Nieuwste onderwerp

Knoop

In dit doosje met Durex erop begonnen we met zijn twintigen. We zitten in een value pack, wat je goedkoop kunt noemen, maar ik geloof graag dat er juist waarde zit in onze hoeveelheid. Wij hebben niets anders dan elkaar, tot het einde daar is.

We zijn nu nog maar met elf. Verreweg de meesten van ons zijn hun wederhelft kwijt. Eerst zaten we allemaal nog aan een van de anderen vast, maar nu heb ik als enige nog mijn Siamese tweeling hier. De rest is bruut losgescheurd en daarna ofwel gebruikt ofwel onderin het karton beland.

De situatie is nu al een tijdje zo. Het is donker hierbinnen, dus we kunnen de cyclus van dag en nacht alleen bepalen aan de hand van de activiteit van onze koper. Voor zover we kunnen bepalen aan de hand van het aantal keer dat hij in dit bed is gaan slapen, is ons aantal al enkele maanden stabiel.

Op momenten dat hij er niet is, zoals nu, kunnen we alleen maar wachten op een teken van leven. Maar zelfs dan is de kans nihil dat hij ons nodig heeft. Het is geruststellend en zenuwslopend. Want wij weten ook: elke moment van vrede blijkt achteraf een interbellum.

Voor sommigen is dit een troost. Zij zijn het wachten beu en snakken naar strijd. Ze zouden zelfs vrijwillig opengeknipt willen worden, mocht de situatie daarom vragen.

Ik niet, ik vind het goed zo. Laat mij maar hier. Maar als mijn tijd komt, zal ik mijn plicht vervullen en hem beschermen. Ik pas overal omheen. Wie anders beweert, heeft ons nog nooit opgeblazen gezien.

Het slot draait open en we horen twee voeten binnenstampen. En nog twee, waarvan we de tred niet herkennen. Niet dat we lang hebben om te luisteren, want het stappen verandert algauw in smakken. En hijgen. En kreunen.

We trillen in ons doosje.

Licht, voor het eerst sinds maanden. Ik steek ver boven de rest uit en word gegrepen. Met één ruk ben ik mijn metgezel kwijt, die weer terug wordt gedumpt.

De vingers peuteren aan mijn randen. Ik wil niet. Kiezen drukken in mijn verpakking. Ik weiger. Ik weet nu wat fantoompijn is. Het geduld is op en met een boog land ik in de prullenbak.

Het stoten is voorbij. Vrij kort na het einde voelde ik iets naast me neerkomen. Ik weet wat het is maar toch durf ik niet te kijken. Ik schaam me. Weliswaar is in het afval belanden het streven, maar ik verdien dit niet, laf en ongebruikt. Ik weet niet waarom ik het niet deed, ik dacht dat ik het beste met hem voor had. Gelukkig zijn er nog anderen. Ik ben jaloers op hun moed.

Ik kijk. Uiteindelijk. Het is onherkenbaar. Uitgerekt, opgepropt, gevuld. Dampend. En aan het uiteinde finaal dichtgeknoopt. Ik weet niet of het mijn wederhelft is en ik vrees dat ik daar nooit achter ga komen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

J.D. Salinger, Richard Siken, Maartje Smits, Virginia Woolf

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Lorde, Oh Wonder, Stromae, Years & Years

Quote

'I dream in my dream all the dreams of the other dreamers, And I become the other dreamers." - Walt Whitman