Nieuwste onderwerp

Appeltjes

Dus, ik weer helemaal blij, mijn gebruikelijke, overenthousiaste, menselijke incarnatie van een golden retriever, ja, tot er een appeltje valt.
Ik staar uit het raam van de bus. Ik spuug mijn tandpasta uit. Iemand zegt iets wat me doet denken aan, of niet eens, iets totaal irrelevants, en dan, plof!, herinnering.

Ik lag te slapen, het was al flink nacht. Hoorde zacht de kamerdeur. Schoenen worden uitgeschopt, de wind van buiten stapt bij me in bed, ruikt naar feestje: bier en sigaretten.
‘Hé schatje. Heee, liefje. Slaap maar lekker door.’
Zijn neus in mijn nek, armen om me heen als een jas. Bromt als ik vraag hoe het was.
‘Ik heb ruzie gemaakt.’
‘Niet!’
‘Jawel. Ik bleef net zo lang tegen iemand aanpraten tot hij z’n middelvinger opstak, en toen kregen we ruzie.’

Onderdeel van het golden retriever-leven is dat je heel goed voor jezelf kan redeneren waarom de huidige situatie optimaal is. Waarom je niet meer terug wilt naar hoe het was, hoe alles nu beter is, redenen opsommen gaat automatisch, ik smeer de lijstjes op m’n toast, wordt er ‘s ochtends mee wakker. Iemand zei laatst: ‘Als een auto stopt, vraagt een lifter: “Waar ga je heen?”. Met mensen zou je dat ook moeten doen. Bij iedereen met wie je een relatie aangaat, reis je min of meer mee. Groeit hij of zij naar het goede: top. Maar is iemand stuurloos, dan dobber ook jij maar een beetje rond.’
Fuck ja, dacht ik, zette die bovenaan de lijst. Spuugde mijn tandpasta uit, keek in de spiegel, en hoorde een appel vallen.
‘… en toen kregen we ruzie.’
Hoe ik me omdraaide in bed, hem aankeek, en we begonnen te hikken van de lach. ‘Niet weer. Niet weer! Wat ben je toch verschrikkelijk!’

Ik hark de gevallen appeltjes bij elkaar. Je kan er van alles over zeggen, je kan er lijsten over opstellen. Maar in elk appeltje moest ik schaterlachen. In zo veel appeltjes drukte ik mijn kussen op zijn hoofd, werd er gevochten, werd er zoet en zalig de liefde bedreven.
Met elk vallend appeltje ben ik even in de war. Het is iets raars, iets missen zonder het terug te moeten. Niet weten hoe groot de boom is, hoe lang er nog appels zullen blijven vallen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Roald Dahl, Etgar Keret

Wat luister ik?

Elbow, Duke Ellington, Charles Bradley

Wat kijk ik?

Her, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fantastic Mr Fox, Baby Driver, La Vita È Bella

Wat schreef ik?

Skydancer (roman, 2018)

Quote

"You're lucky if you get time to sneeze in this goddam phenomenal world." -J.D. Salinger, Franny and Zooey