Nieuwste onderwerp

Project (2)

Ik stap door de schuifdeuren en voel me nog minder op mijn gemak na gisteren. Ik haast me naar het atelier, zodat ik voor de groepsafspraak nog kort aan mijn eigen maquette kan bouwen. De muren staan al en in een uurtje moet het makkelijk lukken om het dak erop te zetten.

Als ik voor het opslagrek sta, zie ik mijn bouwsel niet direct staan. Ik had het toch op deze plank neergezet? Waarom staat het daar niet meer? Dan zie ik dat mijn maquette nog wel op dezelfde plek staat. Of wat er nog van over is. Alle onderdelen, die ik voor mijn gevoel toch behoorlijk stevig bevestigd had, hebben compleet losgelaten. Het stuk hout dat ik voor het dak wilde gebruiken is onvindbaar. Alleen een diepe scheur in de langste muur verraadt dat niet natuurkrachten maar moedwillig geweld de oorzaak is van deze ruïne.

Ik pak de muren op en zet ze tegen elkaar. Als ik er tegenaan tik, stort alles weer in. Misschien zou ik nu boos moeten zijn en tegen het rek aan schoppen, maar dan zou ik alleen maar mezelf pijn doen. Ik weet inmiddels hoe ik geweld moet incasseren. Daders willen altijd dat je reageert, dus dat is precies wat je niet moet doen. Bovendien heb ik nu geen tijd om de schade te herstellen.

Ik zoek een tekenlokaal op en pak uit mijn tas een schets voor een detail van de voorgevel. Ik was al klaar met mijn taak voor het groepsproject en daarom had ik besloten om vanochtend mijn eigen maquette af te maken. Maar nu ik toch niets beters te doen heb… Op een schoon vel begin ik het detail nog preciezer uit te werken. Ik laat me niet kennen. Ik kan hartstikke goed samenwerken.

De groep is weer bijeen. Als ik het blad voor mijn hoofd omhoog houd, hoor ik direct een spottend gesnuif. Het klinkt als mijn moeder. Toen ik haar vorig jaar na een avond lang dubben zei dat ik genderqueer was, had ze precies hetzelfde geluid uitgestoten. Maar wanneer ik het papier laat zakken en van me af schuif naar het midden van de tafel, zie ik niet mijn moeder maar Rik. Nu kijkt hij me wel aan. Zijn grijze ogen, waarover ik medestudenten al meerdere keren heb horen zwijmelen, komen op mij vooral levenloos over. Dat zullen die jongens en meiden wel verleidelijk vinden. Ik geef geen kick. Dat is hij vast niet gewend, want er klinkt iets van nervositeit in zijn stem als hij daarna naar onze groepsgenoten kijkt.

‘Juist. Dus wie wil deze taak overnemen?’

Weer is het stil. Waar de stilte gisteren nog uit onverschilligheid voortkwam, is het nu vooral ongemakkelijk dat niemand wat zegt. Rik kijkt overduidelijk niet mijn kant uit, Diederik heeft zijn mobiel erbij gepakt en Emma staart emotieloos naar mijn schets. Thomas kijkt me wel aan en zegt na een paar tellen: ‘Ik wil er wel even samen met jou naar kijken.’

Thomas en ik zitten niet lang samen. In een paar minuten zet hij een ontwerp op papier dat overduidelijk op het mijne gebaseerd is, maar dan zo versimpeld dat het naadloos in Riks ongeïnspireerde concept past. Dit laatste zeg ik hardop. Ik krijg een ironische glimlach van Thomas terug. Daarna zegt hij gedag — ‘tot later’ — en laat mij met de tekening in het lokaal achter. Ik ga naar het cafetaria van de faculteit om een kom soep te eten. Daarna zet ik koers naar het maquette-atelier.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

J.D. Salinger, Richard Siken, Maartje Smits, Virginia Woolf

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Lorde, Oh Wonder, Stromae, Years & Years

Quote

'I dream in my dream all the dreams of the other dreamers, And I become the other dreamers." - Walt Whitman