Nieuwste onderwerp

Midlifecrisis

De zeemeermin is de eerste die wat zegt. ‘Goed dat jullie konden komen.’ Ze kijkt de tafel rond. Haar ogen blijven hangen bij mij. ‘Dit kon namelijk echt niet langer.’
Oscar, Agnes, de circusdirecteur, de voorzitter van bureau Halt; iedereen staart me aan. Eerder vandaag stonden ze opeens voor m’n deur. Er was geen tijd om te protesteren. De circusdirecteur tilde me op, zette me op een stoel, en toen was er opeens dit spoedoverleg. Een hele kring vol personages, en één meisje dat nogal wazig uit haar ogen kijkt.
‘Dit is nu al een week zo,’ gaat de zeemeermin verder. ‘Je zit en je staart voor je uit en dat is het. Je haar klit, je houdt te lang je pyjama aan, je overweegt te gaan roken, zodat je dan op de stoep kan zitten om drie sigaretten tegelijkertijd in je mond kan steken. Je overweegt een medium te bellen. Lotte, als ik niet beter wist, zou ik zeggen: je hebt een midlifecrisis.’
Mijn ogen schieten open. De tafel houdt zijn adem in.
‘Dat is het…’ fluister ik. ‘Misschien moet ik een motor kopen!’
Iedereen zucht. ‘Misschien moet je gewoon weer gaan schrijven,’ oppert Agnes.
‘Ja, maar wát?! Mijn gedachten gaan van iets dramatisch en tragisch over huiselijk geweld naar háár,’ zeg ik, en wijs naar de zeemeermin, met het zeewier in haar haren en de lange blauwe staart, hier op een plastic klapstoeltje. ‘Of iets met een circus. Of een vervolg met jullie. Ik heb geen idee. Echt geen idee.’
‘Dus, mensen, de casus is helder?’ De zeemeermin kijkt de kring rond. ‘Lotte levert haar boek in en vertoont verontrustend gedrag. Dat wil zeggen: verlies van eetlust, somberheid, slaapproblemen…’
Oscar zit op z’n mobieltje. ‘Als ik google op je symptomen krijg ik niet midlifecrisis,’ zegt hij, ‘maar postnatale depressie.’
De kopjes trillen: geschrokken kijkt iedereen op. Ik heb mijn hoofd op tafel laten vallen.
‘Als ik me er ook in mag mengen, hè,’ begint de voorzitter van bureau Halt, ‘ik vind dit nogal verspilling van m’n tijd, deze bijeenkomst. Wat een aanstellerij. Sommige mensen hebben echte problemen.’
‘Heeft er iemand eigenlijk wat te drinken meegenomen?’ vraagt de zeemeermin. Er wordt nee geschud. ‘Niet eens water..?’ klinkt er, zachtjes, en ze staart naar haar steeds droger wordende huid.
De circusdirecteur schraapt z’n keel. ‘Ja, als we toch bij elkaar zijn… Ik zit tegen m’n faillissement aan, iedereen heeft Netflix, er is geen behoefte meer aan clowns, aan poedels door hoepels…’
Ik knik, kijk op, zie vijf vermoeide gezichten. ‘Misschien stel ik me wel een beetje aan.’ Ze knikken. Ik staar naar Oscar en Agnes. Hun slungelige lijven, hun warrige haren, de lieve rare stomme domme fantastische snotneuzen met wie ik zó veel tijd heb doorgebracht, en ik stamel: ‘Ik weet het niet, zes jaar lang waren jullie er altijd, kon ik altijd denken: maar ik heb tenminste het boek nog. Dat kleine feestje waar ik me altijd weer in kon verliezen. En nu is dat er niet meer.’
Ik staar naar het tafelblad. Wrijf snel een traan van m’n wang. Agnes heeft dondersgoed door wat er gebeurt, we zijn allebei stille huilers, dus ze staat op, loopt naar mijn kant van de tafel. Zegt verder niks. Dit is wat we hebben geleerd. Dat je de andermans problemen niet op hoeft te lossen, maar Agnes gaat op haar hurken zitten, pakt mijn hand vast, en laat die voorlopig nog niet los.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Roald Dahl, Etgar Keret

Wat luister ik?

Elbow, Duke Ellington, Charles Bradley

Wat kijk ik?

Her, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fantastic Mr Fox, Baby Driver, La Vita È Bella

Quote

"You're lucky if you get time to sneeze in this goddam phenomenal world." -J.D. Salinger, Franny and Zooey