Nieuwste onderwerp

Bus

Haar stem dondert door de rustige vinexwijk. Ze spuwt een tsunami aan woorden in haar mobiele telefoon. Ik weet niet of ik ooit iemand zo kwaad heb gezien. Ze zit op een stoeltje bij de bushalte, gekleed in een zomerse rok, lange laarzen en een winterjas. Om haar hoofd zit een doek gewikkeld. Terwijl ze haar tirade voortzet, rennen er twee meisjes om haar heen. Ze hebben dezelfde gladde huid als hun moeder, diep donkerbruin, alsof iemand chocolade om een mal heeft gegoten en er meisjes van heeft gemaakt.

De jongste is een jaar of drie, schat ik. Ze heeft zichzelf bevrijd uit haar kinderwagen en rent nu samen met haar zusje rond, soms gevaarlijk dicht bij de weg. Een paar keer al heb ik de neiging gehad mijn hand uit te steken en haar aan de gebloemde capuchon terug te trekken. Maar het gaat steeds goed. Moeder roept ze net op tijd terug zonder haar gezicht af te wenden van de oude Nokia.

Ik doe mijn best niet mee te luisteren en keer mijn rug naar haar toe. Tevergeefs, het lijkt haar niet dwars te zitten dat de hele buurt kan meeluisteren. Ze spreekt Engels met een accent dat ik niet kan plaatsen, in elk geval iets Afrikaans. De bekende th-klank spreekt ze gewoon uit als een T, zodat things verandert in tings. Ze praat snel. Verwijt na verwijt klettert op de stoeptegels.

‘Tink about your children for a change! You give us fifty euro a month, how I live from fifty euro?’

De kinderen in kwestie letten niet op hun moeder. Ze zijn te druk bezig met hun spelletje, of misschien zijn ze dit geschreeuw wel gewend.

‘It is time for you to grow up! I have always supported you, now you have to support me!’

De bus verschijnt aan het einde van de straat. Ik kijk weer naar de vrouw, ze heeft de verbinding verbroken en is druk bezig het jongste meisje in de kinderwagen te proppen. De wagen valt bijna uit elkaar, de stof rafelt aan alle kanten. Ik vraag me af of ze in de bus weer gaat bellen om de ruzie voort te zetten en ik hoop van niet. Straks schopt de chauffeur haar eruit. Verstoring van de openbare orde, dat hoeft hij niet te pikken in zijn bus. Staat ze dan.

De buschauffeur lacht vriendelijk als ik voorin instap. Misschien valt hij dan toch mee. Ik loop verder de bus in en zie dat de vrouw wacht bij de deuren in het midden, de grote deuren voor rolstoelgebruikers en kinderwagens. Ze blijven dicht.

Ik sta stil en kijk naar haar door het glas, niet wetend wat ik moet doen. Ze wacht tot de chauffeur de deur voor haar opent, maar hij is in gesprek met andere passagiers en ziet haar niet. Ze werpt een blik naar rechts, dan weer naar de deur, weer naar de chauffeur. Er gebeurt niks. Straks rijdt hij verder zonder haar binnen te laten en dan moet ze een half uur wachten op de volgende. Misschien komt ze wel te laat op een doktersafspraak of bij een gesprek met een uitzendbureau, alleen omdat die buschauffeur niet ziet dat ze hier staat.

‘Zou u de middelste deuren open willen doen?’ Had mijn stem maar wat zekerder had geklonken, wat dringender, minder jong. Ik verwacht bijna dat de chauffeur gaat weigeren, maar hij zegt luchtig: ‘Ja hoor,’ en de deuren schuiven open. Crisis opgelost. Ze kan naar binnen.

Ik hoor haar natuurlijk te helpen met de kinderwagen, maar ze tilt de wagen zelf met gemak naar binnen. Ze glimlacht naar me maar kijkt me niet recht aan, haar blik is gericht op de grond voor mijn voeten. ‘Dankjewel.’ Haar stem is zacht en lief, een zomerse miezerbui in vergelijking met de tsunami van net.

Tijdens de busreis hou ik haar in de gaten. Haar mond staat strak en haar oogleden hangen.  Ik probeer haar te zien zoals ze is, zoals ze was. Vrolijk en knap en onbezorgd. Was haar leven zo? Of was het altijd al gevuld met teleurstellingen en moeilijkheden? Het tweede lijkt me waarschijnlijker. Ooit is ze naar Nederland gekomen, of gebracht, of gevlucht. Misschien dacht ze dat het haar redding zou zijn.

De bus stopt bij het station. De vrouw zit dicht bij de deur en stapt als eerste uit. Niemand helpt haar met de kinderwagen en ze heeft hun hulp niet nodig. Haar oudste dochter houdt ze dicht bij zich. Voor ik het weet, is ze uit mijn zicht verdwenen. Ik weet niet eens welke kant op.

« terug naar blog

2 responses to “Bus”

  1. Marlies Smeenge

    Wat een prachtige observaties, Sonja! Ik kijk uit naar je volgende stukjes! :)

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michael Cunningham; Ludmilla Petrushesvkaya

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood