Nieuwste onderwerp

Costes

Eerste: Link
Vorige: Link

Voor de tweede keer in een paar weken lopen Jurriaan en ik in pak. We zijn in Boedapest en onderweg naar Costes Downtown, het restaurant waar we gaan eten voor Jurriaans verjaardag.
De hele stad is veel mooier dan ik me kan herinneren. Ik heb hier een jaar of zes geleden een winters weekend doorgebracht met mijn familie en in mijn geheugen was de stad grauw en vol met onpersoonlijke religieuze gebouwen.

Nu is het een en al kleur. Vanmiddag was de lucht blauw en de trams geel en het gras en de bladeren aan de bomen felgroen. Nu doopt de ondergaande zon alles in een warm licht en iedereen om ons heen lijkt vrolijk.

Ook ik ben al de hele dag opgewekt. Tijdens de autorit door Hongarije zat ik een uur of twee te appen met Emily. Ze stuurde me foto’s van de lucht daar en even kreeg ik het gevoel dat ze met me zat te flirten. Misschien beeldde ik het me in, maar de rest van de dag voelde ik me meer zelfverzekerd. Nu we samen in pak door de stad lopen is dat gevoel alleen maar sterker. We zien er goed uit, we gaan luxe eten en er is niemand die ons iets kan maken.

Bij de deur wacht iemand ons op en begeleidt ons naar onze stoelen. Ze stelt zich voor en zegt dat zij onze persoonlijke serveerster zal zijn vanavond.
We gaan voor een vijfgangenmenu waarbij we ons laten verrassen door de chef en de rest van de avond vliegt voorbij.
Vooraf krijgen we brood met twee soorten geraspte boter. De ene gekarameliseerd en de ander gemaakt van schapenkaas. Ik begrijp dat brood en boter niet bijzonder klinken, maar brood in een goed restaurant is niet gewoon brood. Het is goddelijke warmte vers uit de oven en de geur doet me denken aan de broodjes die mijn ouders in de oven bakten op zondaochtenden toen ik nog klein was. De hele dag lag dan nog voor me en ik had geen enkele verplichtingen.

We krijgen octopus en vlees en een ‘deconstructed cheesecake’ waarbij elk ingrediënt apart is genomen en is uitgestald en heerlijk smaakt.
De borden hebben andere kleuren en zijn gemaakt van een ander materiaal waardoor het eten er meer als kunst uitziet dan als iets wat we stuk gaan snijden.

Elke keer dat er een nieuw gerecht komt blijft onze serveerster beleefd op een meter of twee van onze tafel staan tot Jurriaan en ik ons gesprek staken. Pas dan zet ze een stap naar voren om uit te leggen wat we zo gaan eten en mogelijke vragen te beantwoorden die we hebben over ingrediënten of bijpassende wijnen of wat dan ook.

Een avond lang ben ik te druk bezig met genieten om te denken aan mezelf. Ik heb niet het gevoel dat mijn leven thuis aan me voorbijgaat terwijl ik op vakantie ben, ik heb niet het gevoel van eenzaamheid dat al maandenlang aan me knaagt.
Eén avond lang vergelijk ik mezelf niet met anderen, maar eet ik en drink ik en geniet ik van de verjaardag van een vriend die ik al ken vanaf dat hij nog geen week oud was.

 

Het vervolg: Alleen

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.