Nieuwste onderwerp

Joker

Het spelletjescafé is op zaterdag altijd drukker dan normaal. Dan komen hier ook normale mensen, die met vrienden bier drinken, Monopoly spelen en al dobbelend de werkweek van zich afschudden. Maar nu ik zoals gebruikelijk om elf uur binnenkom, merk ik daar nog niets van. Het is even rustig als elke andere dag van de week.

Wanneer ik voor de overvolle kasten sta, weet ik niet waar ik moet kijken. De selectie is enorm en lijkt elke dag anders. Ik herken de titels in ieder geval niet. Het helpt niet dat alles elke dag op een andere plek ligt. Ik lees de namen van de spellen op de dozen en het zegt me niets. De leeftijdsindicatie op de meeste spellen loopt tot en met negenennegentig jaar. Nog een kleine veertig jaar om alles uit te proberen dus.

Ik kies het rode pakje kaarten. Dat is mijn favoriet, want de groene is incompleet en de kaarten van de zwarte liggen niet lekker in de hand. Ik ga aan mijn vaste tafeltje achterin de ruimte zitten.

Inmiddels heb ik wel handigheid in het schudden van kaarten. De laatste jaren gaan veel dingen niet meer zo soepel als vroeger, maar mijn handen zijn nog in topconditie. Tot voor kort was ik ook de snelste typist van het hele kantoor. Ik kan maar één joker vinden in het spel. Die stop ik terug in het doosje.

Terwijl ik de kaarten klaarleg om patience te spelen, merk ik dat ik alle interesse in het eenpersoonsspel verloren heb. Ik kijk om me heen. Tijdens het geconcentreerde schudden is er blijkbaar een man binnengekomen en aan een tafeltje gaan zitten, waar hij verwoed op zijn mobiele telefoon aan het tikken is. Hij lijkt iets jonger dan ik, misschien schelen we vijf jaar.

Ik schuif mijn stoel naar achter. Het ruwe geluid doet hem opkijken en hij glimlacht. Ik glimlach en doe een stap in zijn richting, maar dan kijkt hij alweer weg.

‘Schat, wat denk je van Kolonisten van Catan?’ krijst een vrouwenstem van om de hoek.

‘Prima, lief.’

En hij wendt zich weer tot zijn mobieltje.

Ik draai me om en schuif de stoel aan. Weer dat schurende geluid. Het maakt me niet uit of hij opkijkt. Ik veeg de kaarten bij elkaar en probeer ze in het pakje te proppen. Het lukt niet, teveel kaarten zitten dwars.

‘Wacht maar, meneer, ik doe het wel.’

Voor ik het weet staat een medewerker naast me en schuift met één soepele beweging alle kaarten naar binnen. Hij legt het pakje terug in de kast en gaat weer achter de bar staan.

Ik wandel vanbinnen vloekend naar hem toe. Uit mijn linkerbroekzak diep ik een verfrommeld briefje van vijf op en gooi het op de bar.

De jongen kijkt verbaasd. Te zien aan de oneffenheden op zijn huid zal hij een jaar of zestien zijn. Nog een paar jaar en hij zal ook de banen van incapabele zestigers inpikken. Hij schraapt zijn keel.

‘Oh meneer, u hoeft niet voor de huur van de spelletjes te betalen, hoor. Laat maar zitten.’

Hij eindigt zijn mededeling met een glimlach.

Ik grijp het briefje weer en wandel zo snel mogelijk de deur uit. Wanneer ik het buiten in mijn rechterbroekzak prop, voel ik dat er nog een speelkaart in zit.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

J.D. Salinger, Richard Siken, Maartje Smits, Virginia Woolf

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Lorde, Oh Wonder, Stromae, Years & Years

Quote

'I dream in my dream all the dreams of the other dreamers, And I become the other dreamers." - Walt Whitman