Nieuwste onderwerp

Stijfsel (39)

De felle middagzon schijnt dwars door de gordijnen naar binnen. De wereld is al wakker, op straat spelen kinderen. De buurman maait het gazon, of hij laat dat doen. Het is half één, ik heb dus meer dan dertien uur geslapen en ik bedenk dat dat geen goed teken kan zijn. Ik draai me nog een keer om, weg van het zonlicht. De lakens ruiken zuur, naar iemand anders. Ik graai mijn telefoon van het nachtkastje en bekijk de rij met berichten, zin om ergens op te reageren heb ik niet, dus leg ik hem onder het kussen. Ik ga weer op mijn zij liggen en glijd langzaam weer in slaap.

Ik schrik wakker en zit gelijk rechtop in bed, op het scherm van mijn telefoon zie ik dat het weer drie kwartier later is. Waarom ben ik zo plotseling rechtop gaan zitten? Een nachtmerrie kan ik me niet herinneren, het gevoel dat er vandaag belangrijke dingen te doen zijn dwong me zo snel overeind te schieten. Maar er is niks belangrijks te doen, het is nog anderhalve week vakantie, mijn agenda is leeg. Toch laat het me weer niet met rust, moet ik niet iets op papier zetten? Ja, dat is natuurlijk wat ik al had willen doen deze week, dingen op papier zetten, maar ik was er nog niet aan toe gekomen.

Eerst kijk ik nog op m’n telefoon. Naar de berichten van Rutger dat hij veilig thuis is gekomen en zo’n knipoog-zoen smiley. Berichten van Martin, hij was gisteravond blijkbaar stoned en heeft me tien berichten gestuurd over boeken die ik moet lezen, films die ik moet kijken en dat hij heel veel om me geeft. Nu heb ik ook zin om stoned te zijn, maar ik stuur dat soort berichten nooit als ik stoned ben. Als ik stoned ben vertel ik mensen verhalen die ik ze al veel vaker verteld heb.

Iets verder in de rij van relevante berichten vraagt Mirthe of ik vanavond naar Casper ga. Casper hoorde bij onze vriendengroep op de middelbare school, maar tegenwoordig zien we elkaar alleen nog maar sporadisch. Ik graaf even in mijn geheugen, hij zou inderdaad een feestje geven, blijkbaar vanavond. Tegenwoordig doet hij een of andere hoogvliegende studie in Nijmegen, iets biologisch met een ingewikkeld klinkende Engelse naam, zoals tegenwoordig alle studies blijkbaar een Engelse naam moeten hebben. Ik app terug dat ik wel ga, dat als ze samen wil reizen we elkaar kunnen ontmoeten op Arnhem-Centraal. Ik scrol nog even door Instagram, langs de perfect gepositioneerde en bewerkte foto’s. Sommigen zijn zwart wit, om te laten zien hoe diep je wel niet bent, anderen zijn zo overdreven geposeerd dat je het eraan af ziet. Dan heb je nog de onderschriften waarin mensen overdreven leuk proberen te doen, zoals “ice ice baby” onder een foto van een meisje dat aan een ijsje likt. Ze weet waarschijnlijk niet eens precies waarnaar ze verwijst, wij waren nog niet eens geboren toen dat hitje van Vanilla Ice uit kwam.

Dan het gevoel dat ik iets moest doen, ik klim een seconde lang uit bed, pak mijn laptop van het bureau en plof weer op bed. Ik open het bewuste documentje waar ik vorig weekend al aan begonnen was. “Mijn plannen voor dit jaar” staat er weer. Ik haal het weg, dat zinnetje voelt niet goed, het voelt nep. “Wat ik dit jaar wil maken” schrijf ik op, dat klinkt al beter. Wat er op die zin zou moeten volgen weet ik echter niet. Ik open Facebook en scrol door de tijdlijn met zonnige vakantiefoto’s, meme’s en linkjes naar artikelen over onzin-nieuws. Ik klik door en lees een lijst met de tien beste manieren om snel gewicht te verliezen, alle manieren liggen uiteraard voor de hand. Het is ook niet alsof ik af hoef te vallen.

Terug op de tijdlijn scrol ik langs een foto van Rutger op zijn dispuut-vakantie, een stuk of dertig jongens die met z’n allen aan de rand van een zwembad poseren. Al snel vind ik de kraaloogjes. Hij past er zo goed tussen, hij gaat naadloos op in het geheel. Toch is hij anders, ik weet dingen over hem die zijn beste vrienden niet weten. Misschien, bedenk ik, is dat wel wat ik moet maken. Iets over macht en mannelijkheid, die twee woorden schrijf ik op. Dat is nog niks, dus ik schrijf nog meer woorden op, onderwerping, homoseksualiteit, geheimen en zo maar door.

Als ik dan net denk ergens te komen met mijn associatie-methode komt opeens mijn zus binnen, met haar korte hockeyrokje aan en een knijterstrakke paardenstaart in haar blonde haar.

‘Gast ga jij je bed nog uit komen? Ik ben al terug van hockeytraining.’

‘Klop jij niet of zo!’ schreeuw ik en klap mijn laptop dicht.

‘Zat je porno te kijken of zo?’

‘Nee,’ schreeuw ik terug.

‘Ik dacht al, je vriend was hier gisteren nog. Kom je bed uit, dan gaan we beneden even roken samen.’

 

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Maxim Gorki, Jack Kerouac, Joost de Vries, Marguerite Duras

Wat luister ik?

David Bowie.

Wat kijk ik?

House of Cards

Quote

“Sweatpants are a sign of defeat. You lost control of your life so you bought some sweatpants.” -Karl Lagerfeld