Nieuwste onderwerp

Speelgoedauto

Twee paar benen komen voorbij. Het eerste paar loopt op lage zwarte hakken, praktisch doch vrouwelijk. Het andere paar dribbelt er achter, mollige beentjes in een witte maillot, een lachend berenhoofdje op de neus van elke schoen.

De moeder loopt zo snel dat het meisje haar bij de rok vasthoudt om niet achter te raken. Moeders handen zijn niet beschikbaar, allebei in de weer met respectievelijk een boodschappentas en een mobiele telefoon. Het meisje wil niet voor haar moeder onderdoen en houdt in haar vrije handje een houten speelgoedauto.

‘Ik heb toch gezégd dat ik die presentatie niet kan geven dan?’ klinkt het ver boven het hoofd van het meisje. ‘Hoe moet ik in hemelsnaam nu nog een oppas vinden?’

Het meisje is zich van geen kwaad bewust, zoeft met de auto door de lucht alsof er een racebaan doorheen loopt.

‘Weet je zéker dat niemand anders kan? Misschien dat Annette…’

De boodschappentas scheurt en er rolt een heel leven over de stoep. Pindakaas en tandpasta en doperwtjes in blik.

‘Kut!’ En dan: ‘Ik bedoel, chips! Sorry, ik moet ophangen.’

De moeder knielt neer tussen de boodschappen, niet wetend wat ze het eerst moet pakken. Er komen mensen langs die kijken maar niet helpen, want het is niet hun leven dat daar ligt en om eerlijk te zijn is hun eigen leven al druk genoeg. De onderkant van de tas is volledig uitgescheurd, niet meer te herstellen. De moeder kermt als een hulpeloos dier. Ze raapt wat spullen bij elkaar maar steeds als ze denkt dat er nog wel een pak billendoekjes in haar armen past, valt er in hun plaats weer iets anders op de grond.

‘Liefje, kun jij mama helpen? Kun jij iets voor mama dragen, als een grote meid?’

In haar lege hand krijgt het meisje een zak met geraspte worteltjes gedrukt. Nu ligt er alleen nog een pakje boterhamworst op de stoep. De moeder probeert het in de andere hand van het meisje te drukken, maar ze knijpt in haar speelgoedauto en roept: ‘Nee! Nee!’

‘Alsjeblieft, liefje, schatje? Laat de auto maar even staan, hierzo, op die vensterbank. Dan gaat mama hem straks weer halen, ja lieverd, is dat goed?’

Maar zo veel houdt het meisje niet van boterhamworst, of in ieder geval veel minder dan van haar speelgoedauto. Ze drukt de auto tegen haar borst met beide handjes, ook de wortels liggen nu weer op de grond. De moeder zegt tientallen keren ‘liefje’, steeds iets wanhopiger, en het meisje zegt steeds feller ‘nee!’. De moeder zucht, verbergt haar hoofd in haar handen, sluit de ogen, probeert het gestaar te negeren. Dan herinnert ze zich een soortgelijke speelgoedauto die ze ooit had, ook van hout maar dan rood geverfd. Een tijdje was het haar permanente mascotte die nergens van haar zijde week, tot ze het op een dag neerlegde en nooit meer oppakte. Jaren heeft ze er niet aan gedacht. De volgende keer dat ze bij haar moeder komt, zal ze haar ernaar vragen.

‘Het is al goed, lieverd,’ zegt de moeder. ‘Kom, we gaan.’ Het meisje strekt haar handje uit en de moeder wacht rustig tot ze haar rok weer tussen haar vingers heeft geklemd. Langzaam lopen ze naar huis. De wortels en de worst blijven achter op de stoep.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michael Cunningham; Ludmilla Petrushesvkaya

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood