Nieuwste onderwerp

Stijfsel (36)

Ik schiet overeind met het gevoel dat ik iets vergeten ben. Natuurlijk heb ik geen les of afspraak gemist, het is zomer. Rutger ligt met zijn gezicht diep in het kussen en zijn billen omhoog te slapen. Zijn rug lijkt schuin af te lopen zoals die van een Dobbermann, zijn billen zijn net zo hoekig als die van het dier. Buiten schemert het al. Ik leg mijn hoofd weer op het kussen, de dekens hebben we vanwege de hitte op de grond gegooid. Geen van ons beiden heeft ondergoed aan. Ik voel aan mijn kruis, het is plakkerig en zweterig. En ik kan me niet voorstellen hoe het is om een hard plastic omhulsel te voelen als je daar met hand langs wrijft.

Ik ga weer rechtop zitten en leun tegen het hoofdeinde van mijn bed. Op zijn rug heeft Rutger meer sproeten dan op de rest van zijn lichaam bij elkaar. Kleine donkerbruine stippen die zijn ontwerper er uit lichte verveling met een viltstift op heeft gedrukt, om zijn verder zo egale blanke huid nog wat kleur te geven. Ik trek onzichtbare lijnen tussen de stippen en probeer nieuwe sterrenbeelden te ontdekken. Maar ik kom niet verder dan een paard zonder kop.

Voorzichtig stap ik uit bed, loop stilletjes naar de deur die ik zo geruisloos mogelijk open en sluit. Op de overloop hoor ik dat mijn zus beneden alweer op de bank ligt en op vol volume een film kijkt. Ik ga de badkamer binnen en draai de deur op slot. Dan is het weer stil en ben ik weer alleen. Ik draai de douche open, trek snel mijn arm weer terug en kijk hoe het water naar beneden klettert. Toen ik elf was en een keer een weekje bij mijn oma logeerde vertelde ze dat toen haar vader een keer ging douchen er iets anders uit kwam dan water, iets waarvan hij heel lang ging slapen. Ik stelde me toen voor dat er roze wolken uit kwamen die iemand konden meevoeren naar de witte wolken helemaal boven. Daar denk ik nu nog aan als ik onder de douche sta. Ik ga onder de warme straal staan. Onze badkamer is nogal vreemd opgezet, onder de douche kan ik mijn hele bovenlijf in de spiegel recht tegenover me zien. Het is vreemd om jezelf vanonder je eigen wenkbrauwen aan te kijk als je onder de douche staat. Voor mezelf zie ik er dan uit als een monster, iets wat in en in slecht is. Ik zeg dat ik van Rutger houd, maar waar ben ik ondertussen mee bezig? Ik spoel de shampoo uit mijn haar en draai de kraan weer uit, sla een handdoek om me heen en loop naar beneden.

Op de bank ligt Bo languit met haar laptop op haar buik een chicflick te kijken. Ze lijkt me niet op te merken terwijl ik naar de keuken loop. Als ik de ijskast open trek zie ik dat die alweer bijna leeg is, kaas, zakjes aardappels, een krop sla, een fles wijn en een fles cola. Ik pak de cola en neem een paar grote slokken uit de fles.

‘Waar ben jij nou mee bezig?’ vraagt Bo als ik terugloop.

Ik stop abrupt en draai me om, ik houd me vast aan de deurpost die naar de hal leidt alsof ik dronken ben, maar ik ben verre van dronken. ‘Wat?’ vraag ik.

‘Ik heb jullie wel gehoord. Wie is er op jouw kamer nu? En wat waren jullie in godsnaam aan het doen gozer?’

Ik houd me nog steviger vast aan de deurpost en bedenk me even wat ik moet antwoorden. ‘Rutger ligt in mijn bed, misschien komen we zo wel naar beneden.’

‘Maar wat waren jullie aan het doen? Ik hoorde wel hele rare geluiden.’

Op het scherm van haar laptop zie ik Renée Zellweger verdwaasd uit haar ogen kijken. ‘Zit je nou Bridget Jones ‘s Diary te kijken? Jij was twee toen die film uitkwam?’

‘Gozer, even niet zo van onderwerp veranderen, wat the fuck waren jullie aan het doen?’

‘Dat hoef jij niet te weten Bo,’ zeg ik en zet een stap over de drempel, ‘ik vertel het je nog wel een keer als je daar klaar voor bent.’

Als ik mijn kamer weer binnen kom ligt Rutger met zijn hoofd gedraaid op het kussen en kijkt mij recht aan. ‘Waar was je?’

‘Hoi puppy,’ zeg ik, sla de handdoek af en kom weer naast hem in bed liggen, ‘ik was even douchen.’

Hij kruipt tegen me aan, legt zijn hoofd op mijn borstkas. ‘Ben je gelukkig zo?’

‘Ik ben heel gelukkig zo.’

‘Mijn grote acteur, je speelt toch niet dat je van me houdt hè?’

‘Nee.’

‘Mooi, want ik ben echt heel blij met jou.’

Mijn maag draait zich om ik wil opstaan en weglopen, me weer opsluiten in de badkamer.

‘Waarom wilde je acteur worden?’ vraagt Rutger na een tijdje.

‘Een acteur is iemand die verhalen vertolkt, dat wil ik doen.’

‘Vertel eens een verhaal dan.’

‘Wat wil je horen?’

‘Verzin maar iets.’

‘Oké,’ ik kijk uit het raam en bedenk welk verhaal ik snel op zou kunnen lepelen. ‘Er was een een beeldschone vrouw in keizerlijk Rusland, ze had een kind, haar man was hooggeplaatst en ze woonden in een groot paleis in Sint-Petersburg. Op een reisje naar Moskou ontmoet ze een jonge, aantrekkelijke, charismatische et cetera cavalerie officier. Ze worden verliefd op elkaar, het komt uit en iedereen spreekt er schande van, natuurlijk.’ Even kijk ik Rutger aan om te kijken of hij wel luistert en dat doet hij aandachtig. ‘Maar ze gaan rustig door met hun affaire en ze raakt zwanger van die officier, maar ze is nog steeds niet gescheiden van haar man. Dus zij raakt steeds verder in een sociaal isolement, baart het kind, maar de officier gaat nog wel steeds naar soirée’s en feestjes en ze wordt gek. Ze denkt dat hij hem zal verlaten, dat ze alleen achter zal blijven zonder weg terug naar haar oude leven. Uiteindelijk wint haar waanzin van haar gezond verstand en gooit ze zichzelf voor de trein.’

‘Wat was dat voor verhaal?’

‘Dat was Anna Karenina in een notendop, heel erg verkleind eigenlijk, er zit nog een heel deel in dat ze samen naar Italië gaan en allemaal andere verhaallijnen.’

‘Dat zegt me niks,’ zegt hij en komt met zijn hoofd op mijn borst liggen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Maxim Gorki, Jack Kerouac, Joost de Vries, Marguerite Duras

Wat luister ik?

David Bowie.

Wat kijk ik?

House of Cards

Quote

“Sweatpants are a sign of defeat. You lost control of your life so you bought some sweatpants.” -Karl Lagerfeld