Nieuwste onderwerp

Slagroom

Als Eva de hoek om loopt ziet ze hem ineens, aan de overkant van de straat, achter glas. Max zit aan een hoge tafel, of eerder een bar, en nog eerder gewoon een lange plank die langs de ruit van het koffiezaakje is gemonteerd. Het is een van zijn vaste plekjes om te schrijven, heeft hij wel eens verteld. Haar normale route komt hier niet langs, maar vandaag lag het wegdek van de brug open. Eva blijft staan om haar vriend te bekijken.
Max zit achter zijn laptop. Naast hem staat een groot glas warme chocolademelk, net geserveerd zo te zien, de berg slagroom nog ongesmolten, een rood-wit gestreept rietje pal in het midden.
Hij zit een beetje voorovergebogen, staart naar het scherm, zijn wenkbrauwen gefronst. Zijn handen schieten over het toetsenbord.
Het begint te sneeuwen. Eva kijkt omhoog. Vlokken dwarrelen als lichtpuntjes om de lantarenpaal waaronder ze staat. Kou trekt door haar schoenzolen. Het perfecte weer voor warme chocolademelk.
Ze laat haar hoofd weer zakken en schrikt. Max’ ogen zijn ineens op haar gericht. Hij staart haar aan, zijn hand om zijn kin gevouwen. Eva steekt haar hand op. Hij verroert zich niet. Ze zet een stap opzij. Zijn blik blijft aan hetzelfde punt kleven.
De ruit spiegelt, van waar hij zit.
Ze zou hem nu kunnen verrassen. Dan loopt ze gewoon de zaak in, sluipt op hem af en pakt hem van achteren vast, één arm om zijn schouders en de ander langs zijn middel over zijn borst, en kust hem in zijn nek. Hij schuift direct een lege stoel naar achteren, trekt haar neer, wrijft haar koude handen, wuift de serveerster ook voor háár een chocolademelk klaar te maken. Binnen een mum van tijd staat die voor hen, Eva haalt het rietje uit de slagroom, laat het tussen tong en bovenlip doorglijden terwijl ze Max blijft aankijken, hij knijpt in haar koude bovenbenen, lacht. Veegt met zijn duim slagroom uit haar mondhoek, neemt zelf een slok, zij kust de slagroom van zijn neus. Ze beginnen blikken van andere bezoekers te voelen, drinken snel, haasten zich hun jas in, struikelen de straat op, kussen elkaar hijgend.
Onder de lantarenpaal laat Eva haar lichaam voorover hellen tot ze niet anders kan dan een stap zetten. Aan de overkant van de straat gaat Max’ hand van zijn kin naar zijn toetsenbord. Zijn hoofd zakt, sleept zijn blik mee als een jojo die zichzelf oprolt. Hij begint weer te typen, eerst met een paar losse aanslagen, dan sneller.
Eva nadert de deur van de zaak. Er komt net iemand naar buiten, het belletje rinkelt, de warmte overspoelt haar plotseling. Ze duwt met haar schouders haar kraag hoger om haar oren. Wendt haar blik af. Loopt door.

Naar het eerste deel

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Autumn (Ali Smith), Jij zegt het (Connie Palmen), en zoals elke winter een poging tot Anna Karenina (Tolstoj)

Wat luister ik?

Eeuw van de Amateur, Echt gebeurd, Invisibilia

Wat schreef ik?

Nog een heleboel meer op harlynnbouma. wordpress.com

Quote

'Je bent lekkerder dan je kijkt.' - Winnie de Poeh