Nieuwste onderwerp

Moustache (4/4)

Ik ben twintig en ik constateer dat danwel de hars zich drastisch ontwikkeld heeft door de jaren heen, danwel dat Sarina rechtstreeks uit d’r nek heeft staan kletsen. Ik zoek haar op om te kijken hoe het nu met haar gaat. Ze is zo’n vrouw geworden die aan solo-inline dancing doet en haar twee peuters als profielfoto heeft op Facebook. Even heb ik de neiging om haar er mee te confronteren dat ze acht jaar van mijn leven heeft verpest. Naast het feit dat dat lichtelijk overdreven is, besluit ik Sarina het voordeel van de twijfel te geven. Zo te zien heeft ze – nu nog meer dan ooit – al genoeg te verduren.

Hoe het ook zij, niemand heeft me ooit op mijn besnorring gewezen, en ik denk er zelf ook zelden nog aan. En juist daarom besluit ik er iets aan te doen. Ik ben twintig en ik maak mezelf wijs dat ik mezelf zo volledig geaccepteerd heb dat het voor mijn levensgeluk niet onontbeerlijk is om mijn snor weg te laten halen, maar, zoals ik dat lees op de cover van een glossy bij de tandarts: ik doe het voor helemaal niemand, dit is puur voor mezelf. Ik negeer dat het interview niet gaat over damessnorren maar over vrijgezelle dames en hun lingerie.

Op vijf minuten fietsen van mijn opleiding bevindt zich een schoonheidsspecialist die voor het schappelijke bedrag van acht euro mij van mijn overtollige vacht kan verlossen. Ze verzekert me voor de telefoon dat de roodheid binnen een halfuurtje zou moeten verdwijnen, en dus plan ik de afspraak in de lunchpauze.

Eenmaal weer buiten heb ik het gevoel dat mijn bovenlip een babybig is. Zacht, glanzend, onwennig in het daglicht dat nog nooit haar velletje zo direct raakte. Ik voel me prachtig en verlost. Ik vraag me af waarom ik dit niet tien jaar geleden heb gedaan. Dan denk ik weer aan Sarina.

Ik loop herboren de toneelschool binnen. Het voelt alsof ik een geheim heb dat helemaal niemand te weten gaat komen, maar dat me wel oneindig veel beter doet voelen. Alsof ik na jaren proberen eindelijk zwanger ben. Alsof ik eindelijk niet meer in de schuldhulpsanering zit. Alsof ik eindelijk ben vrijgesproken van een moord die ik niet heb gepleegd. Althans, ik stel me voor dat al die dingen ongeveer zo voelen. Vanaf nu heb ik niks meer te verbergen.

Juliën komt me tegemoet gelopen. Hij is even oud als ik, maar zit een jaar hoger. Zijn stijl is die van een wat gesophisticeerdere Oliver Twist, een paar jaar welvarender dan aan het begin van het boek. Nog wel met bretels en tweedbroek, maar met een mooi gestreken overhemd met zo’n klein smal kraagje zonder omslag. Juliën en ik praten nooit echt met elkaar, maar groeten altijd.

‘Allez, ge hebt uwen moustache afgedaan,’ zegt hij.
‘Wát?’ zeg ik.
‘Uwen moustache, ze is weg precies,’ zegt hij.
‘Waarom heb je dat nooit tegen me gezegd?’ zeg ik.
‘Omdat ze pas sinds vandaag weg is?’
‘Dat je mijn snor kon zien,’ zeg ik.
Hij haalt zijn schouders op. ‘Dat was altijd uw ding. Lieven heeft een moedervlek op haar bovenlip. Ilmar heeft een litteken op zijn arm. Gij had uwen moustache.’
‘Maar Lievens moedervlek is fucking porno en Ilmars litteken ziet er uit alsof hij met een beer gevochten heeft,’ roep ik.
‘Het was een hond,’ zegt Juliën, totaal voorbijgaand aan het punt dat ik probeer te maken.
‘Waarom heeft iedereen al die tijd tegen me gelogen?’
Juliën haalt zijn schouders op. ‘Allez, we dachten allemaal dat ge het wel moest weten. Het was niet bepaald… onopvallend.’
Ilmar loopt voorbij. Dan loopt hij een paar stappen achteruit terug en kijkt naar mijn lippen. Hij wijst met een uitgestrekte arm naar mijn lip, als een straatnaambord. Ilmar is geboren zonder tact en empathie.
‘Seg hoe moeten we u nu noemen?’ zegt Ilmar.
Ik kijk hem alleen maar aan. Achter hem zie ik Juliën heel vermoeid zijn ogen even dichtknijpen.
‘Wat…?’ zeg ik.
‘Moustache Marley bekte zo goed…’ Ilmar kijkt oprecht teleurgesteld.
‘Je zou Marlies kunnen zeggen,’ zeg ik sarcastisch.
Ilmar kijkt me een paar tellen ongeïnteresseerd aan, en loopt dan weg zonder iets te zeggen. Juliën trippelt met neergeslagen ogen achter hem aan.

Daar sta ik dan in de gang, met mijn glanzende naakte bovenlip en een hardnekkige neiging om hem te bedekken. Alsof ik hem wil beschermen tegen alles wat hij waarschijnlijk vandaag gaat horen. Mijn lip is mijn tabula rasa en niemand heeft het recht om hem lastig te vallen met bezwaarlijke feiten uit het verleden.

Ik loop terug en de school uit, en besluit om Sarina toe te voegen op Facebook. Om haar te vragen of ze zin heeft om koffie te drinken en tegen elkaar te klagen over hoe de wereld ons in de steek laat.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, Jan Wolkers, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een paraplu in mijn fietskrat. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, Harvie Krumpet, Catch me if you can, Chicken run, The never-ending story

Wat schreef ik?

Weekend Warriors (korte film, 2015). Watergames (korte film, 2015), Onderbeds (korte film, 2016). Takhil (korte film, 2016), Ministerie van Relatielegetimatie (Korte film, 2016), Anita's roedel (korte documentaire, 2018)

Quote

“Ik blijf mijn hele leven bij jou wonen.” Hij glimlachte. “Dat denk je nu.” “Dat blijf ik altijd denken.” “Ooit wil je hier weg. Dan wordt dit eiland te klein voor jou.” “Niet, het blijft hier altijd even groot.” “Maar jij niet.” “Dan begin ik een eigen eiland. Daar.” Ik wees met mijn want richting de plek waar het ijs overging in slobberende golven. “Als ik elke dag op dezelfde plek een kei gooi, dan komt daar vanzelf een eiland.” (Uit Birk, door Jaap Robben)