Nieuwste onderwerp

Nescio

Onlangs heb ik voor het eerst kennis gemaakt met Nescio. Beschamend laat, ik geef het toe. Vooral omdat mijn docente Nederlands op de middelbare school bijna wekelijks citeerde uit Titaantjes.

Jongens waren we – maar aardige jongens.”

Ik hoor het haar nog zeggen. Ze wierp een veelzeggende blik naar de klas, daar waar de ergste druktemakers zaten, maar ze glimlachte altijd. Van alle prachtige citaten die in Nescio te vinden zijn, koos ze juist die zin om keer op keer te herhalen. Misschien was het, als docent die dagelijks een stel zeventienjarigen in bedwang moest houden, een fijn steuntje in de rug. Hoe vervelend ze ook zijn, ze bedoelen het goed.

Zoals verwacht werd ik een beetje verliefd op Nescio. Ik ben nu eenmaal een melancholische ziel die er, tegen beter weten in, van overtuigd blijft dat vroeger alles mooier was. Vaak snak ik naar de goede oude tijd, toen we nog naar bakkers en kruideniers gingen, toen er geen internet was en mensen de krant lazen, toen je van stuivers snoepgoed ging kopen in plaats van vijf cent te laten roesten in je portemonnee. Nostalgie naar een Nederland van lang geleden. Een Nederland dat, ironisch genoeg, noch ik noch mijn familie hebben meegemaakt, maar waar ik me altijd tot verbonden voel. Niets liever wil ik dan met Japi en Bavink in een tochtig pand zitten, ergens in een Amsterdamse volksbuurt terwijl de regen buiten neerstort, en samen smullen van dikke sneeën brood en boterhamworst.

In plaats daarvan zit ik met twee vriendinnen in een studentenhuis in Overvecht. Het raam staat open, de lucht van een nazomeravond stroomt binnen en mengt zich met sigarettenrook. We drinken rode wijn uit de bonus, twee flessen voor vier euro. We liggen op de bank zoals je dat alleen met vriendinnen doet, buik niet ingehouden, leunend op de ander. We studeren nog of net niet meer. We reizen niet naar Friesland maar naar Zuid-Amerika. We worden niet verliefd langs een gracht maar via Tinder. Onze gesprekken gaan over wat we met ons leven willen doen (weten we niet) en welke jongens we zouden doen (weten we wel). Door heel Utrecht vindt hetzelfde tafereel plaats, op die avond en op alle avonden daarvoor en daarna. We zijn meisjes. Giechelig, onbevangen, misschien zelfs een beetje doorsnee.

Maar aardig. Dat wel.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michael Cunningham; Ludmilla Petrushesvkaya

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood