, dankbaar dat ze je niet langer vasthoudt voor verhoor. Je graait je spullen bij elkaar en verlaat haastig de kamer.

Je komt al je hele leven in het ziekenhuis. Gelukkig niet omdat je zo vaak behandeld moet worden, maar omdat je moeder kno-arts en je vader radioloog is. Hoewel ze niet in dit specifieke ziekenhuis werken, zijn deze gangen toch vertrouwd. Het schoonmaakmiddel, dat ze volgens jou in op elke locatie lijken te gebruiken, ruikt sterk naar niets met een vleugje citroen. Toch is de geur nu meer beklemmend dan geruststellend, want hij zorgt dat je vreest tegen een van je ouders op te botsen bij elke hoek die je omgaat.

Je neemt de geur nog eens diep in je op. Je zou het je ouders nooit vertellen. Ze zouden het niet begrijpen. Ze gaan er ook nooit achter komen. De test is zo anoniem als de seks waardoor je hier zit. Je laat je hand een moment rusten op de rode knop voor je deze indrukt en de deuren naar het laboratorium soepel openklappen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

J.D. Salinger, Richard Siken, Maartje Smits, Virginia Woolf

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Lorde, Oh Wonder, Stromae, Years & Years

Quote

'I dream in my dream all the dreams of the other dreamers, And I become the other dreamers." - Walt Whitman