Nieuwste onderwerp

Wondertje

Ach en wee, de moderne tijd. De VR-brillen. Het nep-contact. De chatbots, anonieme fora, 3D-porno, hoe het allemaal bergafwaarts gaat, door de individualisering, digitalisering, marktwerking, ach en wee, ach en wee, wij, allemaal, eenzaam achter onze schermpjes.
Hadden we nog maar het touwtje uit de brievenbus, het vertrouwen, het dorp, de kerk, de spontane gesprekken in de trein. De vrienden waarmee je opgroeit, drinkt, danst en doodgaat.

Bijna iedereen uit 2018 kent dat moment waarop je je koffers pakt en gaat. Een krakkemikkig kamertje vindt in een onbekende stad. Hoe je ouders beloven dat ze elk weekend je was wel willen doen, je vrienden je blijven uitnodigen voor avonden in de dorpskroeg, en dat je heus wel terug gaat, soms, maar dat de lijntjes vervagen,  dat het verbazend makkelijk blijkt vieze kleren in een machine te proppen. En dat je voor elke vergeten vriend er vijf terugkrijgt.

Er zullen heus wel avonden zijn dat je door een donkere stad fietst, in een leeg huis komt, je met iemand wilt praten en niet weet met wie. Of dat je in de trein naar het lieve oude vrouwtje tegenover je had kunnen luisteren, maar op je scherm blijft staren. Dat je ‘s nachts om je heen kijkt en godverdomme alleen Henry ziet.

Er zullen méér avonden zijn dat je door een donkere stad fietst, thuis komt met twee huisgenoten aan tafel, dat jullie Regenwormen spelen en de andere huisgenoot wakker krijsen-van-de-lach. Er zal een meisje zijn die je, op het eerste college van je studie, becomplimenteert over haar mooie blouse. Een jaar later zal ze je plots die blouse geven. ‘Elke keer als ik ‘m aanhad, dacht ik alleen maar: hij zou Lotte mooier staan,’ zal ze glimlachen, en je zal het ongelovig aannemen, en zelfs met dát startschot blijkt ze elke dag alleen nog maar leuker. Er zal een jongen zijn die elke keer als je hem vraagt: ‘Hee, zullen we naar één of ander gek klassiek concert in zuid-Brabant?’/'Zullen we een dag doen alsof we tienerouders zijn en kijken wat voor reacties we krijgen?’/'Ik ben jarig, kom je Mexicaans eten?’, altijd volmondig ja zal zeggen, en dat jullie vriendschap een gekke constante factor wordt die je altijd zal koesteren. Hoe een meisje zal vragen of je ceremoniemeester wilt zijn op haar bruiloft. Hoe je een jongen ontmoet die alles weet over mieren. Een meisje dat haar vader verloor en elke dag blijft lachen. Een meisje dat zo mooi piano speelt dat je ervan wilt huilen. Een jongen die cello speelt op jouw arm. Een meisje dat in huilen uitbarst als ze realiseert dat boosheid slechts samengebald verdriet is. Een jongen die op een dag een steen uit de Maas vist, er in beitelt wat hij wilt zeggen, er dagen overdoet, en de steen weer terug het water ingooit. En de steen gaat missen, en weer door de Maas waadt om ‘m te vinden. Hoe je een meisje vindt met wie je begint te praten, en jaren later nog stééds praat, hoe jullie in bed kruipen, praten, in slaap vallen, wakker worden, verder praten.

Er zullen te weinig momenten zijn dat je stilstaat en om je heen kijkt. Dat je hier met een vrijwel lege koffer kwam, en hem nu kan vullen met al deze kleine grote wondertjes. Hoe, ach en wee, de moderne tijd, er toch maar mooi voor zorgt dat al deze paden kruizen. Hoe een mens met lege handen misschien ook het meest kan vinden. En als je 21 wordt, zullen je ouders je, vlak voordat je weer naar Utrecht gaat, een brief in je handen drukken. “Dat je nog maar veel mensen mag ontmoeten die je inspireren, verrijken en gelukkig maken, en nog meer om je geluk mee te delen,” zal erin staan. Je zal hem naast je bed plakken en bijna elke avond lezen. En altijd gloeien van geluk.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Roald Dahl, Etgar Keret

Wat luister ik?

Elbow, Duke Ellington, Charles Bradley

Wat kijk ik?

Her, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fantastic Mr Fox, Baby Driver, La Vita È Bella

Wat schreef ik?

Skydancer (roman, 2018)

Quote

"You're lucky if you get time to sneeze in this goddam phenomenal world." -J.D. Salinger, Franny and Zooey