Nieuwste onderwerp

Stijfsel (31)

De laagstaande zon werpt twee lange schaduwen van Paul en mij terwijl wij voor zijn kamerraam staan. We kijken elkaar koel aan, bijna zakelijk, alsof onze mutual agreement in zwart en wit is opgesteld. Wat er straks gaat gebeuren is niets meer dan een experiment, houd ik mezelf voor. Zoals met veel dingen kan proberen geen kwaad, denk ik. Tenslotte heeft iedereen zijn behoeften en wie ben ik om niet te proberen daar invulling aan te geven. Dus nu speel ik iemand die de controle uit handen durft te geven, het tempo is aan hem.

‘Kleed je uit,’ zegt Paul. Zijn gezicht vertrekt zich op geen enkele manier. Dit is geen spelletje voor Paul, alleen maar serious business. Ondertussen bouwt er zich in mij een spanning op terwijl ik me uitkleed. Ik knoop mijn hemd los, trek mijn broek uit, en mijn sokken, en ondertussen raast een gevoel van spanning door mij heen, bouwt zich op. Zoals dat oude Beatles nummer dat mijn vader wel eens luistert in de auto, a day in the life, waar de vioolmuziek aanzwelt tot het zijn uiteindelijke hoogtepunt bereikt en de wekker gaat. Maar ik ben nog bij lange na niet op mijn wekkerpunt.

‘Onderbroek ook,’ commandeert hij.

De muziek in mij wordt heftiger, maar zonder enig aarzelen doe ik wat hij van me vraagt. Want ik moet immers weten hoe het voelt, hoe het is om het object te zijn in dit spel. Ik zie het althans als een spel, het spel om de macht.

‘Oh,’ begint Paul als ik mijn onderbroek heb uitgetrokken en ergens in de kamer heb neergesmeten. ‘Jij scheert je daar helemaal niet?’

‘Nee,’ antwoord ik, ‘dat had je de eerste keer ook kunnen zien.’

‘Niet zo op gelet, maar als je dit vaker wil doen moet je je gaan scheren daar beneden hoor.’

Ik antwoord niet. Paul loopt naar zijn kledingkast en haalt de schoenendoos waar hij zijn speeltjes in bewaart tevoorschijn. Hij haalt het plastic kuisheidspeeltje tevoorschijn, het lijkt op het model dat Rutger heeft, maar dan iets groter. Nu kan ik nog rennen. Mijn kleren bij elkaar rapen, maken dat ik hier weg kom en Pauls berichtjes voor eeuwig negeren. Toch blijf ik daar staan. De nieuwsgierigheid en lust winnen van de angst en wanhoop.

Zonder er verder iets bij te zeggen gaat Paul aan het werk. Na wat rommelen bevestigt hij een ring om mijn penis en ballen. Zodra de ring er stevig om zit zwelt de muziek verder aan.

‘Je moet even proberen niet stijf te worden,’ zegt Paul. ‘Als je stijf bent lukt het niet, denk maar even aan vrouwen met hangtieten of zo.’ Hij bevestig nog wat onderdelen aan de ring terwijl ik ondertussen inderdaad mijn uiterste best doe om niet opgewonden te raken. Paul gaat te werk als een toegewijde monteur, snel maar met precisie, voor ik er erg in heb haalt hij de peniskoker tevoorschijn en schuift hem over mijn slappe penis. ‘Ben je er klaar voor?’ vraagt hij en houd het kleine hangslotje voor mijn neus. Ik knik ter bevestiging.

Paul haalt het hangslotje door een gat en met een klik zit het vast. Van het ene op het andere moment voel ik de spanning weg vloeien, de muziek zwelt niet meer aan, de wekker gaat.

‘Hoe voelt het?’ vraagt Paul.

‘Het voelt koud,’ antwoord ik, ‘en onpersoonlijk.’

‘Kijk maar even naar jezelf in de spiegel.’

Misschien is het iets dat ik helemaal niet wil zien, omdat ik deze status niet wil bevestigen. Ik sta op en bekijk mezelf in de spiegel. Met mijn rechterhand strijk ik mijn lange haar naar achteren, in de spiegel zie ik mijn ontblote lichaam. Pas nu besef ik me dat ik tenger ben in alle opzichten, mijn ribben zijn goed zichtbaar, de huid lijkt er dun overheen te zijn gespannen. ‘Zo dun was je opa ook toen hij uit het kamp terug kwam,’ heeft oma ooit gezegd. Tegelijkertijd voel ik me naakter dan naakt, kwetsbaarder dan alleen geen kleren aan hebben.

‘Hoe voelt het nu?’ vraagt Paul.

‘Nu voel ik me ongemakkelijk.’

‘Kom eens liggen.’

Ik doe wat hij zegt, bijna instinctief, en ga op zijn matras liggen terwijl hij in kleermakerszit naast me zit. Met duim en wijsvinger pakt hij het plastic speeltje dat om mijn penis zit vast en schudt ermee. Het ijzeren hangslotje tikt tegen het harde plastic. ‘Voel je nu iets?’

‘Nee,’ zeg ik.

‘Mooi,’ zegt Paul en komt op handen en knieën bovenop mij zitten, hij heeft zijn kleren nog steeds aan. ‘Nu ben je van mij.’ Hij kust me op mijn oor, ik voel me alsof we twee middelmatige acteurs zijn in een porno met een slecht plot.

Nu begint Paul zich uit te kleden en onthult zijn blanke huid. In dit licht lijkt zijn huid zo glad en strak, zoals de laklaag op een dure gestroomlijnde sportwagen. ‘Waar kijk je naar?’ vraagt hij.

‘Naar je lichaam,’ antwoord ik glimlachend, ‘Je hebt een mooi lichaam.’

Hij zegt niks en staat even op om zijn tweedehands Levi’s jeans uit te trekken, met zijn onderbroek erachteraan en smijt ze naar de andere kant van de kamer. Hij is stijf, en pas in dit licht zie ik hoe het eruit ziet. Het is net als zijn ledematen, lang en dun. Hij gaat op zijn knieën bovenop mij zitten en houdt zijn penis bij die van mij.

‘Hier kom eens kijken, je moet dat verschil even zien.’ Ik doe wat hij zegt, als ik rechter op ga zitten zie ik zijn lul naast die van mij in de kuisheidsgordel. Het is inderdaad een groot verschil. ‘Hoe voel je je nu?’ vraagt Paul.

‘Ongemakkelijk en ik word de hele tijd stijf en dat doet nu pijn,’ antwoord ik.

‘Goed,’ zegt hij, ‘je bent dus geil.’ Hij komt bovenop me liggen, legt zijn handen onder mijn hoofd en zoent me, op de ruwe manier die bij zijn rol past.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Maxim Gorki, Jack Kerouac, Joost de Vries, Marguerite Duras

Wat luister ik?

David Bowie.

Wat kijk ik?

House of Cards

Quote

“Sweatpants are a sign of defeat. You lost control of your life so you bought some sweatpants.” -Karl Lagerfeld