Nieuwste onderwerp

Sponsjesbak

We staan aan de rand van een zwembad gevuld met duizend-en-èèn spons. De eerste die springt is de held van de avond.
‘Tegelijk?’ vraagt Mathieu, en Marleen knikt, we tellen af, drie, twee, èèn,
en we gillen en we springen en verdwijnen in de sponsjesbak. Dubbelgevouwen, kont omlaag, alleen onze voeten boven het oppervlak. We zien elkaar niet maar horen elkaar wel, hysterisch lachend, drie grote kleuters met antislipsokjes.

Het is vrijdagavond en we zijn in een trampolinehal. In Almere. Daar zijn de prijzen het laagst en is er een McDonalds dichtbij.
Eén seconde binnen en we vliegen door de lucht, domweg krijsend omdat we meters hoog springen, om hoe raar dat is, ineens geen gewicht te hebben. Praten doen we amper, soms roepen we wat, maar de hele tijd glunderen we elkaar toe. Een beetje zoals het altijd gaat. We spreken elkaar elke dag, maar Mathieu en alleen door elkaar rare onderkinnen te sturen op Snapchat. Marleen en ik bespreken dagelijks de perikelen van onze onderontwikkelde liefdes en de schattigheid van alle puppies op elk internetfilmpje ooit. ‘Raad eens waar ik ben’ stuurt Mathieu naar mij, waarop er maar één antwoord is, ‘de wc!!!’, waarna steevast een selfie volgt. Alsof we door onze kleine schermpjes naar elkaar blijven lachen.

We weten dat elke poging tot veganistisch worden altijd zal mislukken. We weten dat bijna elk uitje zal eindigen in McDonalds. We weten dat wát er ook besteld wordt, zij altijd moeten wachten op mij. We weten dat Mathieu mij een klein stukje van zijn kleffe hamburgerbroodje zal geven omdat ik dat rare plastic brood zo lekker vindt. We weten dat we de hele avond geen enkel diepgaande struggle zullen bespreken. We weten ook dat we er absoluut voor elkaar zullen zijn als dat nodig is. We hebben een verleden om dat te bewijzen.

Als we Mathieu afzetten bij zijn huis staan we te kijken naar alle sterren die je in de polder kan zien. ‘Daar is het Grote Beertje,’ wijst Mathieu, ‘en Orion, kijk, met z’n riem.’
Marleen en ik stappen weer in en plassen nog een half uur in ons broek omdat Mathieu gaat vogueën in de koplampen.
‘Ik hou echt van hem,’ zegt Marleen als we de dijk oprijden. Ze brengt het alsof we het over puppyfilmpjes hebben; droog, zonder enige zwaarte. ‘Elke keer als ik hem zie is dat het hoogtepunt van m’n dag. Elke keer!’

En elke keer als ik nu ‘s avonds naar huis loop kijk ik even omhoog. Dan is het alsof de hemel een sponsjesbak is.  We weten dat we best gewichtloos kunnen worden, dat we best kunnen springen naar datgene wat we niet kennen. Rechts is het Grote Beertje; achter me is Orion. Als je je laat vallen wordt je gevangen door duizend-en-èèn hand.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Roald Dahl, Etgar Keret

Wat luister ik?

Elbow, Duke Ellington, Charles Bradley

Wat kijk ik?

Her, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fantastic Mr Fox, Baby Driver, La Vita È Bella

Wat schreef ik?

Skydancer (roman, 2018)

Quote

"You're lucky if you get time to sneeze in this goddam phenomenal world." -J.D. Salinger, Franny and Zooey