Nieuwste onderwerp

Herinneringsdictator

Herinneringen aan je jeugd zijn vaak erg mooi of erg verschrikkelijk. Voor Nila is dit niet anders. Er zijn gradaties waarin ze haar kinderjaren categoriseert. De kunst is zo min mogelijk in de buurt te komen bij categorie denk hier niet meer aan. Rond de puberteit is Nila gaan begrijpen dat je zelf aanzienlijk invloed kunt uitoefenen op je eigen geest. Ze besloot dat herinneringen toestemming van haar moesten krijgen om zich in haar hoofd te mogen ontvouwen. Niet democratisch, besefte ze zich, maar een herinneringsdictatuur vond ze een legitieme vorm van heerschappij.

Over de jaren heen heeft Nila zich verschillende technieken eigen gemaakt. Wanneer ze in een situatie komt waar er over kindertijd gepraat wordt, schat ze de waarde in van de personen met wie ze is en besluit tot welke categorie ze zich wendt. Met collega’s bijvoorbeeld, put ze enkel uit de categorie vermakelijk. De afdelingsdirectrice vindt ze zelfingenomen en incapabel. Bij haar treedt Nila nooit buiten de onpersoonlijke oppervlakte-categorie.

*

Haar man is niet enthousiast over haar herinneringssysteem. De eerste keer dat Nila hem erover vertelde, meldde hij meteen dat ze dit niet hun kinderen zouden aanleren.
‘Iets wegzetten in je hoofd kan niet Nil, het valt hoe dan ook een keer binnen,’ zei hij.
Nila probeerde het relaas van haar man te onderbreken. Wild gebarend visualiseerde hij het beeld van een politie-eenheid die met een stormram een pand binnenviel.
Nila weet dat volkomen vergetelheid onmogelijk is. Dat je dan vraagt om onverwachts overvallen te worden. En dat die momenten van ongevraagde heftigheid zullen zijn. Om dit voor te zijn, roostert ze vaste tijdstippen in waarbij ze kort categorie denk hier niet meer aan toestemt te mogen bestaan.

Er zijn twee momenten geweest die Nila’s kijk op de wereld de eerste zwarte randjes van volwassenheid gaven. Ze was zes jaar toen ze de magie van decoratieletters verloor. De telefoniste bij de klantenservice van Dr. Oetker vertelde Nila dat de gesuikerde lettertjes niet daadwerkelijk bedoeld waren om woorden mee te vormen en daarom bestond uit een incompleet alfabet. De onthutsing was enorm. Een onthutsing waar ze overigens al eerder mee in aanraking was gekomen, een jaar eerder. Te vroeg vindt Nila. Tijdens de ingeroosterde herinneringssessies ziet ze haar vijfjarige zelf voor zich en is ze verdrietig.

 *

Ze praatte één keer over dat moment, op een klassenfeest van haar dochtertje. De kinderen stuiterden als losgeslagen kikkers op een gehuurd luchtkussen. Een aantal ouders versierden de buffettafel met plastic giraffen en gekleurd raffialint. Nila sloeg, met de resterende vaders en moeders, hun springend kroos gade. Naast haar zat animator Wilbert in een bizonkostuum. Zijn kop had hij tussen hen in gelegd. De linker hoorn prikte in Nila’s zij. Ze zei hem dat de kinderen zijn dansje leuk hadden gevonden. Wilbert glimlachte en veegde een theedoek voor de zoveelste keer over zijn gezicht.

‘Gelukkig, ik werk me vies in het zweet voor die koters,’ antwoordde hij.
‘Ben je weleens een ander dier?’ vroeg ze.
‘Nooit. Binkie de Bizon is mij zonder mogelijkheid tot protest toebedeeld.’ Wilbert plukte aan zijn blauwe vacht. ‘Voor het vriendelijke karakter,’ verklaarde hij.
‘Mijn vader trad vroeger op als tovenaar.’ Nila kneep in de punt van de bizonhoorn, terwijl ze sprak. ‘Ik wist zeker dat hij kon toveren.’
De onthutsing die Nila voelde toen ze erachter kwam dat haar vader geen tovenaar was, sloeg harder in dan het incomplete Dr. Oetker alfabet. De omvang van deze ontdekking raakte meer lagen. Nooit eerder was er getornd aan haar kinderwereld.

Elke schooldag kreeg Nila een toverbanaan in haar broodtrommel mee. Haar vader sprak, als zij nog sliep, een spreuk uit over het stuk fruit. In de pauze dromden alle klasgenootjes om haar heen om erbij te zijn wanneer Nila de schil van de banaan haalde. Het zachte vruchtvlees kwam, zodra ze hem afpelde, gesneden in plakjes tevoorschijn. Onder de samengepakte kring kinderen klonken kreten van ongeloof.
‘Dat heeft mijn vader gedaan, hij is tovenaar,’ sprak Nila dan vol trots.

Haar vaders tovenaarsschap ging ten onder op de uitdeeldag die elke maand in groep 1 en 2 werd gehouden. Nila zou voor de hele klas de toverbananen van haar vader meenemen. Ze twijfelde er niet aan dat haar vader genoeg spreuken bezat om zoveel bananen in plakjes te toveren.
‘Alleen voor Bodhi moet je vader even een appel of peer meegeven, hij is allergisch voor banaan.’
De stem van de juf kan ze tot in detail terughalen. Dat is waarom ze categorie denk hier niet meer aan weinig inroostert. De herinneringen zijn te goed bewaard gebleven.

Nila moest zonder toverfruit voor Bodhi gaan uitdelen. ‘Maar papa, je kunt toch gewoon de banaanspreuk doen bij Bodhi’s peer,’ zei Nila op de ochtend van de uitdeeldag. Ze trok haar vader aan zijn jas.
‘Nee lieverd, die spreuk werkt alleen bij bananen,’ antwoordde haar vader en gaf een aai over haar kruin.
‘Doe dan een andere spreuk,’ jammerde ze.
Daar in de hal, met de bananen-en-één-peer-mand voor haar voeten, luisterde ze hoe haar vader onthulde dat hij geen tovenaar was, maar een hele goede goochelaar. Hoe hij elke ochtend met een speld een flinterdunne snee maakte in de schil van de banaan en de naald plakjesgewijs dwars door de zachte vrucht haalde. De snee zo minimaal dat Nila niet opmerkte dat de bananen gemanipuleerd waren.
Nila weet dat die ochtend categorie denk hier niet meer aan al zijn eerste vorm aannam, maar dat ze met al haar kinderlijke ongeloof nog probeerde het niet op te merken.

« terug naar blog

Reageer

Mijn ABC

67, Asperges, Audiotranscriptie, Badparels, Bedankt, Bezuinigingen, Biljartworm, Boontje, Borrelhapje, Bovenlijn, Bretels, Broertje, Brouwerij, Cederhout, Colloquium (1), Colloquium (10), Colloquium (11), Colloquium (12), Colloquium (2), Colloquium (3), Colloquium (4), Colloquium (5), Colloquium (6), Colloquium (7), Colloquium (8), Colloquium (9), Converseren (1), Converseren (2), Dilemma, Dromenvanger, Excuus, Gember, Getuige, Glijbaanvoorglijder, Gordijnstof (1/5), Gordijnstof (2/5), Gordijnstof (3/5), Gordijnstof (4/5), Gordijnstof (5/5), Groei, Handlezing, Hond, Huig, Huismus, Jachtgebied (1), Jachtgebied (2), Jachtgebied (3), Jachtgebied (4), Jachtgebied (5), Kieuwen, Krantendakje, Leesbevestiging, Lifter, Minkukel, Moeder (1/3), Moeder (2/3), Moeder (3/3), Motel (1/2), Motel (2/2), Nieuwjaar, Ooggetuigenverslag, Pacman, Pisa, Plantenkoningin (1/3), Plantenkoningin (2/3), Plantenkoningin (3/3), Proefpersoon, Rattenvlieger (1/3), Rattenvlieger (2/3), Rattenvlieger (3/3), Rechtszaak, Rotzooi, Rozijn, Ruimtereis, Steenvrucht (1/2), Steenvrucht (2/2), Straatjutter ( 1 (5/6) ), Straatjutter ( 1 (6/6)), Straatjutter (1 (1/6) ), Straatjutter (1 (2/6) ), Straatjutter (1 (3/6) ), Straatjutter (1 (4/6) ), Straatjutter (2), Straatjutter (3), Straatjutter (3) update 1, Straatjutter (3) update 2, Straatjutter (3) update 3, Suikerspin, Tasman, Tranentrekker, Triangel, Vis, Voorhoofdcirkels, Voorportaal, Voorzetseltheorie, Vrolijk, Walvisparochie (1), Walvisparochie (2), Walvisparochie (3), Walvisparochie (4), Walvisparochie (5), Walvisparochie (6), Wasbeer, Wintertenen, Woekering, Woestijnkoorts, Zaterdag, Zeemacht, Zegeningen, Zoon,

Wat lees ik?

de krant, Elvis Peeters, Niccolò Ammaniti, Arnon Grunberg en medische boeken

Wat luister ik?

Damien Rice, Angus and Julia Stone, Jake Bugg, Mogwai en Bach (bij voorkeur de cello suites)

Wat kijk ik?

NPO documentaires, arthouse films

Quote

It's raining cats and dogs and I have a rabbit.