Nieuwste onderwerp

Afdalen

Eerste: Link
Vorige: Link

Ik verveel me. Dit is dan misschien wel de beste weg van de wereld, het is ook hartstikke saai om in de passagiersstoel te zitten. Zelfs Jurriaan heeft het niet zo naar zijn zin als hij had gedacht. Ons personenbusje is geweldig, maar misschien niet helemaal bedoeld voor plezierritjes op kronkelige bergweggetjes.

We rijden hoger en hoger, zien sneeuw meters hoog opgestapeld langs het asfalt en komen na veertien kilometer  aan op de top van de berg. We lopen een kwartiertje rond, gooien een sneeuwbal, maken een foto van de vallei en het Roemeense laagland dat zich oneindig ver voor ons uitstrekt. De lucht trilt in de verte. Zinderende warmte die van de akkers opstijgt. We wijzen elkaar op de weg die we net naar boven zijn gereden en volgen hem met onze vinger tot aan de horizon.

Dan opeens krijg ik een idee. ‘Ik ga mijn fiets uit de auto halen,’ zeg ik. Het is veertien kilometer bergafwaarts. Veertien kilometer van niet hoeven trappen en wel razendsnel afdalen. Jurriaan sputtert een beetje tegen omdat de fietsen helemaal ingebouwd staan, maar nog geen tien minuten later sta ik klaar en draait Jurriaan zijn raampje omlaag.
‘Wedstrijdje?’ vraag ik.
Hij lacht en ik begin te trappen.

De eerste paar honderd meter rij ik rustig. Ruime bochten en constant mijn handen op de rem.
Daarna ga ik steeds sneller. Mijn dunne shirt wappert langs mijn lichaam. Ik voel de haartjes op mijn armen overeind staan. Ik haal een auto in waar vier volwassen mannen verbaasd kijken naar een jongen op een stadsfiets die met zo’n veertig kilometer per uur langszij komt. Ik hou even in, rij gelijk met ze op en zwaai, dan trap ik heel rustig en meteen begin ik ze in te halen.

Een paar minuten later rem ik hard. Een meter naast de weg loopt een vos. Als ik stop, stopt de vos en we kijken elkaar aan. Hij is meer grijs dan rood. Een mager beestje. Totaal niet het lieve dier dat je in films ziet en we staren naar elkaar. Vijf seconden lang, tien, twintig. De auto die ik net heb ingehaald komt dichterbij en ik zet mijn voet weer op de trapper. De vos ziet het als zijn teken om te gaan en op hetzelfde moment verbreken we het oogcontact.
Ik begin weer vaart te maken, volle vaart.

Een kwartier lang daal ik af. Haal ik auto’s in, rij ik fietsers voorbij die omhoog zwoegen en die ik luidkeels aanmoedig alsof ik net zelf de rit naar boven heb gemaakt.
Een kwartier lang hoop ik dat dit moment nooit op zal houden.

Het vervolg: Verjaardag

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.