Nieuwste onderwerp

Damesvoetjes

 

De witte voetjes stonden in rechte lijnen naast elkaar uitgestald op de plank, de linker steeds iets voor de rechter, alsof ze elk moment de winkel uit konden lopen. Het waren damesvoetjes, allemaal droegen ze hoge hakken. Hun wreven van glanzend plastic zaten ingesnoerd tussen leren bandjes, zilveren gespen en geurend suède, maar daarboven, waar eigenlijk lange witte damesbenen hadden moeten beginnen, zat alleen een plat afgesneden stompje.

In de schoenenwinkel had ik meer oog voor de voetjes dan voor mijn moeder, die steeds haar been recht naar voren stak en ‘En?’ vroeg, meer aan zichzelf dan aan mij. Ze stonden zo keurig, zo strak, alsof het soldaten waren, een leger aan etalagevoetjes dat door de stad marcheerde zodra niemand ze zag.

‘Deze zijn het ook niet,’ zei mijn moeder tegen de verkoper. ‘Ik zoek iets met wat meer… wauw-factor. Sexy. Begrijpt u?’

Hij knikte en haalde een ander paar tevoorschijn, zwarte hakken met een strik rond de enkel, één paar voetjes had precies dezelfde aan. Het geheel maakte me ongemakkelijk. Al die stiletto’s en toch was elke voet compleet vlekkeloos. Niks slipte of schuurde, nergens een blaar of knellende kleine teen, ze hadden zich afgesloten voor de pijn dat dit soort schoenen veroorzaakte.

Mijn moeder stak weer haar been naar voren en wapperde, lippen getuit, met haar voet in het rond. ‘Nee, dit is veel te simpel. Heeft u niet iets met kristalletjes?’

Vroeger kon ik aan mijn moeders schoenen zien wat we die dag gingen doen. De comfortabele instappers waren voor dagjes in de stad, als we lunchten met een tosti op het terras en daarna een toetje haalden bij de ijssalon. Haar gympen trok ze aan als we een stuk gingen fietsen, of als ze me meebracht naar het bos om kastanjes en blaadjes te verzamelen. De gele teenslippers droeg ze elke zomer op de camping, zodat ze die lachend uit kon schoppen en haar blote, bruinverbrande voeten op mijn vaders schoot legde en hij ze, ook lachend, kon masseren. Schoenen zoals deze, hoge hakken, sexy hakken, had ik haar nooit zien dragen, tenminste, niet tot een paar maanden geleden. Eerst was er een nieuw, kort jurkje gekomen met bijpassende schoenen en toen nog een nieuw jurkje en nog een paar schoenen en toen zaten we hier.

‘Wat is de gelegenheid, mevrouw, als ik vragen mag?’ zei de verkoper, terwijl hij weer een andere doos opende.

‘Ik heb een diner dit weekend, in een Michelin-restaurant. Heel chic.’

‘Wat leuk. Met uw echtgenoot?’

‘Nou,’ zei mijn moeder zonder iemand aan te kijken. ‘Met een collega.’

Afgelopen herfst had ze de gele slippers weggegooid. Ik vroeg haar waarom en ze deed alsof ik gek was geworden. ‘Je ziet toch zelf ook wel hoe versleten ze zijn? Daar kan ik echt niet meer op lopen.’ Later heb ik ze uit de prullenbak gehaald. Zo versleten waren ze niet dus ik legde ze terug in de schoenenkast, verstopt achter een paar lege dozen in de hoop dat mijn moeder ze ooit terug zou vinden en er blij mee zou zijn. Ze heeft ze nooit gevonden. Of ze heeft nooit gezocht

‘Dít lijkt er meer op. Denk je ook niet?’

Ze tikte tegen mijn knie met de punt van een schoen. Het was een bloedrood paar met een dreigend spitse neus. De donkere stof deed haar huid flets afsteken, spierwit en glad. Ze had zo tussen de damesvoetjes op de plank gepast. Het was ineens ondenkbaar dat ze ooit over stranden in Frankrijk had gerend en schrammen had opgelopen van scherpe schelpen onder haar hielen. Misschien waren de voetjes helemaal niet van etalagedames, maar van echte dames die waren afgedwaald, mensen die zo ontevreden waren met het echte leven dat ze zich lieten vervormen tot showmodellen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michael Cunningham; Ludmilla Petrushesvkaya

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood