Nieuwste onderwerp

Versnellen

Eerste: Link
Vorige: Link

 

Het is niet dat ik hoogtevrees heb. Ik ben gewoon bang om te vallen. Dus wanneer Jurriaan voorstelt om te gaan klifduiken waar we gisteren de man zagen springen, denk ik: ‘ik ben fucked’.
Na gisteren kon het ook niet anders. De rest van de dag konden we maar niet ophouden met praten over hoe stoer die man was. Vandaag hebben we een ‘strand-dag’ onder de muren van Dubrovnik op het kleine cementen strandje. Naast het cement zijn een aantal rotsen die uitsteken en waar je blijkbaar van af kan springen zonder te pletter te vallen.

Nu zijn er misschien mensen die zullen denken: ‘Maar als jij dat niet wilt, dan hoef je toch helemaal niet van rotsen af te springen?’
Maar dat moet ik wel want als je met zijn tweeën op vakantie bent, en de ene doet iets stoers wat de ander vervolgens niet durft, dan blijf je dat ten eerste de rest van de vakantie horen en ten tweede krijg je daar spijt van.

Jurriaan klimt naar boven en ik hou een camera op hem gericht. Want wat zou klifduiken voor zin hebben als je niet aan anderen kan laten zien dat je van een klif af bent gedoken.
Hij twijfelt, staat op, gaat weer zitten, staat nogmaals op, kijkt naar mij.
Mijn hart slaat snel. Dit moet ik zo ook doen. Dit moet ik zo ook doen.
Dan loopt Jurriaan naar voren. Nog een laatste seconde van twijfel. Dan doet hij het. Hij springt, vliegt en valt.

Ik heb vaak nachtmerries en als kind gingen die nachtmerries regelmatig over vallen. Het was niet zozeer de hoogte die ik eng vond, maar meer het gevoel van versnellen. Eerst zweef ik, dan daal ik af maar al gauw zwelt de wind aan, raast langs mijn gezicht. In mijn dromen doen mijn benen altijd pijn, zelfs nog voor ik de grond raak, en dan wordt ik wakker.
Het zijn altijd nare dromen geweest en sindsdien ben ik niet bang voor hoogtes, maar wel voor vallen.

Dus als ik even later op die 8 meter hoge rots sta ben ik bang. Bang om te vallen, om de wind langs mijn gezicht te voelen razen, te weten dat ik neer ga komen, dat het pijn gaat doen.
Ik kijk omhoog naar de witte stadsmuren. Meteen voel ik me duizelig, alsof ik uit ga glijden. Snel draai me terug naar het helderblauwe water onder me. Ik kijk opzij, zie Jurriaan met de camera.
‘Een,’ fluister ik tegen mezelf. ‘Twee, drie.’
Ik spring, vlieg, doe mijn ogen dicht, en val.

 

Het vervolg: Meat

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.