Nieuwste onderwerp

Loyaliteit

‘Ik snap niet dat we hier nu weer moeten staan.’
Ze zitten weer bij me op de bank, Oscar en Agnes, en ze hebben er overduidelijk geen zin in.
‘Dit is al de tweede keer dat je ons op deze website zet. Denk je dat mensen dit leuk vinden? Ze kennen ons niet eens.’
Agnes trekt haar slanke benen op de bank. ‘Ik dacht dat je sowieso klaar met ons was. Het was afgelopen, toch? Waarom moeten we opeens weer opdraven?’
‘Ehm.’ Ik wrijf in mijn nek. ‘Ja, sorry, ik heb er nog eens goed over nagedacht, en er moet nog wat veranderen in jullie verhaal. Volgens mij mist er wat actie. Vuur, bloed. Dingen die ontploffen.’
Ze gapen me aan alsof ik officieel helemaal koekoek ben, wat misschien wel klopt, aangezien ik een gesprek voer met personages die ik zelf heb bedacht.
‘Dingen die ontploffen,’ herhaalt Oscar.
Agnes schudt langzaam haar hoofd. ‘Jij hebt echt problemen.’
‘Het wordt leuk. Vertrouw me maar, oké? De vorige keer ging alles toch ook goed?’
Twee paar ogen springen open. We weten allemaal hoe het eindigde: met snot, natte gezichten, en dat ene liedje, eindeloos op repeat. Why does my heart go on beating? Why do these eyes of mine cry?
‘Dat verklaart nog steeds niet wat we nu hier moeten doen,’ mompelt Oscar. Hij houdt een half oog op Agnes, die duidelijk nog steeds denkt aan het snot, de verlaten snelweg, de koud geworden corn dogs. Don’t they know it’s the end of the world? It ended when you said: goodbye.
Ik pluk aan m’n pyjamabroek. ‘Ik weet het niet. Altijd als ik weer met jullie bezig ga brengen we absurd veel tijd met elkaar door, hè? Zo veel dat ik steeds over jullie begin als ik met mijn vrienden praat, dat ik dan zeg: “Ja, dat heeft Agnes ook!”, of: “Dat is precies hoe dat zit met Oscar’s vader.” En als ik dan iets wil schrijven over mijn eigen leven, dan gaat het automatisch over jullie.’
‘Omdat wij jou leven zijn.’ Agnes moet lachen. Uit haar mond klinkt het extra sneu.
‘Ja, maar, nou. Ik zat te denken. De uitgeverij noemt dit een verhaal over loyaliteit. En dat terwijl ik van te voren dacht: dit wordt een verhaal over snackjes, over manipulatie, over hoe kut opgroeien is. Maar uiteindelijk houdt Oscar anderhalf uur jouw hand vast, en dat is slechts het begin. En wat nou als dat niet de enige verrassing is – wát nou als het ook gaat over al die keren dat ik jankend achter m’n schermpje zat, als iets wat jullie zeiden me zo breed lieten lachen? Om elke avond dat ik in de bus muziek zat te luisteren en alles me deed denken aan jullie. Om elke keer dat ik een tweede deel overweeg, puur en alleen om te weten dat jullie goed terecht komen. Dat is ook loyaliteit. En als ik dat voel, kunnen lezers dat misschien ook, straks. Toch?’
Agnes staart naar de grond. Oscar kucht.
‘Ik denk dat je jezelf er weer goed onderuit hebt gebullshit,’ zegt hij. ‘Een elegante manier om, ten eerste, een nieuw stukje te kunnen publiceren, om, ten tweede, je eigen gestoordheid te kunnen goedpraten, en ten derde, aan lezers híer te laten weten waarom je minder publiceert dan je zou willen.’ Hij kijkt naar Agnes, hoopt op bijval. ‘Ja, sorry,’ zegt ze, ‘ik ben al lang gestopt met luisteren.’
‘Ik ga roken,’ mompelt Oscar, en hij staat op.  Agnes wilt hem achteraan gaan, kijkt nog even om, ziet hoe ik verslagen ik voor me uit tuur. ‘Dit is wat je wilde, toch?’ vraagt ze poeslief. ‘Dingen die ontploffen. Een auto, of je eigen geloofwaardigheid. Laat je door ons verrassen.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Roald Dahl, Etgar Keret

Wat luister ik?

Elbow, Duke Ellington, Charles Bradley

Wat kijk ik?

Her, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fantastic Mr Fox, Baby Driver, La Vita È Bella

Wat schreef ik?

Skydancer (roman, 2018)

Quote

"You're lucky if you get time to sneeze in this goddam phenomenal world." -J.D. Salinger, Franny and Zooey