Nieuwste onderwerp

Taxichauffeur (4)

‘Ha!’ Ze trok één mondhoek een stukje omhoog, maar het ging niet van harte. ‘Mijn leven? Ik ben een boerentrien uit een dorp in Noord-Holland, dat per toeval in dit filmwereldje is beland. Ik wilde eigenlijk een serieuze actrice worden, wist je dat? Shakespeare en zo. Heb zelfs auditie gedaan voor de toneelschool, maar daar werd ik natuurlijk niet aangenomen. Toen kreeg ik een relatie met een regisseur die me wel knap genoeg vond voor een bijrolletje in zijn nieuwe serie, en toen ging het hard. Ik dacht dat ik het gemaakt had, dat ik rechtstreeks onderweg was naar Hollywood, dat al dat geld alles op zou lossen. Wie hield ik voor de gek?’ Ze zuchtte, pakte haar glas vast en draaide het rond, zodat het bodempje limonsecco dat er nog in zat tegen de randen klotste. ‘Nu ben ik dertig. Het begin van het eind. Mijn man flirt met elke twintigjarige die in een strakke rok zalmsoesje staat uit te delen op borrels. Hem vinden ze steeds sexyer en ik word alleen maar oud, lelijk. Straks word ik alleen nog maar gecast als ‘moeder’. En ik heb niet eens kinderen.’

‘Heeft u geen andere familie?’

‘Jawel, natuurlijk wel. Maar die zien me als een rijke, arrogante trut. Ze bellen alleen nog maar als ze mee willen naar een première of als ze geld nodig hebben voor een vakantie naar Aruba. Ik voel me net een wandelende portemonnee. Wat heb je aan dat soort familie?’

Rashid keek uit het raam. ‘Ik zou willen dat ik nog familie had die om geld kon smeken, zodat ik iemand had om het mee te delen. Al mijn geld is alleen maar voor mij.’

Coco zette haar glas neer. ‘Oh.’ Het was even stil. ‘Misschien ben ik wel een arrogante trut,’ zei ze toen.

‘Nou, u bent in ieder geval rijk,’ zei Rashid.

Ze keek hem aan, knipperde een paar keer snel achter elkaar, leek heel even boos te worden en begon toen te lachen. Hard en schaterend, de diamantjes van haar ketting huppelden op en neer op haar borst. Rashid grinnikte mee.

‘Mevrouw, meneer, de club gaat sluiten. Ik moet u helaas vragen te vertrekken.’

Een serveerster met een verveelde blik was naast hun tafeltje komen staan. Nu pas zag Rashid dat alle tafeltjes om hen heen leeg waren, hun oppervlaktes al gepoetst tot ze blinkend schoon waren.

‘Natuurlijk,’ zei hij. ‘Madame, het is tijd dat ik u naar huis breng.’

 

Tijdens de autorit waren ze stil, maar het was een comfortabele stilte, het vredige zwijgen dat alleen mogelijk is als twee mensen alles al tegen elkaar gezegd hebben. Haar adres bracht ze bij een gerenoveerd grachtenpand in het centrum van Amsterdam. Het licht stond aan en de gordijnen stonden open, zodat Rashid naar binnen kon kijken. Het was een soort Club Calypso, alles even glanzend en perfect, maar alles was in verschillende tinten wit en grijs gekleurd in plaats van zwart en rood. Er waren geen tapijten, geen planten, geen familiefoto’s. In een leunstoel vlak naast het raam zat haar echtgenoot te slapen, zijn hoofd bungelend op de rugleuning, zijn mond hing wijd open. Hij had zijn jasje uit gedaan en de bovenste knoopjes van zijn overhemd waren los.

‘Nou, Rashid. Heel erg bedankt. Voor alles.’ Coco schraapte haar keel en begon in haar tasje te rommelen. ‘Ik weet dat ik je heel lang heb opgehouden, maar ik hoop dat dit voldoende is…’ Ze haalde een paar briefjes van honderd euro tevoorschijn. Rashid schrok en maakte een afwerend gebaar met zijn handen.

‘Oh nee, nee, nee, madame. Dat is te veel. Betaal me alleen de kosten voor de rit. Onze gesprekken zijn voor mij waardevol genoeg.’

Even keek ze hem ongelovig aan, maar toen stopte ze de briefjes terug in haar tas. Ze stond er wel op hem een flinke fooi te geven ondanks zijn protesten. Pas toen hij het geld aangenomen had, stapte ze uit.

‘Fijne avond nog, madame,’ zei Rashid.

‘Ja. Jij ook.’ Ze keek naar het huis, naar het raam waarachter haar man lag te slapen. Haar hand lag nog steeds op de open deur van de taxi. Even dacht hij dat ze weer in zou stappen. Toen keek ze hem aan en zei: ‘Bedankt. Voor alles.’

Hij knikte. ‘Het was me een genoegen.’

Ze deed de deur dicht. Het geluid echode na door de verlaten straat. Ze liep de trap naar het huis op, opende de voordeur en verdween naar binnen zonder nog om te kijken. Rashid bleef wachten. Daar verscheen ze in het woonkamerraam, slechts een seconde, voordat ze op het lichtknopje drukte en de ruit niks anders liet zien dan de weerspiegeling van zijn taxi.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michael Cunningham; Ludmilla Petrushesvkaya

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood