Nieuwste onderwerp

Rivier

Wanneer Don de stationshal in loopt, schieten zijn ogen heen en weer door de ruimte. Hij stelt vrij snel vast dat Leonie er nog niet is. Tenzij ze er natuurlijk compleet anders uitziet dan haar datingprofiel doet vermoeden, wat heel goed mogelijk is — Don heeft het al op een paar eerdere dates meegemaakt. Hij denkt aan Nadine en huivert. Zij was in werkelijkheid bijna alle opzichten het tegenovergestelde van haar virtuele representatie. Beide vrouwen, de echte en de digitale Nadine, deelden alleen dezelfde oren. Vaste oorlellen, daar heeft Don nu eenmaal een zwak voor. Maar het bleek onvoldoende om de date te redden; na één kop koffie waren ze wel weer op elkaar uitgekeken geweest. Nu met Leonie zal het beter gaan, daar is Don zeker van. Ze maakte in hun chat immers zo’n lieve opmerking over de foto van hem met Bingo, zijn hond. Gerustgesteld door zichzelf zoekt hij een plaatsje naast een pilaar dicht bij de stationspiano. Vanuit zijn wachtpost heeft hij de hele ruimte in het vizier.

Don probeert zo casual mogelijk tegen de pilaar te leunen. Nee, niet met zijn rug ertegenaan. Met zijn linkerschouder is beter. Ja, wel beide voeten plat op de grond. Als hij de ideale positie, comfortabel doch goed voor een eerste indruk, heeft gevonden, wordt hij zich opeens bewust van de muziek.

Hij heeft dat deuntje eerder gehoord. Het lijkt of de pingelende reiziger het stuk niet goed beheerst. Live muziek die klinkt alsof het vastloopt. Don hoort het bekende riedeltje, dan nog eens, bij de derde keer begint het stuk echt en dan herinnert hij het zich: het hoort zo. Op deze manier heeft hij het Marja zo vaak horen spelen.

Marja. Dat is alweer een tijd terug. Hij weet niet precies hoe lang, maar een paar jaar zeker. Don had al minstens een paar maanden niet aan haar gedacht. Hij voelt een mentale stroomversnelling aankomen en zet zich schrap. De klik van haar afslaande waterkoker. Het gevoel van haar hoogpolige tapijt onder zijn blote voeten. De geur van haar net geshampoode haar.

De reiziger speelt alsof het stuk nog gauw afgespeeld moet voor de trein vertrekt. Sinds wanneer is dit nummer zo repetitief? De hoge tonen volgen veel te kort op elkaar. Nee. Nee, zo hoort het niet. Dit is niet goed. Dit moet stoppen.

Don staat in drie lange passen naast de kruk. Hij bukt door zijn knieën en werpt de piano omver met het gemak alsof hij zijn kind redt dat onder het gewicht van het instrument verpletterd wordt. Het zwarte gevaarte landt op de toetsen met een dissonante dreun. Dit vervroegde slotakkoord heeft de aandacht van alle passanten gegrepen. Door de verstilde ruimte wandelt Don naar het dichtstbijzijnde bankje en strijkt neer. Pas na een paar tellen komen de omstanders weer in beweging.

Zou Leonie het gezien hebben? Het interesseert hem vrij weinig. Ondanks de fysieke inspanning van zonet heeft hij zich nog nooit zo rustig gevoeld. Aan de andere kant van de ruimte ziet hij de reiziger nog steeds op het krukje zitten, de daarnet nog spelende handen voor zich uit gestoken, trillend, imaginaire toetsen lichtjes aanslaand.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

J.D. Salinger, Richard Siken, Maartje Smits, Virginia Woolf

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Lorde, Oh Wonder, Stromae, Years & Years

Quote

'I dream in my dream all the dreams of the other dreamers, And I become the other dreamers." - Walt Whitman