Nieuwste onderwerp

Stijfsel (27)

Mirthe heeft een kleurtje gekregen, terwijl ze normaal toch zo’n bleek gelaat heeft. We zitten op de plastic klapstoeltjes op mijn balkon en drinken halve liters Schultenbrau. Vandaag zijn er geen wolken, de hemel lijkt op een blauw laken dat strak boven de stad is gespannen. De asbak op het stalen tuintafeltje zit nog vol met peuken van gisteren, Mirthe en ik proppen de onze er nog bij.
‘Heb jij ook wel eens het gevoel, dat je hele leven voor je is opgezet, dat het allemaal een grote show is?’ vraagt Mirthe als eerste als we zitten.
‘Wat heb jij allemaal zitten roken op die camping?’
‘Ik meen het, denk jij dan nooit, dat het allemaal wel eens nep zou kunnen zijn, dat iedereen gewoon meespeelt en jij de idioot bent die van niks weet.’
‘Daar is een naam voor, wist je dat? Het heet Truman syndroom, naar die gare film met Jim Carry, dat is precies wat jij nu beschrijft.’
‘Heet dat echt zo?’
‘Ja, dat heet echt zo. Het is een soort kruising tussen grootheidswaan en paranoia.’

Mirthe en ik zaten vroeger op dezelfde middelbare school. Het is enigszins stereo-typisch voor kunstacademiestudenten, maar wij hoorden bij dat groepje jongens en meisjes dat altijd in de hoek van de kantine zat en hun best deed anders te zijn dan de rest. We droegen andere kleren, luisterden andere muziek, verfden onze haren en sommigen van ons namen piercings, dat laatste durfde ik toen niet en nog steeds niet.
‘Maar hoe was je vakantie?’ vraag ik haar.
‘Helemaal te gek, zo’n camping is ook wel iets voor jou en je wordt heerlijk bruin natuurlijk.’
‘Oh nee, dat is niks voor mij, dat vind ik veel te ongemakkelijk.’

Mirthe was samen met Jannah, een vriendin uit haar klas, een maandlang gaan werken op een nudistencamping in Zuid-Frankrijk. Dat vond ik toen heel typisch, want ook de kunst die ze maakt is bedoeld om te shockeren. Zoals het inmiddels illustere fotoproject waar ze de borsten van haar moeder met de littekens van een borstkankeroperatie op A0 formaat had afgedrukt en in een leeg atelier tentoon had gesteld.
‘Maar iedereen loopt er daar zo bij, zelfs de kinderen.’
‘Gadver,’ roep ik en slik per ongeluk mijn rook in, ‘wie gaat er nou met zijn kinderen naar een nudistencamping?’
‘Heel veel mensen, blijkbaar.’
‘Dus toen je animator was ging je gewoon met die naakte kindjes kleuren en knutselen?’
‘Ja precies, en tikkertje spelen enzo.’
‘Dat is toch raar. Dan hobbelt het bij die jongetjes toch helemaal op en neer.’
‘Doe even niet zo raar, ik vind het niks voor jou om zo preuts te doen. Jij was toch van de wilde seks en de vrije liefde?’
Ik neem een grote slok bier voordat ik daar op reageer. ‘Ja, maar dat vindt allemaal plaats achter de gesloten deuren van de slaapkamer. Ik moet je trouwens iets vertellen.’
‘Nou, spit it out girl.’
‘Ik heb laatst puppy-play gedaan.’
Mirthe kijkt me even glazig aan terwijl ze aan haar sigaret nipt. ‘Wat is dat nou weer.’
‘Dan doe je dus alsof je een hondje bent, met blaffen en zo.’
Even schiet ze in de slappe lach, ze schokt zo met haar lichaam dat haar gevlochten zilveren haar hard tegen de achterkant van de stoel slaat. ‘Maar wacht, was jij dan het hondje?’
‘Ja,’ zeg ik lacherig, ‘ik had ook een masker op, halsbandje om.’
Nu moet ze nog harder lachen, zo hard dat ze per ongeluk tegen de tafel schopt en een paar van de lege bierblikjes omvallen. ‘Een masker, van leer echt?’
Ik knik.
‘Daar zou ik wel foto’s van willen maken, van jou in je ondergoed met zo’n masker op, dat zou wel een vette serie kunnen worden.’
‘Ja, maar dat gaan we niet doen,’ zeg ik en prop een opgerookte peuk in de asbak.
‘Ik dacht dat die corpsbal van jou zo onderdanig was?’
‘Het was ook niet met hem.’
‘Oh, heb je het nou alweer uitgemaakt, ik dacht dat je deze echt leuk vond.’
Ik kijk haar aan en aan mijn blik ziet ze gelijk wat ik bedoel.
‘Noah! Je loopt toch niet buiten de lijntjes te kleuren?’ schreeuwt ze. ‘Een scheve schaats aan het rijden? Naast de pot aan het pissen?’
‘Jezus,’ sis ik en maan dat ze stiller moet zijn, ‘niet de hele binnenplaats hoeft dat te horen.’
‘Maar waarom doe je dat?’

Ik neem een paar grote slokken bier terwijl ik nadenk over een eventueel antwoord op die vraag. Maar ik weet niet of dat antwoord er is.
‘Ik weet het eigenlijk niet,’ antwoord ik, ‘misschien is het dat ik meer houd van de jacht dan van de relatie zelf.’
‘Weet je Noah,’ ondertussen tikt ze haar sigaret af als een personage in een Franse zwart-wit film, ‘jij moet eens wat beter je best doen voor de liefde. Al zolang als ik jou ken hop je van man naar man, wil je niet een keer iemand vinden met wie je langer samen wilt zijn.’
‘Je klinkt als m’n moeder.’
‘Je vond Rutger toch echt leuk?’
‘Ja, maar het is niet genoeg.’
‘Als je hem echt leuk vindt ga je niet vreemd, dus je moet hem niet langer aan het lijntje houden.’ Ze kijkt op haar telefoon, ‘Kut is het al half zes?’ Ze pakt haar jas en tas en staat haastig op.
‘Ga je weg?’ vraag ik verbaasd, ‘ik dacht dat we samen zouden eten?’
‘Nee sorry, ik heb een afspraak met Jorn.’
‘Jorn? Wie de fuck is Jorn?’
‘Derdejaars dansschool,’ zegt ze terwijl ze zichzelf bekijkt in haar telefoonscherm, ‘die ken je wel. Lang blond haar, draagt het meestal in een staart, loopt vaak op blote voeten door school.’
‘O hij, wat moet je daar nou mee?’
‘Dat weet je best.’
‘Je bent net een dag in het land!’
‘Ach ik heb ook zo mijn behoeftes,’ zegt ze terwijl ze naar binnen loopt. ‘En jij moet goed nadenken over wat ik net tegen je heb gezegd. Binnenkort gaan we wel samen eten,’ zegt ze nog voor ze door de deur verdwijnt.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Maxim Gorki, Jack Kerouac, Joost de Vries, Marguerite Duras

Wat luister ik?

David Bowie.

Wat kijk ik?

House of Cards

Quote

“Sweatpants are a sign of defeat. You lost control of your life so you bought some sweatpants.” -Karl Lagerfeld