Nieuwste onderwerp

Beestentemmer (2)

‘Hé, meisje! Wil jij het ook eens proberen?’

Zijn stem was dieper dan ze verwacht had. Eerst schrok ze ervan. Maar de duivenjongen had een brede glimlach en witte tanden en wuifde haar zijn kant op. Voor ze het wist, stond Anna naast hem.

‘Hier, hou dit in je hand.’ Hij goot wat broodkruimels in haar palm. Ze durfde hem niet in de ogen te kijken, dus keek ze naar zijn arm, waar witte littekens afstaken tegen de bruine huid. Het duurde even voor ze doorhad dat de littekens ooit schrammen waren veroorzaakt door de vogels.

‘En nu moet je heel rustig op je hurken zitten, zo laag mogelijk. Dat vinden ze minder eng. En niet te veel bewegen.’          

Ze volgde zijn voorbeeld. Haar hand stak ze een stukje uit en zo zaten ze naast elkaar gebukt te wachten. Al snel daalden de eerste duiven rondom de jongen neer. Bij Anna kwamen ze niet in de buurt.

‘Ze willen mijn kruimels niet,’ zei Anna. Haar hand trilde. ‘Ze vinden me niet leuk.’

‘Geduld hebben. Dat is het belangrijkste als je beesten wil temmen, geduld. Ze moeten eerst zien dat je niet gevaarlijk bent.’

Ze wachtten nog langer. De jongen gooide een paar keer wat brood in Anna’s richting. Na een paar minuten hopte één duif haar kant op. Hij at wat kruimels van de grond, kwam nog dichterbij, pikte met zijn snavel in haar hand en fladderde snel weg. Anna glunderde. Al snel volgden er meer duiven die samendrongen rond haar voeten. Eén landde zelfs even op haar onderarm en ze voelden de nagels van zijn poten prikken. Ze was blij dat ze lange mouwen aan had, ook al had ze de jongen er naar zien staren. Toen de kruimels op waren, vlogen ook de vogels snel weer weg. De jongen stond op en klopte zijn handen af.

‘Goed gedaan. Zie je wel, de truc is geduld hebben. Geduld en iets te vreten.’ Hij grinnikte en stak zijn arm uit om Anna weer overeind te helpen. Er viel een stilte. Anna wilde niet dat hij weg zou gaan, dat ze weer alleen zou zijn en er niks anders opzat dan naar huis te gaan.

‘Nou, dan ga ik maar weer. Tot ziens.’

De jongen draaide zich al om.

‘Wacht even!’ Anna miste de duiven om zich heen, hun muur van bescherming, hun scherpe nagels en klauwen, maar ze moest het vragen. ‘Kun je elk beest op deze manier temmen? Zelfs iets groots? Gevaarlijks?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Lijkt me wel. Zo doen ze het ook met leeuwen en tijgers in het circus.’ Hij bestudeerde haar, smalle schouders en rechte benen in een lange broek. ‘Hoezo?’

‘Gewoon,’ zei Anna. ‘Dankjewel!’

Zonder nog om te kijken rende ze naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Het advies van de jongen echode bij elke stap na in haar hoofd, ‘geduld en vreten’. Ze kocht een blik tomatensoep met extra balletjes en stokbrood om af te bakken. Thuis warmde ze de soep op zonder zichzelf te verbranden en serveerde het in een mooie kom op de tafel. Het brood sneed ze in stukken en spreidde ze uit op een houten plankje. Vervolgens maakte ze de hele keuken schoon, elke kruimel op de vloer en elke druppel soep op het fornuis. Als dit zou werken mocht er geen enkele aanleiding zijn om hem toch boos te maken.

Meerdere malen controleerde ze of alles er perfect zag. Eén van de eettafelstoelen had een gespleten poot, maar daar kon ze nu niks aan doen. Ze schoof de stoel naar de achterkant van de tafel zodat het niet te veel op zou vallen. Vervolgens kroop ze in een hoekje van de kamer, het eten strak in het vizier, en hurkte neer. Daar zou ze wachten tot haar vader thuiskwam, geduldig.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michael Cunningham; Ludmilla Petrushesvkaya

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood