Nieuwste onderwerp

Muur

Eerste: Link
Vorige: Link

De dagen worden trager. We bezoeken Zadar, een stadje dat wel leuk is, maar waarbij je de drie grootste attracties in een oogopslag wel hebt gezien. Heimwee groeit. Die werd op afstand gehouden door alle nieuwigheden van de reis, maar nu sloffen we met onze ogen toegeknepen over brede witte straten. Ik voel me alleen en lamlendig, maar te vermoeid om er iets aan te doen.

Na nog zo’n dag in nog zo’n stadje besluiten we naar Dubrovnik te rijden. De derde en laatste plek in Kroatië voor we de kust verlaten en landinwaarts gaan.
Dubrovnik is sinds paar jaar beroemd omdat een aantal scènes van Game of Thrones daar is opgenomen. Het lijkt niets op de stad in de serie, maar is desondanks prachtig. Het heeft iets weg van Venetië. Een doolhof van straatjes en steegjes zonder auto’s en met enorm veel toeristen.
We besluiten een rondje over de stadsmuur te lopen die een prachtig uitzicht biedt over het oude centrum met al zijn rode daken.

In vrijwel elke stad vragen Jurriaan en ik elkaar of we er zouden kunnen wonen. We zoeken naar de mooiste huizen en bedenken wat we er mee zouden kunnen doen. Jurriaan is altijd vrij zeker van de vele miljoenen die hij later gaat verdienen en kiest altijd de grootste paleizen uit een stad als zijn zomerhuisjes.

Weggestopt in de hoek staat een verlaten gebouw. We kijken er direct op neer vanaf de muur en kijken zo naar binnen. Het dak is ingestort. Alleen de buitenmuren staan nog overeind met daarop de lijnen van waar vroeger keukenkastjes zaten.
Een, voor de binnenstad, enorme tuin strekt zich voor het huis uit met fruitbomen en druivenranken die al tijden niet zijn gesnoeid. Het zou een van de mooiste huizen zijn die ik ooit heb gezien als het niet zo’n puinzooi was.
Een halfuur lang staan we te fantaseren over hoe we het zouden opknappen. De diners die we zouden geven onder de schaduw van de appelbomen en de kleine oplage wijn die je elk jaar zou kunnen verbouwen.
In dat halfuur voel ik me beter dan in dagen. Opeens voel ik nieuwsgierigheid. Energie van plannen maken, dingen doen, al zijn het maar fantasieplannen.

We lopen verder en nu zie ik allemaal kleine tuintjes en binnenplaatsjes van groepjes huizen waar toeristen niet kunnen komen. Felgekleurde bloemen en fruitbomen wisselen elkaar af met tegelpaadjes en ligstoelen.

Op het laatst lopen we langs het water en we kijken uit over de zee die zich voor ons uitstrekt.
Recht onder ons zijn twee soort van strandjes. Ze zijn uit cement gegoten en horen bij twee kleine barretjes die wat tafeltjes en stoeltjes hebben neergezet op de twee meter uitstekende rotsen buiten de muur die niet steil omlaaglopen. Het is wat later is in de middag en de strandjes zijn bijna verlaten. Nog een laatste koppel geniet van de avondzon, alhoewel de vrouw al een shirt heeft aangedaan tegen de opkomende kou.
De man staat op een rots een paar meter boven haar.
Jurriaan en ik kijken nieuwsgierig toe, tot hij plotseling van de rots af in zee springt.
Ik sta met mijn mond en ogen wijd open. ‘Holy shit,’ zeg ik.
‘Hoooly shit,’ zegt Jurriaan. ‘Dat was misschien wel 7 meter hoog.’
Het hoofd van de man breekt door het oppervlakte van het donkere water.
Ik adem langzaam uit nadat ik die onbewust heb ingehouden.
Zijn vriendin maakt wat bewonderende geluidjes, maar de man loopt vrij snel langs haar, een trap op en klimt over een hekje op een rots die misschien wel 12 meter boven het water uitsteekt.
‘Nee,’ zeg ik.
‘Nee, dat kan niet.’
‘Nee, dat is niet mogelijk.’
Hij springt.

Het vervolg: Versnellen

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.