Nieuwste onderwerp

Dansen

Eerste: Link
Vorige: Link

Voor me staat een band die niet goed weet wat ze aan het doen zijn, maar dat compenseert met enthousiasme. Iedereen danst, ook ik. Misschien is dat wat Disco Freaks met me doen. Of misschien zijn het niet zozeer de schoenen. Ik hou van dansen. Ik dans altijd, maar thuis en alleen. Als mensen die ik ken me kunnen zien dan schaam ik me. Ik heb het gevoel alsof ik mezelf voor gek zet. Soms zeggen vrienden dat ik nog helemaal zo slecht niet dans, maar dan schaam ik me alleen maar meer. Alsof ik gecomplimenteerd moet worden met iets wat iedereen doet, maar voor mij blijkbaar een prestatie is.
Het liefst dans ik met mijn ogen dicht, dat voel ik alles om me heen, maar heb ik niet het gevoel dat iemand naar me kijkt.

Nu ben ik alleen, tussen honderden mensen. Ik draag mijn Disco Freaks en ik doe mijn ogen dicht en ik dans. Ik dans en ik dans en ik dans. Langzaam, terwijl ik draai en spring, doe ik mijn ogen open en kijk ik om me heen. De anderen drie zijn nergens te bekennen en zonder hen denk ik dat ik kan doen alsof ik me hier thuis voel. Dat ik me zo comfortabel met mezelf voel, dat ik niet eens met anderen uit hoef te gaan, maar mijn eigen feestje bouw.
Verderop wikkelt een jongen zijn handen om een meisje in een korte jurk . Zij drukt zich tegen hem aan en zijn handen glijden over haar borsten en heupen. Ze giechelt en draait haar nek zo dat ze hem kan zoenen zonder zich af te wenden van het podium.
Ik wil ook iemand zoenen vanavond. Ik wil terug kunnen lopen naar huis met de gedachte aan iemands lippen op de mijne. Iemands tong, iemands handen over mijn lichaam, mijn handen op het hare. Ik wil mezelf loslaten. Ik wil gelukkig zijn.

Ik dans in de buurt van wat meisjes, knappe meisjes, en zie hoe ze steeds door jongens worden aangesproken. De jongens vragen waar ze vandaan komen, hoe ze heten, of ze zin hebben om mee te gaan naar een cocktail bar in de buurt.
De meisjes lachen vriendelijk, maar wijzen iedereen af en dansen verder. Een van hen duwt haar lichaam soms tegen het mijne.
Vanuit het niets duikt Wietse op. Hij geeft me advies, zegt dat ik best meer kan doen. Mijn hand op haar schouder leggen of haar middel vastpakken.
Maar ik wil niet meer doen. Ik voel haar lichaam, bots soms tegen haar aan, ruik haar shampoo, maar zij heeft zich niet een keer naar me omgedraaid. Zij heeft niet een keer gekeken in wiens kruis zij haar billen drukt.

Even later trekt haar vriendin haar naar zich toe en positioneert haar achter zich. Ik vraag me af waarom en bedenk dan dat het moet zijn omdat ze er voor even genoeg van heeft dat allerlei jongens hun halfstijve pik tegen haar kont duwen.
Ik heb medelijden met hen.
Medelijden met mezelf. Dat ik hieraan toegeef. Dat ik het leuk vind. Dat ik me inbeeldde hoe het zou zijn om haar te zoenen.
Eenmaal thuis steek ik mijn hoofd uit het raam. Langzaam beginnen de donkerblauwe tinten van de nacht plaats te maken voor de opkomende zon. Ik maak een foto van de lucht en stuur die naar Emily. Als ik in bed lig stel ik me voor hoe het zou zijn om haar te zoenen, maar voor ik ver in mijn fantasie kom val ik al in slaap.

 

Het vervolg: Metronoom

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.