Nieuwste onderwerp

Molens

Eerste: Link
Vorige: Link

 

De tijd lijkt sneller te gaan. Een gruwelijk warme dag in Boedapest met zijn vieren vliegt voorbij en in de avond rijden we naar Bratislava waar we worden verwelkomd door een man die ons door het appartement leidt en ons een shot sterke alcohol, gemaakt van honing, aanbiedt. Hij vertelt dat jongeren vaak naar een begraafplaats op een heuvel gaan om te drinken en drugs te gebruiken en wijst het op de kaart aan, mochten we daar zin in hebben.
Wij zijn uitgeput van de dag en de warmte die ook hier bijna tastbaar is en besluiten na het eten niet naar een begraafplaats te gaan om te feesten met Slowaakse jongeren, maar in plaats daarvan te gaan slapen. Wietse en ik liggen in hetzelfde bed in de nok van het dak waar alle warme lucht zich heeft verzameld en waar het dak zo laag is, dat we niet rechtovereind kunnen staan.

De volgende ochtend gaan we ontbijten bij Funki Punki, een kleine ontbijtzaak waar ze allerlei soorten pannenkoeken bakken. Jurriaan is chagrijnig. Misschien omdat hij slecht heeft geslapen, misschien omdat het te warm is, misschien omdat dit de eerste keer is, deze vakantie, dat ik iets wil doen wat hij niet wil, en in plaats van toe te geven, ik het gewoon toch doe.
Na het eten splitst de groep zich op. Wietse wil naar een beroemde camerawinkel terwijl Jurriaan ergens goede koffie gaat drinken.
Boris gaat met Jurriaan mee en ik volg Wietse naar de camerawinkel waar hij me uitlegt wat elke camera bijzonder maakt en waarom het niet gek is dat die en deze camera veertigduizend euro kosten.

Die middag rijden we door naar Wenen omdat we zagen dat het daar een paar graden koeler is en we het hier ook eigenlijk wel hebben gezien.
In de auto zetten we de Red Hot Chili Peppers op en na wat porren zingen ook Boris en Wietse mee. Oostenrijk is de herkennen aan de tientallen windmolens die opeens aan de horizon verschijnen. Midden in de velden met graan en mais rijzen enorme stalen molens op, die gestaag hun ijzeren bladen laten draaien in de wind.
Tot aan de horizon en verder staan honderden molens door het landschap verspreid.

We stoppen bij een uitgestrekt meer dat teleurstellend ondiep is. Ondanks dat we honderden meters door wier en modder waden komt het water nooit tot boven mijn schouders.
Een uur later sta ik mezelf af te drogen en wacht tot de namiddagzon me weer opwarmt. In de verte staan die eindeloos en eeuwig draaiende windmolens. Op de een of andere manier stellen ze me gerust. Ik voel me tevreden, niet blij of enthousiast of dolgelukkig, maar tevreden. Een warm gevoel in mijn maag, niet als afleiding van eenzaamheid of heimwee, maar een warm gevoel van een goede dag.

 

Het vervolg: Kapucijnen

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.