Nieuwste onderwerp

Janken

Overal ligt confetti. De man zit op de grond. Met een emmer. Hartstochtelijk te kotsen. Ik zit op een stoel, 10% toe te kijken, 90% zorgen te maken. Zo vrolijk als gister, zo miserabel is hij nu.
‘Oh,’ zegt hij, tussen twee vlagen door. Grabbelt in de emmer. ‘Kijk! Die was ze kwijt.’ De oorbellen van zijn wederhelft.

‘Ik heb ze schoongemaakt, hoor.’
Ze moet lachen, pakt haar oorbellen uit mijn hand. We hebben onze pyjama’s nog aan. Het gigantische huis is een gigantische zooi, wij drinken rustig kopjes koffie, hebben misschien vijf uur geslapen, daarvoor vier, daarvoor drie.
‘Hij is echt zo ziek,’ mompel ik. Zij haalt haar schouders op. ‘Komt wel goed.’
We kijken naar alle kado’s, alle planten in cellofaan. Dan kijkt ze me aan met rode ogen.
Ik staar haar aan, roep, opeens: ‘Why you crying?!’
‘I’m so sad that it’s over,’ klinkt er, en ik gooi me over haar heen, streel haar zachte roze nepfluweel, ze snikt mijn schouder nat.

De vorige ochtend was het nog donker toen de wekker ging. Zoals altijd bleef ze onbeweeglijk liggen.
Ik rolde uit mijn stapelbed en wierp me in die van haar. ‘Gooooodmorning,’ en kroop als een kat op haar deken, ‘heb je een beetje geslapen?’
‘Little bitje,’ soest ze. ‘Jij?’
‘Little bitje.’
Ze deed de deken over mij heen, twee lepels in het kleine bed. Normaal snoozen we nu anderhalf uur, nu maar een oogwenkje. Dan schuifelen we naar haar kamer. Ik zet koffie, smeer broodjes, zie hoe het licht wordt, laat de kapster binnen, begin met het manisch checken van m’n telefoon. De kapster pakt haar zes koffers uit, vlecht haren, stift lippen. Dan komt de grote jurk. De moeder en ik tillen hem over haar hoofd, spelden tule in haar haren. Af en toe kijken we elkaar vluchtig en vochtig aan en denken dan exact hetzelfde.

Ik had verwacht dat ik zou stralen, maximaal een traan zou moeten laten, maar als hij met zijn moeder door het gangpad loopt verfrommelt mijn mond zich tot een vreemd soort knoop. Rustig ademhalen. Normaal blijven kijken.
Dan komt zij, aan de arm van haar vader, en het is niet te doen, dit, alle spanning van de afgelopen weken hangt aan je mondhoeken.
Ze staan op het podium, pakken elkaars handen. ‘Ik hou van je,’ zeggen ze in de microfoon, ‘en ik wil mijn hele leven met jou delen.’
De dominee zegent ze. Ze kijken zo ongelooflijk verliefd naar elkaar dat alles in je omhoog kruipt en uit je ogen stroomt.
Ja, zeggen ze, tegen elkaar, en de hele zaal klapt, en joelt, en uit elke open mond komt een gloeiwormpje, ze vliegen naar voren, dansen boven het bruidspaar, knipperen in exact hetzelfde ritme.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Roald Dahl, Etgar Keret

Wat luister ik?

Elbow, Duke Ellington, Charles Bradley

Wat kijk ik?

Her, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fantastic Mr Fox, Baby Driver, La Vita È Bella

Wat schreef ik?

Skydancer (roman, 2018)

Quote

"You're lucky if you get time to sneeze in this goddam phenomenal world." -J.D. Salinger, Franny and Zooey