Nieuwste onderwerp

Stijfsel (30)

Onhandig, met een dunne half versleten pannenlap, haalt Paul een dampende ovenschaal met vegetarische lasagne uit de oven in de rommelige studentenkeuken. Ik leun tegen het aanrecht en tik de as van mijn sigaret af in de gootsteen, bovenop de aangekoekte borden en pannen met verbrand eten. ‘Hoe kun je zo in godsnaam rustig koken?’ vraag ik nadat ik mijn rook uit blaas.

‘Nou gewoon,’ zegt hij terwijl hij met zijn handen wappert om de hitte weg te wuiven, ‘je snijdt, gooit het in een pan, enzovoort.’

‘Hebben jullie hier nooit muizen?’

‘Wel eens,’ antwoordt hij terwijl hij de keukenkastjes doorzoekt naar schone borden, ‘maar dan zetten we vallen.’ Uit een van de kastjes haalt hij twee schone borden en bestek. Aan de grote eettafel dekt hij twee plaatsen, naast elkaar. ‘Kom je?’ vraagt hij als hij de ovenschotel van het aanrecht pakt.

Ik druk mijn sigaret uit in een pan waar nog een restje hard geworden nasi in zit en loop naar de eettafel. De eettafel is groot en ovaal, het ziet er uit alsof hij eigenlijk thuis hoort in een villa met andere jaren-negentig designmeubels. Volgens Paul was het een achtergelaten afstudeerwerk van een student product-design die nu meubels ontwerpt voor een bedrijf in Berlijn, of iets anders dat ver weg en hoog cultureel klinkt. Geen stoel aan de tafel is echter hetzelfde en ook geen enkele lijkt alsof hij bij de tafel hoort.

‘Ik hoop dat ik het goed heb gemaakt hoor. Ik kook nooit zo ingewikkeld.’

‘Is lasagne ingewikkeld?’ vraag ik.

‘Ik heb het met een filmpje van het internet gedaan hoor, eigenlijk kook ik nooit.’

‘Hij ziet er goed uit hoor,’ ik voel met mijn rechter wijsvinger aan de kaaslaag bovenop, ‘Hij had misschien wat langer in de oven gekund, heb je die wel voor verwarmd?’

Hij kijkt mij glazig aan vanachter zijn ronde brilletje, als een donkerblonde Hollandse versie van Daniel Radcliffe uit Harry Potter & the philosopher’s stone.

‘Voorverwarmen,’ herhaal ik, ‘waarom tref ik altijd mannen die niet kunnen koken? Laat mij maar een keer voor je koken.’

Met een broodmes snijdt Paul de lasagne in stukken, de dampen kringelen omhoog door de snee in de gesmolten kaas.

‘Dus,’ begin ik, ondertussen schept Paul lasagne op mijn bord, ‘Waar wilde je het met me over hebben?’

‘Oh ja, we hebben eigenlijk over de telefoon al het meeste besproken. Maar ik dacht misschien wil je opheldering of zo.’

‘Doe je dat soort dingen vaker?’

Hij lacht voorzichtig terwijl hij zijn eten in kleine stukken snijdt. ‘Ik doe het wel vaker ja, maar niet iedereen houdt er dus van. Sommige jongens willen alleen hondje spelen, andere jongens willen weer wat anders.’

Terwijl hij praat neem ik mijn eerste hap, de groenten zijn nog zo warm dat ik bijna mijn mond brand, maar ik doe mijn best om geen krimp te geven. ‘En hoeveel jongen waren dat?’ vraag ik met halfvolle mond.

‘Genoeg hoor, maar het is niet alsof ik iedere week met een ander in bed lig.’

Even zeggen we allebei niets. Dat is een vreemd gevoel als je allebei in zo’n ruimte zit waar verder niemand is, met alleen het geluid van bestek dat over borden schraapt, kauwen en slikken. Het soort stilte dat opbouwt tot een aanwezigheid op zich.

‘Als je dat doet,’ begin ik uiteindelijk, ‘hoe voelt dat dan?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik bedoel, als jij dus bij iemand zo’n kuisheidsgordel om hebt gedaan, hoe voelt dat?’

‘Oh,’ zegt Paul en kijkt verbaasd. Even moet hij lachen, ‘ik vind het vooral geil om die macht te hebben. Macht over iemand hebben geeft je een soort energie boost zeg maar.’

Ik denk er over na hoe het voelt om dat bij Rutger te doen. Het voelt prettig, alsof mijn positie zeker is. Maar daarboven hangt altijd een gevoel van ongemak, omdat het een verantwoordelijkheid is waarvan ik niet zeker weet of ik die wel kan nemen. ‘Maar macht kan toch ook op een andere mannier?’

‘Ja,’ antwoordt hij met zijn mond vol en slikt, ‘kan, maar dit is anders dan vastbinden of zo. Ik pak eigenlijk iemands mannelijkheid af, dan ben ik de absolute baas en de ander zeg maar de bitch.’

‘En hoe voelt die ander zich dan?’

Hij denkt even na en antwoordt: ‘iemand vertelde me een keertje dat het heel veilig voelt, heel zeker, omdat iemand anders de leiding neemt en hij even niks hoeft te beslissen.’ Hij moet weer lachen. ‘Het is ook wel grappig, het zijn vaak hoger opgeleide jongens die gedomineerd willen worden. Dat hoor je wel eens toch? Dat succesvolle mannen met veel verantwoordelijkheid in bed compleet gedomineerd willen worden.’

‘Trump en zijn golden showers,‘ reageer ik.

‘Ja zoiets.’

De stilte vult de ruimte weer. Nu merk ik pas op dat Paul champignons door lasagne heeft gedaan, ik had hem moeten vertellen dat ik niet van champignons houd. Maar ik zeg er niets over, hij kon dat onmogelijk weten, en eet ze gewoon op.

‘Wil je wijn?’ vraagt Paul om de stilte te verbreken.

‘Heb je rode?’

‘Ik heb alleen rode wijn,’ zegt hij en staat op, ‘het is wel hele goedkope van de lidl.’ Hij komt al snel terug met een lidl fles rode wijn uit Chili, en twee grote wijnglazen die eigenlijk voor witte wijn zijn. Hij schenkt voor ons allebei in. We kijken elkaar aan terwijl we toosten.

‘Het spijt mij ook,’ zeg ik, ‘hoe je het die avond vroeg, ik schrok daar heel erg van.’

‘Is niet erg, het is niet voor iedereen.’

Ik neem nog een slok en laat de wijn lang door mijn mond spoelen voor ik slik. ‘Nou,’ begin ik voorzichtig, ‘als jij nog wilt, zou ik het wel een keer willen proberen.’

Hij kijkt me strak aan, neemt nog een slok van zijn wijn en laat mij wachten op zijn antwoord. Alsof dit een scène is uit een middelmatige gangsterfilm. ‘Oké,’ antwoordt hij, ‘Maar na het eten. Ik heb mijn best voor je gedaan.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Maxim Gorki, Jack Kerouac, Joost de Vries, Marguerite Duras

Wat luister ik?

David Bowie.

Wat kijk ik?

House of Cards

Quote

“Sweatpants are a sign of defeat. You lost control of your life so you bought some sweatpants.” -Karl Lagerfeld