Nieuwste onderwerp

Hirst

Eerste: Link
Vorige: Link

Een paar dagen later komen we aan in Venetië. Met de bus rijden we de stad in en meteen sleept Jurriaan me een zijstraatje in, weg van de hoofdstraat die richting het San Marcoplein loopt en waar alle toeristen zijn.
We slenteren een kwartiertje rond tot we een koffiebar vinden. Als we binnenlopen zijn we de vervelende toeristen, maar zodra Jurriaan zijn mond opendoet zijn we welkome gasten die een beetje Italiaans spreken en goede koffie kunnen waarderen.

Het plan is om de nieuwe tentoonstelling van Damien Hirst te bezoeken. Hij heeft een collectie van zogenaamde vondsten uit een 2000 jaar oud schip dat zou zijn gezonken voor de kust van Afrika.
Gewoonlijk ben ik niet zo van de kunst. Ik mis vaak de context waardoor ik niet begrijp wat het bijzonder maakt. Hier is er een overvloed aan context. Damien Hirst heeft tien jaar en zestig miljoen euro besteed om allerlei beelden te maken, die in zee te leggen en vervolgens video’s te maken van hoe een team alles weer opdook. Hij creëert zijn eigen mysterie en stelt het tentoon in Venetië, een stad die ik sowieso al heel geheimzinnig vind.

In een wereld waar nog maar zo weinig schatjagers zijn, heeft deze stad iets mysterieus. De hele wereld is ontdekt. De Piramides zijn opgegraven, Pompeii is via de snelweg te bereiken en er zijn geen kruizen meer op kaarten.
Maar hier, in Venetië, hier kun je verdwalen in het doolhof van de stad. Hier zijn bruggetjes, kanalen, doodlopende steegjes die eindigen in groenblauw water en overal waar je kijkt zijn bootjes. Misschien is het gebrek aan auto’s het verschil dat ik opmerk. De rust en stilte hier lijkt op die in San Bernadino.

Ik stel me voor dat er een deur opengaat en een gerimpelde hand ons vanuit de duisternis naar binnen wenkt. Binnen zouden figuren in donkere mantels met maskers en kappen staan. Ze zouden ons opnemen in hun geheime genootschap. We zouden de wereld moeten redden. Of op zijn minst een knap meisje.
Dat is hoe deze stad voelt. Als het begin van een magisch avontuur waar ik, toen ik jonger was, boeken over verslond.

 

Het vervolg: Praatjes

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, Game of Thrones, The Magicians

Wat vind ik?

De zin 'Ik heb geen tijd' is onzin

Wat luister ik?

Reply All, Here Be Monsters, The Memory Palace

Wat schreef ik?

'Het geheugen van een olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018)

Quote

Far and away the best price life has to offer is work hard at work worth doing - Theodore Roosevelt.