Nieuwste onderwerp

Plaats

Mensen met een een beter huis dan het mijne, ik haat ze. Clara schrikt zelf van de gedachte. Ze kijkt uit het raam naar de torens aan de overkant van het water. Drie bezichtigingen vandaag; Weer drie van die stelletjes blij maken met zo’n schoenendoos in een betonbak.

Ook al was het jaren geleden, ze kan zich het bericht op haar voicemail nog tot op het woord herinneren: ‘Clara, ik hik er al een tijdje tegenaan om je dit te vertellen en hoe. Ik heb iemand anders ontmoet en het is best serieus nu. Het is allemaal vrij snel na ons ding gebeurd. Ze woont toevallig ook in dezelfde stad, dichtbij je werk. Ik ben dus weer vaker daar in de buurt, zoals toen. Dat alles maakt het een beetje moeilijk om het tegen jou te zeggen, maar…’ Clara zet de opname in haar geheugen stil.

Dat hij verder was gegaan met iemand anders was voor haar niet hét probleem. Het stak haar vooral dat die nieuwe liefde mooier woonde, op de plaats waar ze zelf had willen zitten. Twee weken later verhuisde Clara naar het centrum.

Met zijn gebruikelijke theater, zwiert Ahmed het kantoor binnen. ‘Goeiemorgen, we hebben het weer geregeld hoor!’, zegt hij vrolijk, ‘De handtekening is gezet, Claar. We worden de officiële verkoopmakelaar voor drie nieuwe torentjes. Ze moeten alleen nog even gebouwd worden.’ Clara haalt haar schouders op en Ahmed loopt hoofdschuddend verder. Clara besluit deze rotdag te beginnen met koffie uit de automaat met vieze smaakjes.

Tijdens een bedrijfslunch ooit, vroeg een collega waarom mensen makelaar waren geworden. Iedereen sprak alsof ze de Moeder Theresa van het vastgoed waren. Clara moest bijna kotsen bij het antwoord van Ahmed. ‘Om mensen op de beste plaats te krijgen’, zei dat mannetje glimmend.

Ze neemt een slok van haar kopje wiener melange en walgt lekker van de chemische smaak. Zelf was ze makelaar geworden om mensen op hun plaats te zetten.

In die zin was het jammer dat ze nu nieuwbouw doet, in plaats van de moeilijk verkoopbare woningen. Het gaf haar altijd een kick als een jong gezin vol blijdschap stond in een krot waarvan de kruipruimte onder water stond. Vaak dacht ze nog aan de stramme pensionado’s die ze een huis aansmeerde vol smalle en steile trappen. Niemand dacht eraan Clara de schuld te geven als de ellende opeens duidelijk werd.

Het werken met mensen is het leukste van dit vak, denkt Clara. Ze loopt terug naar het raam. Helaas is de kwaliteit van nieuwe huizen te hoog om mensen daarmee in serieuze problemen te kunnen storten. De enige speelruimte zit in het financieel uitkleden van mensen en dat geeft toch minder voldoening, mijmerde ze verder.

Tien jaar geleden was het uitzicht op de andere oever een bruingrijze kleurenwaaier met alle varianten kaal beton. Nu ziet ze torens in felle kleurtjes die haar doen denken aan de snoepla van het kantoor. Ze kijkt nog even goed, en ziet tussen de gebouwen de gifgroene flat waar ze naartoe moet. De kleur doet haar denken aan Mountain Dew.

Clara twijfelt of ze dat drankje nog viezer vindt dan Wiener Melange. De voicemail in haar hoofd springt weer aan. Haar geheugen spoelt door naar de laatste zin van dat ene bericht: ‘Tja, dit is de situatie nu. Ik weet ook niet hoe je erop moet reageren. Het hoeft ook niet’.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Op dit moment Laura H. van Thomas Rueb

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Fresku, Seu Jorge

Wat kijk ik?

The Young Pope, Aquarius, Shownieuws

Quote

"Ik weet ook niet hoe de mens precies werkt, maar ik denk dat we er meer mee kunnen." - Etgar Keret