Nieuwste onderwerp

Hostelpraat

Eerste: Link
Vorige: Link

 

In Roemenië gaan we naar de ‘World Press Photo’ tentoonstelling. Een show van de beste journalistieke foto’s van het afgelopen jaar.
We kunnen beiden wel wat rust en stilte gebruiken en lopen samen alleen door de verlaten kamers van het museum.
Vanuit de foto’s dringen verhalen zich aan me op. Ik verdwijn naar Siberië, naar het oerwoud, naar een gijzeling, naar een schaaktoernooi.
Het is strikt verboden om foto’s van de foto’s te maken, anders had ik er een paar naar Emily gestuurd en haar verteld over mijn dag hier, mijn dag gisteren. Maar het mag niet en als ik buiten kom is de lucht helder blauw en saai en dus stuur ik haar niets.

We lopen terug naar ons hostel om een dutje te doen. Er waren geen campings in de buurt en omdat we beiden toe zijn aan wat sociaal contact buiten elkaar slapen we met nog 4 anderen op een kamer.
Als wij onze kamer binnenkomen loopt er een Amerikaans meisje naar buiten. Zij vraagt waar we net vandaan komen en of het de moeite waard is. Ze is pas net aangekomen en weet niet zo goed waar ze heen kan.
Wij raden het foto museum aan en vallen vervolgens als een blok in slaap.

Een uur later maakt Jurriaan zich klaar voor een volgende date en ik ga buiten zitten om nog een film te kijken, maar als ik mijn laptop pak voel ik me plotseling nogal eenzaam. Wil ik echt een film kijken, in mijn eentje, terwijl Jurriaan op dates gaat, mensen ontmoet?
Hij vertrekt en voor een paar minuten staar ik naar mijn mobiel in de hoop dat er iemand online komt om mee te praten, maar zelfs als dat gebeurd ben ik niet in staat om hen aan te spreken. Ik walm van de zelfmedelijden.
Misschien hierdoor, misschien doordat dat is wat je doet in hostels, spreekt het Amerikaanse meisje me aan als ze terug komt van de tentoonstelling.

Christina, judoka, Amerikaans, allergisch voor gluten, maar pas sinds een paar maanden en dus nog onwennig voor haar nieuwe dieet. Plotseling komen die vele uren Olympische spelen me goed van pas en ik kan vrij mee praten over judo met zijn ippons en yuko’s.
We praten en ik doe mijn best om niet te vervallen in hostelpraat. Het ‘waar kom je vandaan?’, het ‘wat studeer je?’ en het ‘hoe is dit en dat in jouw land?’. Het is iets waar ik me altijd aan erger. Het is zo kort kennis maken om elkaar direct weer te vergeten. Van mij hoeft niet iedereen vrienden voor het leven te zijn, maar hostelpraat geeft me altijd een ongemakkelijk gevoel.

Ik vraag haar of ze zin heeft om wat te gaan drinken en samen lopen vervolgens de stad weer in. We praten over judo en typemachines en niet over studeren en we maken geen vergelijkingen tussen Nederland en Amerika. Ik voel me voor even verlost van mezelf.
Na een uurtje krijg ik een berichtje van Jurriaan. Hij en zijn date zijn wat van haar vrienden tegengekomen en of wij zin hebben om naar ze toe komen.
Ik vind samen zijn altijd gezelliger dan met een groep, maar Christina wordt erg enthousiast van het woord ‘locals’ en dus gaan we op zoek naar Jurriaan.

Hij zit in een hippe bar ergens op de binnenplaats van een vrolijk kleurig gebouw. Overal om ons heen zijn kunststudenten en alternatieve types. Christina, Jurriaan, zes Roemenen en ik zitten rond een te kleine tafel en meteen is het zo druk dat het met niet lukt om aan het gesprek deel te nemen. Ik voel me geïsoleerd en baal dat ik niet gewoon met Christina door de stad ben gaan wandelen.
Blijkbaar valt mijn stilte op, want een van de Roemenen vraagt: ‘dus, uit welk deel van Nederland kom jij eigenlijk?’

 

Het vervolg: Meezingen

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.