Nieuwste onderwerp

Vier

Eerste: Link
Vorige: Link

Jurriaan en ik zitten in de auto en rijden naar het vliegveld van Boedapest. Over een half uurtje komen Wietse en Boris aan. Twee vrienden van Jurriaan die ik ken en mag, maar waar ik nooit veel tijd mee heb doorgebracht.
Beiden ken ik ze van verjaardagen bij Jurriaan en de afgelopen maanden ga ik wat meer om met Wietse om hem te helpen bij het opzetten van een webwinkel voor zijn camera-collectie.
Toen wij in Kroatië waren ontstond het plan dat zij de laatste 11 dagen mee zouden reizen en aan het begin van de vakantie zag ik daar nog een beetje tegenop, maar in de afgelopen weken ben ik er steeds meer naar gaan uitkijken. Als we met zijn vieren zijn hoop ik dat het wat makkelijker is om me iets terug te trekken op een moment dat ik daar behoefte aan heb. Daarnaast geeft het ons wat contact met iemand anders dan elkaar en na zes weken hebben we daar allebei wel behoefte aan.

Ze lopen naar de auto toe met het enthousiasme van mensen die hun vakantie net beginnen. Opeens realiseer ik me dat Jurriaan en ik dat enthousiasme kwijt zijn. Niet dat we het niet leuk hebben, maar we zijn minder verwonderd door alle nieuwigheden in elke stad. We kijken niet meer op van temperatuur- of taalverschillen vergeleken met Nederland.
Op de terugweg naar ons gehuurde appartement beginnen Jurriaan en ik te vertellen over onze vakantie. Wietse en Boris die zich op de achterbank hebben geïnstalleerd zijn nogal overrompeld door onze energie en merken meerdere keren op dat we erg hyperactief overkomen.

Maar wij kunnen onszelf niet stoppen en struikelen over onze woorden terwijl we verhalen proberen te vertellen en grappen proberen uit te leggen die alleen wij begrijpen.

We halen de sleutel van ons appartement op en gaan vervolgens op een kroegentocht die door Jurriaan is uitgestippeld en ons brengt naar bars die zijn gevestigd in oude verlaten gebouwen.
Typisch Jurriaan, om gasten uit te nodigen en nog geen uur later te eten en drinken in een omgebouwde kerk waar echte bomen tussen de tafels groeien en kleine gedimde lampjes alles onderdompelen in een sprookjesachtige sfeer.

In het volgende gebouw, dat vroeger een fabriek was, zijn allerlei trappen en gangen die je naar dansvloeren en bars leiden. Boven is een dakterras vol mensen die roken en drinken en worden bekeken door een enorm kunstwerk van een uilenkop die uit het gebouw naast ons komt vliegen en elk moment iemand van het dakterras lijkt te kunnen plukken.

Zij willen met zijn drieën dansen, maar ik hou niet van de hossende massa zwetende lijven waar allemaal ongeschreven regels gelden die ik niet ken.
We spreken af elkaar buiten weer te zien en ik ga op een balustrade zitten, doe mijn oortjes in en pak mijn mobiel er bij.

Ondanks dat ik mijn best doe om er asociaal uit te zien komen er binnen een kwartier twee mannen naar me toe die kleine doorzichtige zakjes met onbekende poeders en pillen half uit de zakken van hun Adidas jack halen.
Ik schud mijn hoofd en kijk of Emily online is. Dat is ze. Zij vraagt waar ik ben en ik zeg ‘uit’.
Zij vraagt waarom ik niet aan het dansen ben en of ik al een leuk meisje heb gezien en ik durf niet te zeggen dat ik me niet op mijn gemak voel tussen de mensen op de dansvloer. In plaats daarvan vertel over de kerk en het dakterras met uilenkop. Ik laat het allemaal iets mooier klinken dan het was. Ik maak mezelf iets grappiger, iets stoerder.

Jurriaan Wietse en Boris komen schaterend naar buiten gelopen. Ze vertellen me dat binnen een jongen was die letterlijk werd uitgekleed door vijf meisjes. Dat de jongen er heel normaal uitzag en de meisjes super knap waren. Dat een van hen de jongen zijn riem had gepakt en hem om zijn eigen hals had gelegd terwijl zij de uiteindes vasthield. Dat ze zijn piemel konden zien, en dat ze dat niet echt wilden, maar dat die jongen letterlijk werd uitgekleed en het niet anders kon.

Ik glimlach, ergens blij dat ik niet tussen honderd mensen stond die keken naar dit spektakel, ergens teleurgesteld dat ik al op de eerste avond een van de onvergetelijke vakantieverhalen heb gemist.

 

Het vervolg: Molens

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.