Nieuwste onderwerp

Verjaardag

Eerste: Link
Vorige: Link

Jurriaan is jarig. We vieren het twee keer. Vandaag, op zijn verjaardag, en overmorgen. Als cadeau neem ik hem dan mee naar een sterrenstaurant in Boedapest omdat er hier, in Cluj Napoca, geen sterrenstaurants zijn.

Alsnog gaan we luxe uit eten in een restaurant iets buiten het centrum. Het bestaat uit allerlei kleine kamers die worden verbonden door smalle gangen. In de ene kamer zie je een keuken, in de volgende een etend gezelschap en daarna een ongelofelijk kale barman die cocktails staat te shaken in een smoking.

We bestellen bijzondere drankjes bij de barman die meerdere lagen vloeistof op elkaar laat drijven waardoor het drinken verandert van smaak naarmate je er meer van drinkt. We eten zalm en pasta en ijs als toetje en dat is nog maar het begin van onze avond.

Jurriaan heeft een geheime wijnbar gevonden hier in de stad. Ergens op een obscure website stond een email-adres waar je moest vragen naar de locatie en het wachtwoord van de bar.
Wij, geïntrigeerd, ik door het mysterie, Jurriaan door de belofte van 250 verschillende flessen goede wijn, hebben gisteren gemaild en zijn nu op zoek naar een adres waar een bel zal hangen met de naam Z.P Deer. We bellen er aan.
‘Yes?’
‘Eeeuh,’ hakkelen wij. ‘Good luck?’
‘First floor, someone will wait for you there.’
Een zoemer klinkt.

Wij duwen de zware houten deur open en stappen de klamme hal van een appartementencomplex in. Even denk ik dat we een domme fout hebben gemaakt. Dat we gewoon bij een willekeurige Roemeen binnenvallen, maar als we de trap op lopen staat er inderdaad een man van eind twintig op ons te wachten.
‘Welcome,’ zegt hij alleen en hij gaat ons voor naar binnen.
De kamer doet me denken aan de jaren twintig. Ouderwetse meubelen, zware gordijnen, zo’n grote globe waar soms een minibar in verstopt zit. Geen wijn, geen andere gasten.

Onze begeleider legt uit dat dit slechts een façade is om de wijnbar geheim te houden. Hij trekt aan een kandelaar die aan de muur hangt en voor ons gaat er een verborgen deur open.
Achter de deur zijn twee grote ruimtes. Zachte jazzmuziek klinkt van boven. Het is er donker, maar sfeervol donker.
Op een kleine groep Russen na zijn wij de enige in de zaak. Jurriaan drinkt wijn tot we plotseling een vrouw zien binnenkomen die we vanochtend nog in een koffiezaak zagen zitten.

Jurriaan gebruikt wat van zijn sociale-mensen-magie en tien minuten later komen we erachter dat deze vrouw de eigenaresse is van de zaak. Wij barsten los met vragen en zij gaat wat extra wijn halen om Jurriaan te laten proeven. Ze heeft ook een glas voor zichzelf meegenomen.
Ze vertelt dat het wachtwoord elke twee weken verandert en dat het nu ‘Good Luck’ is omdat de barman binnenkort een belangrijk wijn-examen heeft.
Ze vertelt dat zij de bar begon met 7 vrienden in een leeg appartement om een plekje te kunnen hebben waar ze de hele zomer konden drinken en kletsen en genieten van de rust.
Steeds werd het meer. Kwamen er banken en tafels en een groeiende wijncollectie. Een vriendin wilde graag barvrouw worden en drie maanden lang haalde zij elke ochtend verse producten op de markt om elke avond cocktails te maken voor het gezelschap van zeven gasten en toen negen en toen vijftien. Langzaam maar zeker werden vrienden van vrienden uitgenodigd, werd er een afterparty gehouden.

Morgen zijn de sprekers van een TED-conferentie uitgenodigd, maar vandaag zitten wij hier en praten met de eigenaresse die ons vertelt dat het nooit de bedoeling was om hier geld mee te verdienen. Dat zij en haar man een advocatenkantoor hebben en samen dit gewoon doen omdat ze het leuk vinden.

Al de hele vakantie praten Jurriaan en ik over de projecten die we zouden uitvoeren in de huizen die we zouden kopen. Steeds hebben we het er over hoeveel geld dat wel niet zou kosten.
In die bar realiseer ik me dat het niet per se om geld gaat, maar dat alles wat ik doe altijd tijd heeft gekost, en dat de projecten die ik zou willen doen, de enorme dingen in mijn hoofd voor later als ik het kan betalen, niet voor later zouden moeten zijn, maar dat ik er nu al tijd in zou kunnen steken.
Dat het dan plotseling, zonder het te merken, werkelijkheid kan zijn geworden.

 

Het vervolg: Binnenkort!

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.