Nieuwste onderwerp

Praatjes

Eerste: Link
Vorige: Link

 

De rest van de dag lopen we door Venetië. We gebruiken onze ferry-dagkaart om langs het hele eiland te varen en weer terug. We zitten achter op de boot en zien de palazzos aan ons voorbij gaan. Ik geniet van de bries die over het water waait. Ondanks dat ik hier al voor de derde keer ben, maak foto’s van de gebouwen, van de lucht, van het water. Foto’s die ik al heb, maar die ik nog een keer wil om me te herinneren hoe ontspannen het hier is.

Langzaam begin ik in te dutten. Eerst urenlang lopen en nu een uur zitten heeft me lamlendig gemaakt. Met moeite kom ik van de boot af.
Rond een uur of 6 gaan we naar een beroemde bar waar Jurriaan wat wilt drinken. Vijftig mensen staan op een pleintje voor een bar die niet groter is dan een ruime personen auto. Achter de toonbank staan drie mannen die zich helemaal kapot werken. Negentig procent van de mensen vraagt om een oranjekleurig drankje.

Jurriaan haalt wat te drinken en als hij weg is voel ik me opeens heel erg ingesloten door de aanwezigheid van al die zweterige lichamen. Iedereen is samen, zit wat te drinken, is vrolijk. Iedereen heeft een lach op hun gezicht. Waarom voel ik me zo alleen?
Ik kijk voor me naar het water van een kanaal. Heel zachtjes begin ik te zingen, iets wat ik wel vaker doe als alles even te veel wordt. Mijn soort bidden.
Niemand hoort me. Stiekem wil ik dat iemand me hoort. Dat iemand naar me toe komt en vraagt of alles oké is en zich dan voorstelt en dat ik gezellig met iemand zit te kletsen als Jurriaan terugkomt, maar niemand hoort me. Niemand komt naar me toe.

‘Hier, ik heb ook wat te eten bestelt,’ zegt Jurriaan als hij een bordje met wat worst en kaas en brood in mijn handen duwt.
Nog geen vijf minuten later knoopt hij een gesprek aan met twee meisjes naast ons. Hij vraagt of ze hier wonen, of ze nog een leuke bar of restaurant weten waar we kunnen gaan eten. De ‘we’ in zijn zin blijft ongedefinieerd. Ze spreken niet zo goed Engels en het gesprek loopt spaak, maar Jurriaan lijkt er niet onder te lijden. ‘Misschien is het sowieso geen slecht plan om gewoon terug naar huis te gaan. Ik ben best moe en we hebben nog eten,’ zegt hij.
Ik knik.

 

Het vervolg: Wijn (1)

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.