Nieuwste onderwerp

Kom

Dick stelt zich aan, zoals gewoonlijk. Ik vind ook dat we niet goed behandeld worden, maar zie je mij op mijn zij liggen en dood spelen?

Precies.

Ik heb alleen een rare drukkende pijn op mijn neus. Geen idee waar dat vandaan komt. Maar goed, ik ben niet kleinzerig en weiger te klagen.

Het glas is verdacht ondoorzichtig, de plant drijft in losse stukjes rond, op de kiezels zit groene aanslag en het voer koekt aan op de bodem — en geloof me, dat ruikt niet fijn. Toch is het in deze net iets te kleine bol beter dan waar we vandaan kwamen. Hier hebben we elkaar.

Voorheen was ik omringd door mijn gele soortgenoten. Er was meer ruimte, dat is waar, maar ik kon alsnog amper bewegen door een te groot veelvoud van mijzelf om me heen. De andere ikken waren niet altijd dezelfde, maar ons aantal bleef stabiel. Als een van ons, al dan niet na het leven gelaten te hebben, werd opgeschept, was er voor je met je ogen kon knipperen alweer een nieuw exemplaar bijgekomen, dat al snel in de massa opging en niet meer van de rest te onderscheiden viel. Ik heb geen idee hoe lang ik daar was.

Op een dag was het mijn beurt. Niet om te sterven, gelukkig — ik werd levend en wel opgevist. Daarna zat ik in een nog kleinere ruimte dan nu, maar tenminste wel alleen. Voor heel even dan, want even later werd ik alweer vergezeld door een soortgenoot. Deze was anders. Knaloranje. Ik was meteen verkocht. Dat ze later zei dat er nog veel meer van haar kleur bestaan, deed daar niets aan af.

Ik hoor een knal en alles om me heen schudt. De eerste keer dat dit gebeurde, dacht ik dat het een aardbeving was, maar na verloop van tijd begon ik het te herkennen als het thuiskomen van een van onze huisgenoten. Zoals verwacht komt een van de meisjes binnen. Ze gilt.

‘Dick!’

Meteen laat ze haar tas vallen en komt ze in actie. Ze pakt een vaas en vult die met kraanwater. Ondertussen mompelt ze: ‘Geen zorgen, Moby, je vriendje gaat oké zijn. Dit doet-ie wel vaker, toch? Dan moet-ie gewoon even apart en dan is het weer goed.’ Ze praat duidelijk tegen zichzelf, maar ik vind het sympathiek dat ze mij aanspreekt. Dat ze ons aanziet voor mannetjes in plaats van vrouwtjes, laat ik voor deze keer gaan. Dat is ook lastig te zien. ‘Zo, dat moet genoeg zijn.’

Ze zet de vaas naast ons neer en brengt Dick over. Dat gaat vrij makkelijk, want ze sputtert niet tegen. Normaal spartelt ze alsof haar leven ervan afhangt. Ik hoor een zacht plonsje.

‘Oké, ik ben zo terug.’

Door de bolling van de glazen wanden krijg ik Dick maar moeilijk scherp. Beweegt ze nou, of golft ze nog wat na van de duik? Ik druk me zo dicht mogelijk tegen het glas aan om het beter te kunnen zien.

Nog steeds niet, nog iets dichterbij. Knipoogt ze nou? Opeens een pijnscheut door mijn neus. Herinneringen komen terug. Ik zie Dick nog slechter. Rode wolkjes verdonkeren het zicht.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

J.D. Salinger, Richard Siken, Maartje Smits, Virginia Woolf

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Lorde, Oh Wonder, Stromae, Years & Years

Quote

'I dream in my dream all the dreams of the other dreamers, And I become the other dreamers." - Walt Whitman